Քլիվլենդ, Օհայո.

Օրն անցավ, եւ մենք կրկին պետք է նստեինք ավտոբուս եւ գնայինք, այս անգամ արդեն 12 ժամ, մինչեւ Քլիվլենդ, Օհայո նահանգ։ 12 ժամը բավական արագ անցավ, իրականում շատ հարմար ստացվեց, որ մեր բոլոր տեղաշարժերը մենք պլանավորել էինք գիշերվա համար, այնպես որ արթնանալիս մենք արդեն հայտնվում էինք մեկ այլ քաղաքում։ (Ի դեպ, մի փոքր խորհուրդ նրանց, ովքեր ճանապարհորդելու են ավտոբուսներով. նույնիսկ եթե դրսում տապ է, հանեք մոտիկ պահեք տաք սվիտերներ եւ բրդյա գուլպաներ, որովհետեւ ավտոբուսներում աշխատում են օդորակիչները, եւ ես, օրինակ, շատ էի մրսում, նաեւ ինձ շատ օգնեց իմ ճանապարհորդական բարձիկը, որովհետեւ երբ նստում ես այդքան ժամ, իհարկե, պարանոցը ծանրանում է։) Իրականում, մեր ճամփորդության հենց այս կետի վրա ես էի պնդել։ Հարց է առաջանում՝ ինչո՞ւ։ Սա, կարելի է ասել, իմ ճամփորդության նպատակներից մեկն էր ընդհանրապես... Ռոք-ն-ռոլի փառքի սրահը՝ մի վայր, որտեղ ես երազում էի լինել։ Մեր ամբողջ ճամփորդության ընթացքում յուրաքանչյուր քաղաք մեզ դիմավորում եւ ճանապարհում էր անձրեւով։ Բացի Քլիվլենդից։ Ժամանեցինք եւ անմիջապես գնացինք հյուրանոց, որը նախապես նայել էինք ինտերնետում։ Արագ հավաքվելով՝ գնացինք հենց այն վայրը, որի համար էլ եկել էինք։ Ռոք-ն-ռոլի այս սրբազան վայրը մեզ դիմավորեց համանուն պողոտայով, այնուհետեւ գեղեցիկ հսկայական կիթառներով, եւ այս ամենը արդեն տրամադրում էր անհրաժեշտ ալիքին, մենք զգում էինք, որ արդեն ինչ-որ տեղ շատ մոտ ենք։ Եվ այստեղ բացվեց հիանալի եւ հուզիչ տեսարան՝ դա ՆԱ էր՝ Ռոք-ն-ռոլի փառքի սրահը, որտեղ հայտնվում են միայն մեծ երաժիշտները։ Վճարելով, կարծեմ, մոտ 20$ մուտքի համար՝ մենք վայելում էինք այս շքեղությունը մինչեւ փակվելը։ Այնտեղ կային եւ՛ Էլվիսի, Բիթլզի, Մայքլ Ջեքսոնի, Աբբայի հագուստները..., Ջիմի Հենդրիքսի, Ջոան Ջեթի կիթառները..., Լես Պոլի եւ Բրյուս Սփրինգստինի սրահները, բազմաթիվ հայտնի խմբերի երգերի ձեռագրերը, Ջոնի Ռամոնի կեդերը եւ Սիդ Վիշեսի շապիկը, Նիրվանայի աֆիշները եւ Փերլ Ջեմի վինիլը եւ եւս բազմաթիվ-բազմաթիվ տարբեր գանձեր Ռոք-ն-ռոլի դարաշրջանի լեգենդար գործիչների։ Իհարկե, ոչ ամեն ինչ հասցրեցի դիտել, ուստի պլանավորեցի էքսկուրսիա նաեւ հաջորդ օրվա համար։ Հետո, իհարկե, որոշեցինք մի փոքր էլ քաղաքը տեսնել։ Եվ կրկին մենք հանդիպեցինք կիսադատարկ քաղաքի։ Այնպիսի զգացողություն էր, որ դրանով անցել է համաճարակ, եւ բոլոր մարդիկ պարզապես տեղափոխվել են։ Զբոսնելով անմարդաբնակ փողոցներով՝ մենք վերջապես հանդիպեցինք մի նրբանցքի, որտեղ կային շատ տարբեր ռեստորաններ, եւ մտածեցինք, որ այս քաղաքի բոլոր բնակիչները, երեւի, կուտակվել են հենց այս վայրում։

Հաջորդ առավոտ ես, նոր ոգեւորությամբ, կրկին ուղեւորվեցի ռոք-ն-ռոլի սրբազան վայր։ Իսկ իմ Միսս Տիեզերքը գնաց հարստանալու արվեստի մշակույթով՝ քաղաքային թանգարան։ Կրկին շրջելով բոլոր հարկերը եւ յուրաքանչյուր անկյունը, դիտելով պարգեւատրումների տեսանյութերը հատուկ կինոդահլիճում, գնելով մի քանի շապիկ թանգարանի խանութում, ես, ամբողջ օրը մրսելով մինչեւ ոսկորներս՝ օդորակիչների լի հզորությամբ աշխատելու պատճառով, լիովին հագեցած էի եւ ներծծված այդ տարիների մթնոլորտով։ Դուրս գալով փողոց՝ գոնե մի փոքր տաքանալու համար, ես անակնկալի եկա մեզ հետապնդող անձրեւից։ Հանդիպելով Միսս Տիեզերքին՝ մենք սկսեցինք մտածել, թե ինչ անել հիմա, ուր գնալ։ Մեր ավտոբուսը մեկնում էր կեսգիշերից հետո, ժամանակ դեռ կար, այնպես որ պետք էր մեզ ինչ-որ բանով զբաղեցնել։ Այդ «մեզ ինչ-որ բանով զբաղեցնելը» գտավ մեզ ինքնուրույն, ընդ որում՝ ակնթարթորեն... «Եթե չլիներ անձրեւը եւ սառը սրճարանները»,- մտածում էինք մենք, երբ վերջապես ուշադրություն դարձրինք միանման հանդերձանքով մեծ շարասյունով քայլող մարդկանց, որոնք ինչ-որ բան էին բղավում։ Նրանք քայլում էին այդպես՝ անվերջ հոսքով, 10 րոպե, որից հետո մենք որոշեցինք շարժվել դեպի մեր հյուրանոցը։ Կանգառի ճանապարհին մենք, անկեղծ զարմանքով, նկատեցինք, որ մարդկանց այս շարասյունը չի վերջանում, այլ ընդհակառակը՝ սկսում է աճել։ Չնայած անձրեւին եւ զովին՝ մարդիկ երեխաների հետ էին եւ բոլոր տարիքի։ Գրեթե բոլորը անձրեւանոցներով էին եւ համազգեստներով, որոնց վրա փայլում էր «Browns» գրությունը։ Եվ մենք, իհարկե, տրամաբանորեն կռահեցինք, որ դա ֆուտբոլ էր։ Ամերիկյան ֆուտբոլ։ Ո՞վ չի ուզում սեփական աչքերով տեսնել ֆիլմերում հարյուր անգամ դիտված այս տեսարանը։ Մենք բացառություն չէինք։ Թրջված կեդերով ճպճպացնելով եւ հաղթահարելով տաք եւ չոր հագուստով լինելու մեր սարսափելի ցանկությունը՝ մենք, այնուամենայնիվ, հետեւեցինք ամբոխին։ Որոշեցինք գոնե պարզել տոմսի արժեքը։ Մոտենալով հսկայական մարզադաշտին՝ մենք ուղեւորվեցինք դեպի դրամարկղեր։ Այն ժամանակ, երբ Միսս Տիեզերքը հետաքրքրվում էր այս իրադարձության արժեքով, ինձ մոտ վազեց մի տղամարդ եւ հուզված (երեւի սպասվող խաղի պատճառով) ձայնով բղավեց անձրեւի աղմուկի եւ մարդկանց բարձր քննարկումների միջով. «Մի՛ գնեք տոմսեր։ Ասա՛ նրան, թող տոմսեր չգնի։ Ես ունեմ անվճար տոմսեր։ Քանի՞սն է ձեզ պետք»։ (Եվ դրանից հետո թող ինչ-որ մեկը փորձի ինձ ապացուցել, որ չեն լինում երջանիկ պատահականություններ, այլ լինում է լավ մտածված պլան)։ Մենք, իհարկե, ուրախությամբ բռնեցինք ձեռքերիս մեջ հայտնված տոմսերը եւ արդեն վստահ քայլերով ուղեւորվեցինք դեպի մարզադաշտի ներս։ Մարզադաշտը բաց երկնքի տակ էր, այնպես որ անձրեւից միեւնույն է հնարավոր չէր խուսափել։ Մինչ պարուրաձեւ ճանապարհով բարձրանում էինք մեր տեղերը, մտածում էինք, թե ինչպես ենք նստելու թաց նստատեղերին, ընդ որում՝ անձրեւի տակ, որը չէր պատրաստվում ավարտվել։ Ընդ որում՝ կատակելով. «Պատկերացրու, այնտեղ վերեւում կա փոքրիկ գմբեթ, եւ մեր անվճար տոմսով տեղերը դրա տակ են, եւ մենք նստելու ենք չոր եւ քամուց մեկուսացված վայրում, իսկ նրանք, ովքեր 70 դոլարով տոմս են գնել, նստելու են անձրեւի տակ»։ Չեք հավատա... բայց հենց այդպես էլ ստացվեց։

Մենք պարզապես ապշած էինք այս մարզադաշտի վեհությամբ։ Գիտե՞ք, այնպիսի զգացողություն էր, որ մենք պարզապես նստած ենք եւ դիտում ենք ինչ-որ ամերիկյան ֆիլմ, եւ մենք դրա մեջ ենք։ Խաղը սկսվեց։ Ամեն ինչ ամերիկյան կինոյի ստանդարտով։ Նաչոս, համազգեստով ակտիվ գոռացող երկրպագուներ, որոնք ալիք են բարձրացնում եւ ամբողջ մարզադաշտով համաժամանակյա թակում են «we will rock you», այդ հսկայական էկրանը, որում կինոյի մարդիկ սովորաբար ձեռք եւ սիրտ են առաջարկում, եւ, իհարկե, չիրլիդերների պարը։ Մի խոսքով՝ տպավորիչ տեսարան։

Հյուրանոց հասնելով՝ օրվա տպավորություններով լի, մենք պիցցա պատվիրեցինք եւ սկսեցինք զրուցել մի կնոջ հետ։ Իմացանք հետաքրքիր փաստեր, որոնց մասին մենք գաղափար անգամ չունեինք։ Օրինակ՝ պարզվում է, որ Քենթուքին արտասանվում է որպես Քենթաքի (հենց այնտեղից էլ նա եկել էր), Բուֆալոն, ինչպես մենք էինք անվանում, Բաֆալո է, Նիագարա Ֆոլսը՝ ճիշտ արտասանությամբ՝ Նայագարա Ֆոլս։ Ծիծաղեցինք, հիշեցինք ճիշտ արտասանությունները, եւ վերջում նա մի քանի անգամ ասաց, որ մենք զգույշ լինենք...

Մինչեւ վերջ չչորանալով՝ մենք ուղեւորվեցինք ավտոբուսային տերմինալ։ Կեդերը ձեռքի չորացուցիչով չորացնելով՝ նստեցինք կրկին սառը ավտոբուս...