2010 թվականի ամառվա կեսերից ի վեր իմ գլխում ամեն օր միեւնույն միտքն էր պտտվում. ես ուզում եմ Ամերիկա։ Այս գաղափարն այնքան կպչուն էր, որ պարզապես խելագարեցնում էր ինձ։ Եվ այդ պահին ես հասկացա, որ Work & Travel USA-ն հենց այն է, ինչ ինձ պետք է։

ՍԿԻԶԲ

Ամեն ինչ, բնականաբար, սկսվեց համացանցը անվերջ ուսումնասիրելուց։ Աստված իմ, որքան կայքեր եմ դիտել, որքան հղումներով եմ անցել, կարդացել եմ մի շարք բլոգներ, ուղարկել եմ նամակներ՝ «Ի՞նչ, ե՞րբ, որքա՞ն» հարցերով. մի խոսքով՝ փորձել եմ հնարավորինս շատ բան իմանալ այն մասին, թե ինչ ծրագիր է սա եւ ինչի հետ են այն ուտում։ Եկատերինբուրգի բոլոր գործակալություններից, որոնք մատուցում են W&T USA ծրագրի ձեւակերպման ծառայություն, ես եւ ընկերուհիս՝ Այնուրան (նրա մասին մի փոքր ավելի ուշ կպատմեմ), ընտրեցինք Միջազգային փոխանակման կենտրոնը (ք. Եկատերինբուրգ, Լենինի պողոտա 50 ժ)։

Երկրորդ փուլը ծրագրին մասնակցելու պայմանագրի ձեւակերպումն ու կնքումն էր։ Սա իրականում ամենահետաքրքիր գործընթացն է։ Սկզբում կարդում եւ ստորագրում ես բուն պայմանագրերը, իսկ այս դեպքում դրանք երկուսն էին՝ մեկը IEC Եկատերինբուրգի հետ, մյուսը՝ անմիջապես ծրագրին մասնակցելու պայմանագիրը։ Հետո գնում ես այդ ամենը գեղեցիկ վճարելու բանկ... Աստված իմ, քանի անգամ եմ ես այնտեղ՝ բանկում, ստորագրել, ձեռքս գրեթե պոկվեց։ Նույն բանկում էլ ձեւակերպում են միջազգային ուսանողական վկայականը։

Ի դեպ, մի փոքր շեղվեմ եւ պատմեմ, թե ինչպես ստացա ISIC-ը։ Գնացի այն ստանալու ոչ թե իմ ժամկետին, այլ հինգ օր ուշ։ Երկուշաբթի էր։ Արթնացա առավոտյան 6:30-ին, որովհետեւ պետք է ստանայի արտասահմանյան անձնագիրս, իսկ հետո նոր գնայի բանկ՝ ISIC-ի համար։ Ինչպես երեւի գիտեք, Ռուսաստանում ոչինչ նորմալ չի արվում, ամեն ինչ անընդհատ արվում է բոլորին հայտնի մի տեղով։ Այսպիսով, եկա Կռիլովի 2 հասցեով ժամը 8:00-ին, տերմինալից ստացա անձնագրի տրամադրման ժամանակով կտրոն։ Նստած, հանգիստ սպասում եմ։ Հայտարարում են ինձ, ես հանգիստ սրտով գնում եմ պատուհանի մոտ, եւ այստեղ սկսվում է... Ձեր անձնագիրը պատրաստ չէ, միայն չորեքշաբթի օրը, գնացեք տեսուչի մոտ եւ այնտեղ պարզեք, հերթը մի ուշացրեք... Գնացի այդ տեսուչի մոտ, որը, ի դեպ, զարմանալիորեն շատ նորմալ կին էր։ Նա ինձ հանրամատչելի բացատրեց, որ անձնագիրը մինչեւ չորեքշաբթի չեմ ստանա։ Օքեյ։ Գնացի բանկ։ Գալիս եմ, եւ ի՞նչ եք կարծում։ Քարտս չկա։ Եվ հայտնի չէ, թե երբ կլինի։ Հա... Կոնկրետ այդ օրը բախտս չէր բերում։ Փոխարենը չորեքշաբթի օրը ամեն ինչ ստացա՝ եւ՛ անձնագիրը, եւ՛ ISIC-ը։ Ճիշտ է, ուսանողական քարտի մեջ ինստիտուտս սխալ էին նշել, անշնորհքներ... Նրանց կարծիքով՝ ես սովորում եմ EAA-ում, այլ ոչ թե EASA-ում... Դե ինչ, սա Ռուսաստանն է։ Պետք է սովորել։

Վերադառնանք պայմանագրի ձեւակերպմանը։ Առաջին վճարի գումարը կազմեց մոտավորապես 15 000 ռուբլի, ինչը բավականին ուժեղ հարվածեց ուսանողական գրպանիս։ Բայց ի՞նչ անել, եթե ինչ-որ բան շատ ես ուզում, միշտ ստիպված ես լինում զոհաբերել մեկ այլ բան։ Իմ դեպքում այդ «այլ բանը» դարձան սրճարանները, կինոները, համերգները, թատրոնները, գրքերը եւ կյանքի այլ ուրախությունները...

Երրորդ փուլը IEC-ի խորհրդատուների հետ ներածական հանդիպումն է։ Թե ինչ է լինելու դրա ժամանակ, ես դեռ հստակ չգիտեմ, բայց ենթադրում եմ, որ խոսքը գնալու է անմիջապես նահանգներում աշխատանք փնտրելու, JobOffer-ի ձեւակերպման, վիզայի, թռիչքի, ԱՄՆ հյուպատոսությունում հարցազրույցի մասին։

Ի դեպ, ուզում եմ ավելացնել։ Սկզբում, դեռ ամռանը՝ պայմանագիրը կնքելուց առաջ, ես պարզապես հիացած էի W&T USA ծրագրի հետ կապված ամեն ինչով։ Հիմա, «սա շատ հիանալի է» զգացումին փոխարինելու է գալիս այն գիտակցումը, թե ինչի մեջ եմ մտել։

Երեք ամիս ընկերուհուս հետ օտար երկրում ապրել, հանգստանալ եւ ԱՇԽԱՏԵԼ։ Չեմ կարծում, որ ամեն ինչ հեշտ կլինի, բայց ձանձրալի հաստատ չի լինի։ Դա կարող եմ երաշխավորել։ ;)

Ի դեպ, ընկերուհուս մասին։ Այնուրան Եկատերինբուրգի ժամանակակից արվեստի ակադեմիայի (ինստիտուտ) իմ համակուրսեցին է։ Գերազանցիկ, խելացի, գեղեցիկ, միայն թե կոմերիտական չէ։ Եթե նա չլիներ, ես իմ գնահատականները ստուգողական գրքույկում չէի տեսնի։ Բայց դա նրա ամենակարեւոր արժանիքը չէ։ Նա ինձ դուր է գալիս նրանով, որ չի փորձում դուրս թռչել տաբատից՝ որեւէ մեկին դուր գալու համար, չի փորձում լինել ուրիշ մեկը, բղավել ամբողջ կոկորդով, աշխարհը վերափոխել իրեն հարմար։ Նա ընդունում է ինձ այնպիսին, ինչպիսին կամ, իմ ամբողջ բնավորությամբ, որը նույնիսկ ես չեմ սիրում։ Ինձ թվում է, որ նա ապրում է աշխարհի հետ ներդաշնակության մեջ, բայց ոչ թե այն «ներդաշնակության», որը կոչվում է շիզոֆրենիա, այլ պարզապես ներդաշնակության։ Նման մարդիկ քիչ են։ Նրանց պետք է պահպանել եւ գնահատել։

Այսպես, եւս մի փոքր վերադառնանք թեմային՝ Ամերիկա, ես ուզում եմ քեզ։

Շատ եմ ուզում Դիսնեյլենդ!!!!!!!!!!!!! Պատրաստ եմ լաց լինել եւ հագուստս պատռել։

Շատ եմ ուզում Լաս Վեգաս։ Ուզում եմ ներթափանցել այս խելահեղ մոլեխաղային գիշերային խելագար քաղաքի կյանքի մթնոլորտի մեջ... Եվ ընդհանրապես... Էհ, ես կառուցվածքային շարադրանք չեմ ունենա։ Տեղափոխվենք Սամարա քաղաք, որտեղ ես վերջերս էի։

Սամարան շատ սիրուն, Եկատերինբուրգի համեմատ մի փոքր դանդաղ քաղաք է։ Բայց դա, որքան էլ տարօրինակ է, ինձ դրանում ամենաշատն է դուր գալիս։ Ես այնտեղ հայտնվեցի ոչ պատահական, այլ Սամարայի KVN լիգայի փառատոնին, որին մասնակցում էի որպես «Ծիծաղող մարդը» թիմի դերասան։ Մենք այնտեղ հաղթեցինք եւ գնացինք զբոսնելու քաղաքով՝ տեղի թիմերից մեկի ուղեկցությամբ։ Երկար չզբոսնեցինք, որովհետեւ մեկնելուց առաջ քիչ ժամանակ էր մնացել, բայց այդ ընթացքում ես շատ հստակ հասկացա մեր քաղաքների տարբերությունը։ Եվ դա հիանալի է։ Չէ՞ որ եթե ամեն ինչ ամենուր նույնը լիներ, ընդհանրապես հետաքրքիր չէր լինի ո՛չ ապրել, ո՛չ ճանապարհորդել։ KVN-ի մասնակիցները, ի դեպ, շատ էլ վատ տղաներ չէին... Թեեւ, դա արդեն ուրիշ պատմություն է...