Թռչող մեքենաներ եւ, հետեւաբար, օդային խցանումներ չեն լինի։ Ռոբոտները չեն քայլի փողոցներով եւ չեն փորձի գրավել աշխարհը։ IEC.Exchange-ը չի վերածվի մի խցիկի, որը, կուլ տալով «Work and Travel USA» ծրագրի վճարված ժետոնը, ձեզ կտեղափոխի Ամերիկա, եւ չի դառնա տիեզերակայան, որը ուսանողներին կուղարկի ֆանտաստիկ-տիեզերական վաստակի։ Առհասարակ, ամբողջ աշխարհում միայն IEC.Exchange-ը կմնա նույնը։ Փոքրիկ հարմարավետ գրասենյակներ, ժպտերես, միշտ օգնության հասնելու պատրաստ աշխատակիցներ, ուսանողների աղմկոտ խմբեր եւ հանգիստ միայնակներ։ Սեղաններին նույնպես դրված են լինելու լրացման ենթակա հարցաթերթիկներ, գրիչներ եւ սրբիչներ։ Ցանկացած քաղաքի յուրաքանչյուր IEC.Exchange գրասենյակում կյանքը եռում է. ուսանողները ինչ-որ բան են հարցնում, շշնջում, հարցազրույցից առաջ մրմնջում. «My name is... I am studying in...», դուռը բացվում եւ փակվում է, հեռախոսները չեն լռում։ Շուրջը տիրելու է բացառապես դրական էներգետիկա, որովհետեւ այլ երկրում աշխատելու պատրաստ են միայն ինքնավստահ, նպատակասլաց ինքնաորոնողներն ու արկածախնդիրները, եւ 2029 թվականին նրանց թիվը 20 անգամ ավելի շատ կլինի, քան 2009-ին։ Նորեկները հուզված են, հին աշխատողները անհամբեր սպասում են թղթաբանությունը շուտ ավարտելուն, իսկ գրիչը, ինչպես միշտ, վերջացել է...

Բայց երբ մենք քաղաքի մի ծայրից մյուսը գնանք դեպի IEC.Exchange գրասենյակ, մենք փողոցներում աղբ չենք հանդիպի, հասարակական տրանսպորտում՝ կոպտություն, ձեռքներին գարեջուր եւ ծխախոտ ունեցող երեխաներ։ Այս ամենը կանհետանա, որովհետեւ կանցնի 20 տարի, իսկ 20 տարին բավարար ժամանակ է, որպեսզի մարդկությունը հասունանա։ Այդպես չէ՞։)

2029-ին դու կդառնաս ականավոր ծրագրավորող, դու՝ հաջողակ ձեռնարկատեր, դու՝ թարգմանիչ, դու՝ դերասանուհի, դու՝ մայրիկ, իսկ դու՝ հայրիկ։ Ի դեպ, դու ոչ ոք էլ չես դառնա, որովհետեւ լիտրերով գարեջուր խմելը ոչ թե հաջողության, այլ առողջական խնդիրների է տանում։

Հիվանդությունները չեն անհետանա, բայց բժշկությունը հսկայական քայլ առաջ կկատարի։ Ցանկացած ախտորոշում կդադարի դատավճիռ լինելուց։ Վիրահատությունների ժամանակ մարդիկ կդիտեն նախապես պատվիրված գունավոր երազներ... Բայց վիրահատությունները հազվադեպ կդառնան, որովհետեւ մի շատ կարեւոր բան կփոխվի։

Մարդկանց վերաբերմունքը աշխարհի եւ, հետեւաբար, իրենց նկատմամբ։

Սպորտային բաժինները կլցվեն երեխաներով, իսկ սպորտային ակումբները՝ մեծահասակներով, 100-ից 99-ը կնստեն լոտոսի դիրքով, իսկ 4-ից 3-ը կկարողանան ոտքը գցել գլխի հետեւը, նույնիսկ հասարակական տրանսպորտում կանգնած ժամանակ, բայց ոչ թե կողքին կանգնածի, այլ իրենց։ ԳՄՕ-ն կանհետանա, մենք կսնվենք առողջ եւ օգտակար սննդով եւ չենք ուտի վեցից հետո։ Մանկատները կդատարկվեն, յուրաքանչյուր փոքրիկ կունենա իր ընտանիքը։ Մենք առանց վախի կզբոսնենք աշնանային մութ փողոցներով եւ այգիներում կհարվածենք գունավոր տերեւների կույտերին։ Գետերը կդառնան մաքուր, եւ արդեն ոչ ոք չի հիշի մանկական սարսափելի պատմությունը, թե անձրեւից մազերը կթափվեն։ Պատերազմները աստիճանաբար կմարեն եւ կդադարեն, մարդիկ կդադարեն սպանել միմյանց, որովհետեւ կգիտակցեն, որ մաշկի գույնը, դավանանքը եւ ավանդույթները ընդամենը մեր առանձնահատկություններն են, այլ ոչ թե ատելության պատճառ։ Ատելություն ընդհանրապես չի մնա, բացի մարտյան կատուներից եւ հունիսյան մոծակներից։ Բայց եւ այնպես, մարդիկ կդառնան ավելի հանդուրժող եւ դրանից՝ ավելի երջանիկ...

Եվ այս ամենը նրա համար, որ 2029 թվականին ՄԵՆՔ՝ այսօրվա ուսանողներս, կդառնանք մեծահասակ եւ կկարողանանք փոխել աշխարհը։

Եվ եթե մենք ձգտենք դրան եւ հավատանք մեզ, ապա այդպես էլ կլինի։

Իսկ հասունացման ճանապարհի առաջին քայլը կարելի է անել՝ հենց հիմա մասնակցելով «Work and Travel USA» ծրագրին։