Հավաքելով հիշողությունների բեկորները՝ փորձում ես դրանք դնել ընդհանուր խճանկարի մեջ, զգուշորեն տեղավորել յուրաքանչյուր մանրուք եւ պահպանել այն որպես գանձ մինչեւ կյանքիդ վերջը։ Բայց որքան էլ փորձում եմ հիշողություններս բերել ընդհանուր հայտարարի, ավաղ, ինձ դա չի հաջողվում։ Իմ Ամերիկան չափազանց տարբեր էր, հակասական, խառնաշփոթ։ Առանձին պահերի հողը փախչում էր ոտքերիս տակից, եւ թվում էր, թե կյանքը կախված է մազից... Բայց լինում էին օրեր, երբ երջանկության իր տեսակարար կշռով մեկ օրը թանկ էր ամբողջ կյանքից։
Իմ Ամերիկան վառ կերպարների, խորը ապրումների, աներկրային զգացմունքների կոկտեյլ է։ Դրա բաղադրատոմսը ես մինչ օրս այդպես էլ չկարողացա մինչեւ վերջ գուշակել, իսկ վտանգավոր տտիպ համը հավերժ մնաց շուրթերիս վրա։
Ես որոշեցի պատմել միայն ամենանշանակալի եւ թանկ պահերի մասին, այն տպավորությունների մասին, որոնք, ինչպես դաջվածքներ, երբեք չեն ջնջվի իմ հոգու նուրբ մաշկից։
