Ժամը 12:30-ն է։ Կոկորդս ցավում է, քիթս հոսում է։ Այո, կարծես թե ամեն ինչ լուրջ է, ստիպված կլինեմ նորից բուժվել։ Այստեղ ծովի աղ գտա, կողողեմ դրանով։ Բայց ինչ էլ լինի, պետք է գնալ աշխատանքի։ Մեքսիկացիները հետաքրքիր ժողովուրդ են։ Թեեւ ամեն 2 րոպեն մեկ շոշափում են իրենց աճուկային հատվածը, թեեւ նրանց ամենածիծաղելի «կատակը» միմյանց սեռական օրգաններից բռնելն է (ներողություն, աղջիկներ), այնուամենայնիվ, նրանք լավ տղաներ են։ Ուզեցան ռուսերեն սովորել։ Սկզբում ամեն ինչ անմեղ էր՝ շնորհակալություն, գրատախտակ, կապիկ։ Բայց հետո սկսվեց՝ սեռական օրգան, գեյ, հետույք եւ այդ ոճի ամեն ինչ։ Նույնիսկ «ներողություն» (izvini) բառը բաժանեցին 3 մասի՝ iz, vi, ni (այսինքն՝ նա ամենաներքեւից՝ «iz»-ից հանում է «vi»-ն եւ տալիս քեզ «ni»-ն)։ Դատապարտո՞ւմ եմ արդյոք նրանց։ Հավանաբար՝ ոչ։ Մենք բոլորս տարբեր ենք, բոլորս ունենք տարբեր հետաքրքրություններ, կատակներ, քննարկման թեմաներ։ Ի վերջո, մեզ վրա ազդում է եւ՛ այն միջավայրը, որում ապրում ենք, եւ՛ մեզ շրջապատող մարդիկ, եւ՛ այն դիրքը, որում գտնվում ենք։ Չի կարելի անօթեւանից պահանջել Պիկասոյի մասին դատողություններ, հունական ոճի մասին կատակներ կամ Ինդիրա Գանդիի մասին կարծիք։ Այստեղ էլ նույնն է։ Գլխավորը՝ փորձել չ«լուծվել» այդ միջավայրում (ինչպես Ա.Պ. Չեխովի պատմվածքի գավառական բժիշկը, չեմ հիշում՝ որ պատմվածքից, երբ նա մի քանի տարվա ընթացքում «կենդանի» մարդուց վերածվեց «մեռյալ» էակի)։

Հետաքրքիր էր նաեւ տեսնել, թե ինչպես մեր մենեջերը պատկերեց Helber-ին. սկզբում նա կողք կողքի նկարեց 2 օվալ, ես չհասկացա՝ ինչ է։ Հետո օվալի տակ՝ փոքրիկ ոտքեր եւ գլուխ։ Եվ վերջում՝ փոքրիկ ձեռքեր, որոնք բռնել են այդ 2 օվալը։ Նրանց համար, ովքեր չհասկացան՝ 2 օվալը 2 հետույք է, որը խորհրդանշում է, որ Helber-ը դրանք բոլորին է մատուցում։ Ահա այսպիսի մենեջերներ ունենք. մեկին քիչ էր մնում դատեին ոտնձգության համար, մյուս 2-ը՝ հիանալի տղաներ են, բայց նրանք էլ ունեն իրենց տարօրինակությունները։ Բայց, ինչպես ասվում է կանոնադրության մեջ՝ «կետ 1. հրամանատարը միշտ ճիշտ է. կետ 2. եթե կասկածում ես հրամանատարի գործողությունների կամ որոշումների ճշտության մեջ, նայիր 1-ին կետին»։