ԱՄՆ-ում բջջային կապի ապահովումը որակապես տարբերվում է մեր հայրենական մոտեցումից։ Ես մարքեթինգային հետազոտություն եմ անցկացրել այս ոլորտում, եւ ի՞նչ պարզվեց։ Այստեղ հեռախոսները սովորաբար պարզապես այնպես չեն վաճառվում։ Գլխավոր բջջային ընկերությունները (ինչ խոսք, բոլոր ընկերությունները), ինչպիսիք են T-Mobile-ը, AT&T-ն, Boost-ը, MetroPCS-ը եւ այլք, առաջարկում են ձեզ ստորագրել 2 տարվա պայմանագիր (ավելի հազվադեպ՝ 1 տարվա) եւ հեռախոսը վաճառում են շատ էժան։ Օրինակ, երբ մեր հարեւանը որոշեց հեռախոս գնել, նա գնաց AT&T (ի դեպ, համարվում է ամենաթանկ օպերատորներից մեկը), եւ iPhone 3G-ն 500 «մեռած նախագահների» փոխարեն գնեց 100-ով։ Նա կնքեց 2 տարվա պայմանագիր, եւ հիմա ամեն ամիս պետք է վճարի բաժանորդավճար՝ մոտ 90 դոլար կամ ավելի քիչ։ Ո՞րն է էությունը։ Այս բազարի էությունն այն է, որ նրանց համար կարեւոր է, թե որքան երկար է ձեր պայմանագիրը նրանց հետ։ Եթե 10 տարվա պայմանագիր կնքեք, նրանք ձեզ մի կիլոգրամ այդ «խնձորաֆոններից» անվճար կտան։ Այս մետաղադրամի մյուս կողմն այն է, որ եթե որոշել եք գնալ անապատ եւ ապրել հնդկացիների հետ, եւ հեռախոսն այլեւս ձեզ պետք չէ, պայմանագիրը խզելը արժե 300 դոլար։ Բացի այդ, եթե պայմանագրի ժամկետը լրացել է, եւ հարեւանը ցանկանում է անցնել մեկ այլ օպերատորի, նա կգնա ինչ-որ T-Mobile, որտեղ խորհրդատուները մատով կցույց տան քունքը՝ ասելով. «Հեռախոսը գնել ես AT&T-ում, ուրեմն օգտվիր նրանց կապից»։ Եթե սարքը գնված է լիազորված սրահում, այն պարզապես հնարավոր չէ օգտագործել այլ օպերատորի մոտ։ Նրանք նույնիսկ նշագրված են, այսինքն՝ վերեւում գրված է, օրինակ՝ Samsung, ներքեւում ստորագրված է T-Mobile։ Կարճ ասած՝ դրոշմ են դնում դրանց վրա։

Քանի որ խոսեցինք «խնձորաֆոնների» մասին, ապա դրանք այստեղ կարելի է միացնել միայն AT&T-ին, այլ օպերատորներ դրանք չեն վաճառում։

Եթե J-1 ջեդայը ժամանել է, եւ նրա MTS-ը այստեղ չի բռնում (իսկ այն չի բռնում, հավատացեք), ապա նա գնում է ոչ թե լիազորված բջջային կենտրոններ, այլ մի անհայտ գրասենյակ, որը վաճառում է բոլոր օպերատորների հեռախոսներն ու սակագնային պլանները (դե կամ գրեթե բոլորի) եւ գնում է Simple Mobile ընկերության SIM քարտ։ Ինչո՞ւ։ Որովհետեւ դա կապի դուրս գալու ամենաէժան միջոցն է։ Նվազագույն ամսական վճարը կազմում է $40 (անսահմանափակ զանգեր ամբողջ Ամերիկայով), $50՝ անսահմանափակ զանգեր եւ SMS, $60՝ անսահմանափակ զանգեր, SMS եւ 150 ՄԲ ինտերնետ տրաֆիկ (որը տեղական արագություններով դժվար է սպառել, թեեւ գրում են, որ գրեթե 7,5 մեգաբիթ է)։ Միացման ժամանակ պետք է նաեւ վճարել 25 դոլար հենց SIM քարտի համար եւ 25 դոլար համարի համար, այսինքն՝ միացման ամենաէժան տարբերակը 90 դոլար է։ ՍԱ ՆԵՐԱՌՅԱԼ ԲՈԼՈՐ ՀԱՐԿԵՐԸ։ ՍԱ ԿԱՐԵՎՈՐ Է։ Համեմատության համար՝ նույն T-Mobile-ը մեզ առաջարկում է SIM քարտ $40-ով (ինչպես գրված է), որը տալիս է ամսական 500 րոպե խոսակցություն (միայն զանգեր, 500 րոպե + SMS + վեբ արժե 80 դոլար), սակայն գները նշված են առանց հարկերի։ Միացման ժամանակ դուք կվճարեք մոտ 75 դոլար, եւ ամեն ամիս 50 դոլար, եւ այս ամենը ամսական 500 րոպեի համար։ Ընդ որում՝ անսահմանափակը, որը Simple Mobile-ում արժե 60 դոլար (հարկերը ներառյալ), T-Mobile-ում արժե 100 դոլար (առանց հարկերի)։

AT&T-ի համակարգն ավելի խճճված է։ Այնտեղ կամ 25 ցենտ մեկ րոպեի համար, կամ նրանք 3 դոլար են հանում օրական, եթե հեռախոսն օգտագործվել է գոնե մեկ անգամ, եւ էլի ինչ-որ հիմարություններ, շատ չեմ խորացել, բայց միեւնույն է՝ թանկ է։ Հետեւաբար, եթե դուք ունեք կանաչ քարտ (Green Card), ապա միանշանակ կարող եք կնքել այդ պայմանագրերը որքան ուզում եք եւ վերցնել հզոր հեռախոսներ ոչ թանկ, եւ Ռուսաստան դրանք տանելու կարիք չեք ունենա։

J-1 ՋԵԴԱՅՆԵՐԻՆ։ Մի շտապեք միանգամից հզոր հեռախոսներ գնել։ Հավատացեք, դուք կգտնեք, թե որտեղ ծախսել այդ գումարը։ Ավելի լավ է հետո հանգամանալից, նույն այդ անհայտ գրասենյակներում, որտեղ վաճառում են ամեն ինչ եւ միացնում ամեն ինչին, հարցուփորձ արեք ձեզ հետաքրքրող ապաարգելափակված (unlocked) հեռախոսների մասին, համոզվեք, կարդացեք ինտերնետում՝ արդյոք դրանք կաշխատեն Ռուսաստանում, մի կտրեք տաք գլխով, այլապես կմնաք առանց տան։ Եթե դուք չունեք Siemens A35, ապա լիովին կարող եք ձեզ համար վերցնել տեղական SIM քարտ։ Մի մտածեք, որ այստեղ թոփ սմարթֆոնները արժեն 100 դոլար, գները մոտավորապես նույնն են, մի փոքր ցածր։