Արքաները (Arches) եւ Մոնումենտների հովիտը (Monument Valley) Ամերիկայում մեր համար դարձան երկու ամենահավես, ամենավառ եւ ամենահիշարժան վայրերը: Եվ ինչպես սովորաբար լինում է, հենց այդ ժամանակ մեր ֆոտոխցիկը անջատվեց:)))))) Ստիպված էինք նկարել 0.3 մեգապիքսելանոց տեսախցիկով: Ավելի լավ կլիներ ընդհանրապես չնկարեինք))) Բայց ամեն ինչի մասին հերթով: (Տեղադրված լուսանկարները ներբեռնել եմ ինտերնետից, որպեսզի պարզապես պատկերացնեք, թե ինչպիսի տեսք ունի այն)

Ժայռոտ լեռներից հետո հաջորդ առավոտյան մենք շարունակեցինք ճանապարհորդությունը Կոլորադո գետի կիրճով անցնող ճանապարհով՝ հենց հոսանքի վրայով: Հետո դուրս եկանք անապատով անցնող ճանապարհ (ամերիկյան անապատը՝ կարդացեք մեր կիսաանապատը, բնութագրվում է «ոչ խիտ, ոչ դատարկ» արտահայտությամբ): Այստեղ արգելված էր կանգ առնել հաճախակի ավազային փոթորիկների պատճառով: Մենք էլ չէինք պատրաստվում:) Եվս 20 րոպե ճանապարհ, եւ մենք մտնում ենք Արքաների այգի (Arches National Park): Շուրջբոլորը ժայռեր են ու ավազներ, ամեն ինչ հագեցած պղնձագույն է:

Կեսօր է, արեւը թխում է, եւ պարզ է դառնում, թե ինչու է շուրջբոլորը ամեն ինչ այդքան կարմիր: «Երկաթի եւ պղնձի պարունակությունը հաղորդում է բլա-բլա-բլա...» կասեն ձեզ՝ մի հավատացեք: Այս արեւի տակ ամեն ինչ կարմիր կլինի, նույնիսկ վաֆլե սրբիչը կամ Մայքլ Ջորդանը!!

Առաջին կետը՝ Բրոդվեյը: 3 կիլոմետր երկարությամբ եւ 400 մետր լայնությամբ հարթ հովիտ՝ երկու կողմերից 300 մետր բարձրությամբ ուղղահայաց ժայռապատերով: Երկնագույն երկնքի ֆոնին այն ցնցող է թվում, ուստի տեսախցիկները ձեռքներիցս բաց չենք թողնում: Շուրջբոլորը վազվզում են հոգնած ասիացիները եւ մեր նախանձին՝ նկարում են հզոր, լիցքավորված ֆոտոխցիկներով)) Հովտից տեսարանը էլ ավելի հավես է: Երկինքը բաժանված է 3 հավասար մասի: Երկու ծիրանագույն եւ մեկ հագեցած երկնագույն: Գլուխը վեր պարզած երկար կանգնել չի ստացվում, ուստի մոտակա տարածքում 20 րոպե ման գալուց հետո գնում ենք մեքենա:

Այգու մասին պատմելը եւ նկարագրելը ժամանակի կորուստ է: Պարզապես նշեմ՝ այստեղ կա բնական ծագման մոտ 2000 արկա: Դրանցից մի քանի տասնյակը՝ հսկայական եւ ամենահավեսն են: Պետք է միայն ասել, որ դուք պարտավոր եք այստեղ անել առնվազն մեկ բան՝ ոտքով հասնել Delicate arch-ին: Այն գտնվում է լեռան գագաթին գտնվող հարթ սարահարթի վրա: Երեւում է ամեն տեղից, բայց դա բոլորովին այն չէ, ինչ երբ դուք նայում եք դրանից շուրջբոլորը: Ճիշտ է, 4 կիլոմետր դեպի լեռը պետք է քայլել: Շատ վատ կլինի: Խոստանում եմ)

20 սանտիմետրանոց թփերի տակ պառկած մահացող մարդիկ ջուր կխնդրեն: Ոտքերը կախարդական կերպով կվերածվեն բամբակի: Գլխիդ եւ հետեւից լսվող քաղցր ձայները կխնդրեն հետ դառնալ: Մի լսեք եւ գնացեք: Մտքում Մալինինի երգերը երգեք, մտքում ինքներդ ձեզ հետ շախմատ խաղացեք, ձեզ պատկերացրեք որպես մոլորակը փրկող Բրյուս Ուիլիս՝ մի խոսքով, արեք ամեն ինչ, բայց հասեք: Այն այնքան արժե, որ նույնիսկ դժվար է պատկերացնել: Իզուր չէ, որ այս արկան դարձավ Յուտայի խորհրդանիշը՝ եթե ուրիշ բան լիներ, ես կնեղանայի)

Հենց Արկայի մոտ՝ մեկ կիլոմետր խորությամբ անդունդ է: Ամբողջ այգին ափի մեջ է: Կարող եք նստել անվտանգության մեջ, եթե չեք սիրում էքստրիմ, կամ կարող եք մի քանի անգամ անցնել եզրով եւ լուսանկարվելու համար կանգնել մեկ ոտքի վրա՝ ինքներդ որոշեք: Բայց բարձրանալը պարտադիր է եւ վերջ:

Նաեւ առանձնահատուկ նշանավոր վայրերի շարքում հարկ է նշել Double Arch-ը, Devil's Garden-ի Landscape arch-ը եւ Balanced Rock-ը: Միայն դրա վրա կծախսվի 7-8 ժամ նորմալ տեմպով, քանի որ այստեղ ամեն ինչի վրա կարելի է բարձրանալ, ամենուր կարելի է մտնել, իսկ քանի որ կարելի է, ապա արկան արկայի հետեւից, բլուրը բլրի հետեւից՝ եւ դուք արդեն չունեք այն մի քանի ժամը, որը նախատեսել էիք ծախսել հագեցած ճաշի վրա):

Այս կամ այն կերպ, բազմաթիվ հառաչանքներով եւ հիացմունքներով լքեցինք այգին ժամը 4-ի սահմաններում՝ չէ՞ որ այսօր դեռ պետք է հասցնել Մոնումենտների հովտում մայրամուտին!!! Ակնկալում ենք տեսնել եւս ժայռեր, ոչ մի առանձնահատուկ բան, պարզապես գետնից դուրս ցցված քարի կտորներ:

Ահա եւ ոչ:

Հովտին մոտենալիս բոլորի ծնոտները ընկնում են: ՆՄԱՆ բան ոչ ոք չէր ակնկալում տեսնել: Կարծում եմ՝ սա ամենա-ամենա-ամենա-ամենահավես բանն է, որ տեսել եմ ԱՄՆ-ում: Միգուցե դա այն պատճառով է, որ մենք այնտեղ հայտնվեցինք մայրամուտին եւ մթնշաղին, չգիտեմ: Բայց եթե ինձ ասեն, որ ինչ-որ տեղ կա ուրիշ աշխարհ՝ ես գիտեմ, թե որտեղ այն փնտրել: Հսկայական խորհրդավոր ուրվագծեր հայտնվում են հորիզոնում՝ փոխելով ուրվագծերը՝ կախված ճանապարհի շրջադարձերից: Նրանք շուրջբոլորը են: Նրանցից բացի ոչինչ չկա ոչ հետեւում, ոչ էլ առջեւում: Մուգ կապույտ երկինքը լվանում է հստակ սահմանները, եւ դու սկսում ես հասկանալ, թե ինչու էին հնդկացիները կարծում, որ հենց այս երկրում են ապրում ոգիները: Գիշերային լիակատար լռությունը այստեղ է դեռ մինչեւ բուն գիշերվա գալուստը: Երկինքը հսկայական գմբեթ է:

Մի կողմից արդեն հայտնվում են աստղերը, մինչդեռ մյուս կողմից՝ դեղին, կարմիր եւ բորդո գույնի բռնկումներ: Նրանց միջեւ՝ կապտավուն-մուգ դողացող ինչ-որ բան: Զգում ենք, որ արագ մթնում է, կանգ ենք առնում եւ ագահորեն սկսում ենք նայել՝ փորձելով գրեթե ուտել այն, ինչ տեսնում ենք աչքերով: Կյանքում երբեք այնքան չեմ ցանկացել, որ արեւը ուշանա: Համարյա չենք խոսում: Պարզապես նայում ենք: Սակայն լույսը անխուսափելիորեն հեռանում է, եւ ամեն ինչ ընկղմվում է նախնադարյան, սկզբնական վիճակի մեջ: Հազիվ մտածելով՝ նստում ենք մեքենան:

Ուուուուու.... Նույնիսկ հիմա հիշելը շունչը կտրում է:

Եվ եթե ինձ ասեն ընտրել մեկ վայր, որտեղ նորից գնալ Ամերիկայում՝ դա կլինի Մոնումենտների հովիտը: Եվ վերջ:

P.S. Մենք ժամանակ չունեցանք, բայց հաջորդ անգամ անպայման կայցելեինք Canyonlands, մասնավորապես Island In The Sky, ինչպես նաեւ (ուզում էինք, բայց եղանակը խանգարեց) Antelope Canyon - եթե արեւոտ լինի: Սա կիրճ է՝ մեգահավես ընկնող արեւի լույսով: Գնահատեք Google-ի լուսանկարները, մի խոսքով)