Այսպիսով, իմ ամառը մոտեցավ ավարտին։ Դժվար է նկարագրել այն ամենը, ինչ եղավ այստեղ։ Սա պարզապես հսկայական կյանքի փորձ է։ Եղել են եւ՛ դժվարություններ, եւ՛ ուրախություններ։ Երբեմն նույնիսկ ուզում էի հնարավորինս շուտ հեռանալ այստեղից, հատկապես սկզբում։ Եվ ինձ չէր հետաքրքրում, որ ես այդքան երկար երազել էի այս ուղեւորության մասին։ Բայց հիմա ես հասկանում եմ, թե որքան արժեքավոր էր այդ փորձը, նույնիսկ եթե այն այնքան էլ վարդագույն չէր, որքան կցանկանայի..
Շուտով ինքնաթիռս կթռչի։ Ես կնստեմ այն եւ կթռչեմ այստեղից... գուցե ընդմիշտ։ Հնարավոր է, որ այլեւս երբեք չտեսնեմ այս վայրերը։ Չեմ կարող հավատալ դրան, քանի որ այս ամենը դարձել է այնքան սովորական եւ նույնիսկ հարազատ։ Դժվար է պատկերացնել, թե ինչպես կլինեն շուրջս ռուս մարդիկ։ Ես կարծես թե այստեղ ընդամենը 3 ամիս եմ, բայց արդեն այնքան եմ սովորել ամեն ինչին, որ չեմ պատկերացնում, թե ինչպես եմ ապրել նախկինում։
Ընդամենը մի քիչ ժամանակ, եւ ես կտեսնեմ ծնողներիս եւ սիրելիիս... Ինչքան եմ կարոտել նրանց։ Այստեղ՝ Ամերիկայում, ինձ ամենաշատը պակասում էին մարդիկ.. Ընկերները, սիրելիս, ծնողները։ Դժվար էր այդքան կտրուկ կտրվել ամեն ինչից եւ ընկղմվել մեկ այլ կյանքի մեջ։
Առջեւում ինձ սպասում է 15-ժամյա փոխանցում Լոնդոնում։ Մեծ հույսեր ունեմ, որ ինձ թույլ կտան զբոսնել քաղաքում։ Թեեւ, անկեղծ ասած, այնքան էլ չեմ ուզում ինչ-որ տեղ գնալ։ Վերջին օրերի վազվզոցից շատ եմ հոգնել) Ուզում եմ շուտ հասնել եւ գրկել բոլորին։
Բայց չնայած հարազատներիս կարոտին՝ ես հասկանում եմ, որ Ամերիկան հաստատ կարոտելու եմ։ Ես արդեն կարոտում եմ։ Իրականում, այնքան պլաններ մնացին չիրականացված, կուզեի եւս մի քանի տեղ այցելել, ավելի շատ բան տեսնել, նույնիսկ այն քաղաքներում, որտեղ արդեն եղել եմ։ Ամերիկան անծայրածիր է։ Ինձ թվում է՝ շատ դժվար է մեկ ամռան ընթացքում շրջել բոլոր հետաքրքիր վայրերը..
Վայրէջք, թռիչք, վայրէջք։ Լոնդոն։ Սուպեր։ Նորից վայրէջք, թռիչք։ 4 ժամ ինքնաթիռում՝ մի խումբ ռուս մարդկանց հետ։ Վայրէջք։ Ուղեբեռի ստացում։ Հարազատների որոնում։ Հանդիպում ամենաթանկ մարդկանց հետ։ Ուրախություն, արցունքներ, հիացմունք։ Ծաղիկների փնջեր։ Տուն։ Հարազատ պատեր։ Կատուն։ Իմ մահճակալը։
Ժամանեցի՝ ցնցուղ եւ քուն։ Չհավատալով, որ արդեն տանն եմ։ Արթնացա, գնացի սիրելիիս աշխատանքից դիմավորելու, որպեսզի զբոսնենք։
Ինչն է անմիջապես ապշեցրել հայրենիք ժամանելիս։ Գնացի անձնագրային հսկողության, իսկ այնտեղ կանգնած է օդանավակայանի աշխատակցուհին։ Այդպիսի մռայլ տեսքով։ Եվ ասում է գրգռվածության նոտաներով. «Դե քաղաքացիներ, առաջ անցեք, ինչու՞ ենք կուտակվել, ի՞նչը պարզ չէ!..» Հերթ է կանգնած։ Ամբոխից լսվում է դժգոհ բացականչություն. «Ի՞նչ է, քնե՞լ են այնտեղ, թե՞ ինչ։ Այստեղ ընդհանրապես շատ մարդիկ կան։ Աշխատեք ավելի արագ!...» Ահա այն՝ Հայրենիքը, բարեւ!!)) Այո, զգում եմ, որ ինձ պակասելու են այնտեղի ժպտերես մարդիկ... թող ասեն, որ դա ամեն ինչ կեղծ է, բայց ավելի լավ է կեղծ, քան շուրջը նման ագրեսիա...
Եզրափակելով՝ ուզում եմ ասել՝ խորհուրդ եմ տալիս բոլորին թռչել այս ծրագրով։ Դուք ոչ մի տեղ չեք տեսնի երկիրը ներսից, երբեք չեք զգա այն ամբողջությամբ, եթե թռչեք որպես զբոսաշրջիկ։ Գումարած՝ ուղեւորությունը ձեզ գրեթե ոչինչ չի արժենա։ Եթե ուզում եք գումար վաստակել՝ կարող եք աշխատել առանց հանգստյան օրերի՝ օրական 10-12 ժամ, ընտրությունը ձերն է։ Բայց դուք հաստատ վնասով չեք մնա, եթե ունենաք գոնե մեկ աշխատանք՝ շաբաթական 30 ժամով։
Մի վախեցեք միայնակ թռչելուց։ Ես, իհարկե, շատ էի վախենում միայնակ թռչելուց եւ նախանձում էի նրանց, ովքեր թռչում էին ընկերների հետ։ Բայց մյուս կողմից՝ ես ավելի շատ անգլերենի պրակտիկա ունեցա) Եվ կարող եմ վստահությամբ ասել, որ լեզուն ամռան ընթացքում լավ բարելավեցի։ Դադարեցի վախենալ խոսելուց։ Եվ մի վախեցեք, դուք Ամերիկայում չեք կորչի, քանի որ շուրջը միշտ կան բազմաթիվ լավ մարդիկ, որոնք միշտ պատրաստ են օգնության հասնել.. կամ գուցե ես եմ այդքան հաջողակ)
Հիմա ես հիշում եմ, թե ինչպես ամեն ինչ սկսվեց, այն պահից, երբ ես պարզապես ոգեւորվեցի Work and Travel USA-ով Ամերիկա գնալուց, ինչպես էի պատրաստվում ուղեւորությանը, ինչպես էի փնտրում առաջարկ, ինչպես էի դողում վիզայի պատճառով.. Հետո ինչպես ժամանեցի, սկսեցի հարմարվել, չնկատեցի, թե ինչպես ապրեցի մի ամբողջ ամառ... Եվ իմաստավորելով սա՝ կարող եմ վստահությամբ ասել՝ ՉԿԱ ՈՉԻՆՉ ԱՆՀՆԱՐԻՆ! =)
