Օր 2

Արթնացա բնապահպանական ինստիտուտի շքեղ բնակարաններում եւ Անյայի հետ անմիջապես գնացինք հանդիպելու մեր մոսկովյան էքսկուրսավար Մարիային (իմ ծանոթը Բառնաուլից, ով տեղափոխվել է Մոսկվա սովորելու): Մեր արշավի առաջին 2 ժամն անցավ Work and Travel գրասենյակը փնտրելով: Մոտեցանք պահակին քարտեզով եւ հարցրինք, թե որտեղ է գրասենյակը, մենք չենք կարողանում գտնել, նա շրջեց քարտեզը եւ ցույց տվեց, թե ուր պետք է գնանք, ահա՛ թե որն էր պատճառը:

Մտանք գրասենյակ՝ շապիկները վերցնելու, մեզ հարցրին. «Դուք որտեղի՞ց եք» «Բառնաուլից» «Որտեղի՞ց» «Ալթայի երկրամասից» «Անիծյալ, հիմա կնայեմ, թե ինչ ունենք», տվեց շապիկները, մենք շարունակեցինք մեր ճանապարհորդությունը, դրանից հետո քայլեցինք Արբատով, հավաքեցինք մի կույտ հրավիրատոմսեր եւ դեն նետեցինք դրանք, տեսա Ցոյի պատը, մտովի երգեցի Kino-ի «Stuk» երգը, գնացինք Ալեքսանդրյան այգի, նստեցինք սիզամարգին, չսպասեցինք, մինչեւ հեծելազորային ոստիկանությունը մեզ դուրս կհանի: Գնացինք Կարմիր հրապարակ, այնտեղ համերգ էր՝ «Ռոքն ընդդեմ քաղցկեղի», այն վարում էր Մալախովը, ոչ թե այն մեկը, ով բուժում է կոտրվածքները եզան լեզվով, այլ այն մեկը, ով լավ հեռախոսավարի կարիերա կաներ: Երբ մենք անցնում էինք այդ «ռոք համերգի» կողքով, հայտարարում էին Tutsi խումբը, գնացինք կամուրջ, տեսանք, թե ինչպես է վարդագույն մարդկանց մի խումբ (քանի որ համերգի շապիկները վարդագույն էին) սատանայաբար սլեմ անում: Մենք քայլեցինք ԳՈՒՄ-ով եւ գնացինք ՄՊՀ, նստեցինք մասնաշենքի դիմացի կանգառում եւ գնացինք դեպի Ճնճղուկների լեռներ: Նայեցինք Մոսկվային եւ որոշեցինք իջնել ներքեւ՝ դեպի առափնյա հատված, քայլեցինք Մոսկվա գետի ափով, ափսոս, որ 3-աչքանի ձկներ չտեսա: Նստեցինք մետրո, ինչքա՜ն ինձ ուղեղս կերավ վագոնում հնչող «Հարգելի ուղեւորներ, եղեք փոխադարձաբար քաղաքավարի, զիջեք տեղերը հաշմանդամներին, տարեցներին եւ երեխաներով ուղեւորներին» արտահայտությունը: Գնացինք ՎԴՆԽ՝ տիեզերագնացության թանգարանը տեսնելու, նստեցինք հուշարձանի դիմաց, տեսանք գետնին ամրացված գնդակը, Մաշան ասաց, եթե վճարես նրանց մի գումար, ես արդեն չեմ հիշում՝ կոնկրետ որքան, նրանք այն բաց կթողնեն օդ, ես, իհարկե, Սիտնիկովից եկած արիստոկրատ եմ, բայց ոչ ավելին: Քայլեցինք ՎԴՆԽ-ով: Ոտքերս արդեն բամբակ էին, հրաժեշտ տվեցինք Մաշային եւ որոշեցինք տուն հասնել մոնոռելսով: Շուկայից գնեցինք թույն՝ կարկանդակների եւ այլ հիմարությունների տեսքով, եւ գնացինք մեր լյուքս համարը: