Հաճա՞խ եք ցանկանում զանգահարել ինչ-որ մեկին, կիսվել նորություններով կամ պարզապես զրուցել: Վերցնում եք հեռախոսը, բացում հեռախոսագիրքը եւ թերթում... այնտեղ հարյուրավոր հեռախոսահամարներ կան (ոմանց մոտ նույնիսկ 500-ից ավելի), բայց զանգահարելու մարդ չկա: Հուսով եմ՝ հաճախ չէ... որովհետեւ դա, ինչպես այստեղ են ասում, «saks» է (վատ է): Ի դեպ, գիտե՞ք՝ ինչու են ամերիկացիները ժպտում: Որովհետեւ անքաղաքավարի է մարդկանց ցույց տալ ձեր դեպրեսիան: Պարադոքսը բոլո՞րն են տեսնում: Բոլորն այնքան քաղաքավարի են ու քաղցր, հետաքրքրվում են՝ ինչպես են գործերդ, բայց միեւնույն ժամանակ խեղդում են միայնությունն ու դեպրեսիան հաբերով եւ հոգեթերապեւտի այցելություններով: Հոգեթերապեւտ, ոչ թե ընկերներ... որովհետեւ ընկերներին ձեր խնդիրներով ծանրաբեռնելը նույնպես անքաղաքավարություն է: Եվ ընդհանրապես ամեն ինչում այդպես է: Մակերեսային վերաբերմունք ամեն ինչի նկատմամբ, քաղցր ժպիտներ, անպատասխան մնացած հարցեր... եւ դեպրեսիա:
Նյու Յորքում մի քանի օր էի... եւ գիտե՞ք: Այնտեղ ոչ ոք չի ժպտում: Երեւի այնտեղ արդեն անքաղաքավարության մասին էլ չեն անհանգստանում... այնտեղ ընդհանրապես ոչ ոք ոչ ոքի չի տեսնում: Չափազանցվա՞ծ է: Ոչ, այնտեղ իսկապես ոչ ոք ոչ ոքի չի տեսնում. դուք կարող եք լինել պոչով, կանաչ գլխով եւ երեք ոտքով, եւ ոչ ոքի դա չի հետաքրքրում: Սա՞ է ամերիկյան կյանքը: Թե՞ քաղաքավարի եւ ժպտերես Վիրջինիա Բիչը:
Սովորել եմ սեւամորթ, գեր, տգեղ եւ անփույթ մարդկանց տեսքին: Սովորել եմ լսել ամերիկյան ողջույններն ու հարցերը, ընթացքում պատասխանում եմ ձեւական արտահայտություններով եւ անցնում: Սուրճ եմ խմում եւ քիչ եմ քնում: Ծխախոտի հոտը գրգռվածություն չի առաջացնում: Ղազախական դեմքերը դարձել են «մերը, ռուսականը», իսկ Դաղստանը գրեթե իմ երկրորդ հայրենիքն է:
Ակումբներ: Ինչպե՞ս չպատմել ակումբների մասին:)) Ընդհանրապես, Վիրջինիա Բիչի ակումբները հաստատ այն վայրերը չեն, որոնցով կարելի է դատել Ամերիկայի բոլոր ակումբների մասին: Բայց ես կարող եմ համեմատել միայն պետերբուրգյանների հետ... այնպես որ, ամերիկացինե՛ր, պինդ կացեք:)) Ակումբներն այստեղ ավելի շատ բարերի են նման... ավելի ճիշտ՝ դրանք ցերեկը բարեր են, որոնք գիշերը փակում են դռները եւ մուտքի մոտ պահակ են կանգնեցնում: Նեղ է, աղմկոտ, բայց զվարճալի: Ակումբ մտնելու համար պետք է ունենալ ID (անձնագիր, վկայական, վարորդական իրավունք... ինչ-որ բան, որտեղ կա ձեր լուսանկարը, ծննդյան տարեթիվը եւ էլի ինչ-որ բան): Որոշ ակումբներ մուտքավճարով են, ուրիշները՝ անվճար... գրեթե ոչ մի տեղ չեն թողնում մինչեւ 21 տարեկաններին (ինչ լավ է, որ ես ծերուկ եմ): Բոլորը հիշո՞ւմ են «Կեղտոտ պարեր» (Dirty Dancing) ֆիլմը: Մոռացե՛ք: Այնպես որ... հիմա ես գիտեմ, թե ԻՆՉ է կեղտոտ պարը: Նրանք պարահրապարակում իսկապես սեքսով են զբաղվում!! Ամենաայլասերված ձեւերով, միայն այծերի կամ ոչխարների հոտ է պակասում զոոֆիլիայի համար: Բոլորը մարմնի բոլոր մասերով շփվում են միմյանց հետ այնպիսի դիրքերով, որ նույնիսկ նկարներում նայելն է ամոթալի: Եվ ես, նշեմ, ամենեւին էլ սնոբ կամ միանձնուհի չեմ: Մի խոսքով՝ անառակություն, եւ ամեն ինչ ըստ պլանի... Այն ակումբներում, որտեղ թողնում են մինչեւ 21 տարեկաններին (կան նաեւ այդպիսիք), երկու ձեռքերի վրա մեծ սեւ խաչեր են դնում: Որպեսզի բարմենի կարիքը չլինի նորից ID հարցնելու:
