Գիշեր։ 00:57

Ուզում եմ բղավել ողջ կոկորդով, ինչ-որ ծանր բան նետել հեռու եւ ինչ-որ մեկի պարանոցը ոլորել։

Բայց չի կարելի։ Իսկ ինչո՞ւ։ Իսկ ի՞նչ նպատակով։ Իսկ ավելի հեշտ կլինի՞։ Դե, տեսականորեն... Բայց դա պետք է անել, երբ ոչ ոք չի տեսնում։ Ես տեսնում եմ, որ բոլորը նյարդայնանում են սպասվող ուղեւորության պատճառով, բայց թող մտածեն, որ ես հանգիստ եմ եւ վստահ ամեն ինչում։ Միգուցե գոնե դա նրանց հանգստացնի, դե... ինձ կհանգստացներ։

Ոչ, ամեն ինչ լավ կլինի։ Ես հավատում եմ դրան։ Թող ոչ միանգամից, այլ հետո, բայց կլինի հենց այնպես, ինչպես ես կուզեմ։ (:

Առավոտ։ 10:25

Պառկել եմ գիշերը 2:30-ին, արթնացել եմ 10-ին։ Կարդացի Վովայի հաղորդագրությունը նրանց գրանցման սկզբի մասին, որը նրանք, ըստ երեւույթին, սկսել են 03:51-ին։

Հռոմում նրանց փոխանցման մասին նամակը չի եկել։ Թեթեւ տագնապ է առաջանում, գլխումս հիմար մտքեր են պտտվում, սրտխառնոց է եւ աչքերս արցունքոտվում են։ Ի՞նչ է սա։ Նման զգացողություն ես երբեք չեմ ունեցել, այն ինձ ծանոթ չէ եւ չգիտեմ՝ ինչ անել դրա հետ։ Բայց կարծում եմ՝ դա կոչվում է Վախ։

Այսօր ցանկացած անհեթեթ պատահար կարող է ինձ գցել դրական տրամադրության բարակ թելից։ Իսկ տատիկիս արցունքներն ու անհանգստությունը սպասվող իրադարձության պատճառով արդեն ազդել են ինձ վրա, եւ հիմա գլխավորը՝ դիմանալ։

Ամսաթիվ 10 մայիսի, 0:57