Սա հրաշալի օր էր: Թեեւ, երբ ապրում ես Լոս Անջելեսում՝ Կալիֆորնիա նահանգում, ամեն օր պարզապես հրաշալի է: Քայլելով Խաղաղ օվկիանոսի ափով՝ Santa Monica-ից մինչեւ Venice Beach, ես մտածում էի, թե որքան հսկայական ու գեղեցիկ է այն՝ այս օվկիանոսը. որքան խորը, խորհրդավոր ու սառը: Եվ հոգիս երգում էր պարզապես նրա կողքին լինելու, նրա գոլորշին շնչելու եւ նրան իմ սերը նվիրելու հնարավորությունից: Ես քայլում էի՝ ոտքերս դնելով սառը ալիքների վրա, իսկ կողքիս քայլում էր երջանկությունը...

Ժամացույցը արդեն երեկոյան հինգի կողմերն էր, շոգը նահանջել էր, հաճելի զեփյուռ էր փչում: Կամ գուցե դա հորիզոնում օվկիանոսի ջրերը ճեղքող հսկա կետերի շնչառությունն էր: Ես դուրս եկա հետիոտնային արահետ, կողքովս անցնում էին ժպտերես հեծանվորդներ՝ ամենաաներեւակայելի կառուցվածքի անիվավոր սարքերով: Շուրջը տիրում էր հաճելի երեկոյի սպասումի մթնոլորտ: Օդում տոնի եւ անհոգության բույր էր, ինչպես սովորաբար լինում է ամռանը բոլոր առողջարանային քաղաքներում: Արահետս սահուն վերածվեց հուշանվերների եւ խանութների փողոցի: Այստեղ ինչ ասես, որ չկար: Ես չէի դադարում զարմանալ, թե որքան հնարամիտ ու ճարպիկ են LA-ի բնակիչները գումար վաստակելու հարցում: Ուկրաինայից մի աղջիկ վաճառում էր իր նկարները, սեւամորթ մի տղա ավազից մեծ դինոզավր էր կերտել եւ զբոսաշրջիկներից գումար էր խնդրում նրա հետ լուսանկարվելու հնարավորության համար, ասիական արտաքինով մի քեռի առաջարկում էր 10 դոլարով իմ անունը գրել բրնձի հատիկի վրա: Ինչ-որ մեկը նույնիսկ դաշնամուր էր բերել այնտեղ, որպեսզի մարդիկ կարողանան վայելել մեծ գործիքի երաժշտությունը տեղացի վիրտուոզի կատարմամբ՝ իհարկե, նրան մի քանի դոլար տալով:

Հասնելով նավահանգստին՝ ես շրջվեցի դեպի օվկիանոսը: Սա Venice Beach լողափի գլխավոր նավահանգիստն էր՝ ձկնորսների եւ ռոմանտիկների սիրելի վայրը: Այն 150 մետր ձգվում էր դեպի օվկիանոսը, եւ եթե հասնեիր վերջնակետին ու հետ չնայեիր, թվում էր, թե արդեն բաց օվկիանոսում ես՝ վայելելով ազատությունն ու լռությունը: Ես սիրում էի այստեղից դիտել սերֆերներին, որոնք փայլում էին իրենց գունավոր լողավարտիկներով՝ հեծնելով կուզիկ ալիքները:

Արեւն արդեն մոտենում էր հորիզոնին: Ուստի ժամանակն էր վերադառնալու, ինձ դեռ սպասում էր մեկուկես ժամանոց ավտոբուսային ուղեւորությունը դեպի տուն: Ես դանդաղ քայլեցի լողափով՝ եւս մեկ անգամ վայելելու երեկոյան օվկիանոսը: Հեռվից սկսեց հասնել անորոշ ծագման տարօրինակ աղմուկ: Ես մեծ ուշադրություն չդարձրեցի դրան, բայց այն սկսեց ուժեղանալ, երբ ես քայլում էի: Եվ ահա վերջապես տեսա այդ աղմուկի աղբյուրը՝ մարդկանց մեծ բազմություն հենց լողափին: Ի՞նչ է սա՝ պատերա՞զմ, կռի՞վ, հեղափոխությո՞ւն: Մոտենալով՝ հասկացա, որ դա բնավ էլ աղմուկ չէր, այլ երաժշտություն: Հարյուրավոր թմբուկների, տոմ-տոմների, դափերի եւ բազմաթիվ այլ գործիքների երաժշտություն, որոնք զարկում էին մեկ ռիթմով: Եվ հենց այդ ժամանակ հասկացա, որ շուտ տուն չեմ հասնի...

Ոտքերս ինքնաբերաբար ինձ տարան դեպի այդ ամբոխը: Ես ավելի ու ավելի էի մոտենում եւ զգում, թե ինչպես է երկիրը ցնցվում ոտքերիս տակ՝ երաժշտության ռիթմին համահունչ: Պարում են... Առջեւս թարթում էին դեմքեր՝ բոլորը ուրախ ու երջանիկ: Ես տեսա մարդկանց հսկայական թմբուկներով, ավելի փոքր թմբուկներով, դափերով, եռանկյունիներով եւ այլ հարմարանքներով, որոնցից կարելի էր ամեն տեսակ հնչյուններ կորզել: Նրանք բոլորը նստած էին շրջանաձեւ՝ տրվելով երաժշտությանը, իսկ կենտրոնում խելագար մարդիկ էին պարում: Խելագար, իհարկե, ոչ բառի ուղիղ իմաստով: Բայց այնքան երջանիկ, անհոգ եւ խելահեղ, որ կողքով անցնող դիտորդը կարող էր նրանց հանգիստ խելագար համարել: Սա կյանքի իսկական տոն էր, եւ ոչ ոք այնտեղ ավելորդ չէր: Ես չէի կարող երկար կանգնել եւ պարզապես նայել այս ամենին: Պարելու մեծ ցանկություն ունեի, ոտքերս ինքնաբերաբար ինձ տարան շրջանի կենտրոն: Եվ վերջ: Այդ րոպեից իմ գիտակցությունն անջատվեց, եւ ես լիովին հանձնվեցի պարի իշխանությանը: Կարծես իմ մեջ մտել էր գեղեցիկ եւ հզոր Պարի Աստվածը՝ ստիպելով ինձ ճախրել, ցատկոտել, պտտվել... Ոտքերս բարդ շարժումներ էին անում, ձեռքերս ձգվում էին դեպի երկինք, խճճվում մազերիս մեջ... Աչքերիս առաջ թարթում էին դեմքեր, ժպիտներ, ուլունքներ եւ ապարանջաններ, թմբուկներ, ֆոտոխցիկներ: Երաժշտությունը հասնում էր հոգու ամենաթաքուն անկյուններին եւ այնտեղ ամեն ինչ գլխիվայր շուռ տալիս՝ ստեղծելով գեղեցիկ խառնաշփոթ եւ աստվածային քաոս: Երբ արեւը դիպավ հորիզոնին, այս գործողությունը ստացավ կախարդական-հմայական երանգ: Երկինքը լուսավորվեց վառ կարմիր լույսով, իսկ գետնի վրայով սողում էին ստվերները: Գիշերը պատրաստվում էր տիրել եւ կուլ տալ ամեն ինչ: Բայց տոնը նույնիսկ չէր մտածում դադարելու մասին, հարյուրավոր բոբիկ ոտքեր շարունակում էին պարել արդեն սառը ավազի վրա: Մի քանի մարդ ջահեր վառեցին, կրակը բարձրացավ մարդկանց գլխավերեւում: Այնպիսի զգացողություն է, կարծես ես մասնակցում եմ հնագույն շամանական ծեսի:

Անընդհատ պարելուց ինձ շոգեց, եւ ես վազեցի սուզվելու օվկիանոսի սառը ջրերի մեջ: Հսկայական ալիքը ծածկեց ինձ, նրա սառցե խոնավությունը ինձ նոր ուժեր տվեց, եւ ես ավելի արագ վազեցի հետ՝ շրջան, դրանք ծախսելու: Այն ժամանակ ես մոռացա աշխարհի ամեն ինչի մասին. ավտոբուսի մասին, որը չի աշխատում տասից հետո, այն մասին, որ վաղը շուտ պետք է արթնանալ, այն մասին, որ ընկերներս տանը սպասում են ինձ եւ անհանգստանում: Բայց այս ամենը կարեւոր չէր, քանի որ ես այն ժամանակ իսկապես երջանիկ էի:

Ավելի ուշ իմացա, որ այս իրադարձությունը կոչվում է Drum Circle եւ տեղի է ունենում ամեն շաբաթ Venice Beach-ում արդեն 40 տարի շարունակ: Այն ոչ ոք չի կազմակերպում, թմբուկներով մարդիկ պարզապես գալիս են եւ տոն կազմակերպում իրենց եւ շրջապատի համար: Եվ ես շնորհակալ եմ ճակատագրին, որ ինձ վիճակվեց դառնալ այս տոնի մի մասը:

Երբ լրիվ մթնեց, մարդիկ մի քանի խարույկ վառեցին, եւ մենք արդեն պարում էինք դրանց շուրջը: Այնքան կուզեի, որ սա շարունակվեր ամբողջ գիշեր: Բայց, ցավոք, ամենալավ բաներն ավարտվում են նախքան կհասցնես դրանք լիարժեք վայելել: Թմբուկների հարվածների աղմուկի մեջ լսվեց ոստիկանական շչակների ոռնոցը: Փարոսիկներով մի քանի մեքենա ուղիղ մտան լողափ: Պարզվում է՝ Drum Circle-ն ամեն շաբաթ այսպես է ավարտվում, քանի որ մարդիկ պարզապես ի վիճակի չեն կանգ առնել եւ ինքնուրույն ցրվել: Այսպիսով, ես՝ տոնի նման անսպասելի ավարտից հիասթափված, քայլեցի ափի երկայնքով դեպի ավտոբուսի կանգառ: Սիրտս դեռ չէր հասցրել հանգստանալ, եւ ես լսում էի դրա ուժեղ, արագ զարկերը՝ ինչպես մի քանի րոպե առաջվա թմբուկների հարվածները: Շուտով ես արդեն տանը կլինեմ՝ ընկերներիս հետ հարմարավետ բնակարանում: Ինձ սպասում է տաք ընթրիք եւ քնելուց առաջ ջերմ ընկերական զրույցներ: Բայց այսօրվա այս հիասքանչ պահերը դեռ երկար չեն լքի գլուխս: Եվ այն, ինչ ես հաստատ գիտեմ, այսօր ես երջանիկ կքնեմ...