Հյուպատոսության մասին կարող եմ ընդամենը մի քանի բառ ասել։
Մոտ մեկ շաբաթ պատրաստվել եմ համացանցում գտնված հարցերով։ Հյուպատոսի հարցազրույցը հեշտ անցա, թեեւ ինձ հետ եղած 40 հոգուց միայն 6-ին տվեցին վիզա։ Ինձ շատ հարցեր չտվեցին։ Միակ բանը, որ արժե նշել. եթե հարցազրույցն անցնում եք Եկատերինբուրգում, ապա տարեց հյուպատոսի մոտ անպայման հիշատակեք կենդանիների մասին, նա շատ է սիրում նրանց։ Նա հարցրեց՝ արդյո՞ք ունեմ եղբայրներ կամ քույրեր, ես պատասխանեցի՝ ոչ, բայց ունեմ կատու եւ շուն, որոնք ինձ համար կրտսեր եղբոր եւ քրոջ պես են, որից հետո նա մատնացույց արեց գրքույկը, հարցրեց՝ կարդացե՞լ եմ, թե՞ ոչ, եւ սկսեց պատրաստել վիզայի փաստաթղթերը։
Իսկ եթե ընկնեք երիտասարդի մոտ, ապա (չեմ ուզում վախեցնել), բացի բախտից, ոչինչ չի օգնի։ Նա «դրոշմում» է մերժումները!!!
Այսքանը։ Պատրաստվում եմ թռիչքին դեպի ԱՄՆ!!! Շատ երջանիկ եմ!!!
