Առաջին պարբերություն։ Տրամաբանորեն պետք է ինչ-որ բան գրել Ամերիկայի մասին, ինչպես շատերն են գրում՝ դա իմ երազանքն է, եւ ես դրանից հիացած եմ։ Բայց ես ոչ մի սրամիտ բան չեմ կարողանում մտածել, իսկ առաջին պարբերությունն արդեն տպված է, եւ ծուլանում եմ վերափոխել։ Բլոգը չափազանց անհետեւողական է, բայց ծավալուն կլինի, կարդացեք առողջությամբ)

ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈՒՆ։ Ովքեր մեկնում են Նյու Յորք մոտավորապես մայիսի 30-ից հունիսի 6-ն ընկած ժամանակահատվածում կամ արդեն այնտեղ են, գրեք festfire@gmail.com էլ. հասցեին՝ կհամագործակցենք բնակության, աշխատանքի եւ այլնի հարցերով..

Ընդհանրապես, ես վաղուց էի լսել այս բանի մասին, բայց այն ժամանակ ես դեռ շատ երիտասարդ դպրոցական էի, եւ նման հեռանկարները կարծես թե... դե, ինչպես վարորդական իրավունքի մասին մտքերը՝ ուզում ես, բայց չի ստացվում, դե եւ թող լինի։ Բայց ժամանակն անցնում է, եւ ես աստիճանաբար ավագ դասարաններից սկսած ծնողներիս գլխում Ամերիկայի մասին մտքեր էի սերմանում՝ լեզուն անհրաժեշտ է, երբ գնալ՝ քննարկում էի ժամկետները, այս ու այն.. Ես ընդհանրապես պլանավորում էի գնալ 2011-ի ամռանը, 3-րդ կուրսից հետո.. Բայց փետրվարի 1-ին հանկարծ հայրս արթնացավ. - Օ, նայի՛ր, ես թերթում հայտարարություն եմ գտել Ամերիկա ուղեւորության այդ ծրագրի մասին, արի՛, այս ամառ գնա, ես կֆինանսավորեմ :) -???? 0_0 է՞։ Ահա այսպես ծրագիրը սկսելու նախաձեռնությունը հայրս վերցրեց իր ձեռքը։ Այստեղ պետք է ասել, որ ես ընդհանրապես կյանքում ամենաէներգետիկ մարդը չեմ, տեղում չեմ նստում, բայց տեղում էլ չեմ կարող նստել (ամենայն հավանականությամբ կընկնեմ տեղիցս հատակին եւ այնտեղ կհանգստանամ) :/ Սա այն մասին է, որ ես ընդհանրապես ոչ մի բան չհասցնող մարդ եմ, շատ բաներից վախենում եմ եւ խուսափում, բայց փոխարենը երբեմն կարող եմ ինչ-որ հետաքրքիր եւ ճիշտ բան անել =)

Աստված գիտի ինչու, բայց ես որոշեցի շարունակել իմ պատմությունը։ Եվ այսպես, ես հաջողությամբ գտա թերթի այդ ընկերությունը, գնացի, բլա-բլա-բլա, եւ ես ծրագրում եմ։ Անկեղծ ասած, ոչ լավագույն ընտրությունը, ինչպես պարզվեց հետագայում, բայց ես չափազանց ծույլ եմ։ Փաստաթղթերի հետ այն ժամանակ շատ չարչարվեցի՝ արտասահմանյան անձնագիր ստանալու համար պետք է զինվորական գրքույկ կամ զինկոմիսարիատից տեղեկանք, էլի մի ամբողջ կույտ տեղեկանքներ դեկանատից ստորագրություններով, ստուգումներ ոստիկանությունում եւ այլն.. Ճիշտ է, ինչպես պարզվեց, այդ բոլոր տեղեկանքները ես ինքս չպետք է հավաքեի, թեեւ անհասկանալի էր, թե ինչու էին դրանք ընդհանրապես ինձ տալիս։ Գրողի տարած։ Անձնագիրը ստացա վերջին պահին եւ հանձնեցի գրասենյակին։

Այսպես.. ի՞նչ է հետո՝ դեսպանատուն։ Այս առիթով անհանգստանալու համար ես կրկին ծուլանում էի՝ իմ կարծիքով, դա պարզ ձեւականություն է, եթե դու իրոք համապատասխանում ես ծրագրին։ Փաստորեն, ես այնտեղ գնացի հարցազրույցի ապրիլի 29-ին, ինչն արդեն ուշ է՝ W&T-ի վիզաների քանակի համար սահմանաչափ կա, եւ սկզբում վիզաներն ավելի հեշտ են տալիս։ Ես այնտեղ գնացի գնացքով մի աղջկա եւ մի տղայի հետ (նրանց անուններն են Անյա եւ Մուրադ) մեկուկես օր, եւ դա մոխրագույն ու սովորական էր՝ ես ինքս ձանձրալի եմ եւ անխոս, իսկ գնացքում ժամանակը չաշխատող վարդակների պատճառով (բջջայինը չես լիցքավորի) ձգվում է պարզապես.. դե, ինձ համար մի քիչ ձանձրալի, բայց նրանք իսկապես տանջվում էին (իրենց բջջայինները նրանք անջատել էին դեռ կայարանում, իմ k850-ը խելամիտ օգտագործման դեպքում դիմացավ ամբողջ ճանապարհին =) ) Ի դեպ, մի երկու խոսք իմ ուղեկիցների մասին՝ նրանք սովորում են առեւտրային ինստիտուտում, որը բոլորովին դեմ չէր նրանց Ամերիկա մեկնելուն (դա շատ հիանալի է=) ), Մուրադը անգլերենը վատ գիտեր, ես ընդհանրապես չէի հասկանում, թե նա ինչ է ասում, բայց այնուամենայնիվ ուզում էր մնալ Ամերիկայում որպես անօրինական ներգաղթյալ, Անյան ավելի լավ էր խոսում, կարելի էր հասկանալ, թե ինչ է ասում, ի դեպ, երբ ես նրան տեսա, կարծում էի՝ 21-22 տարեկան է՝ շատ կոսմետիկա, ընդհանուր արտաքին տեսքը եւ ծխելուց մի քիչ կոպիտ ձայնը իրենց գործն արեցին, թեեւ նա 17 տարեկան էր (հիմա արդեն 18)։ Ահա.. Նրանք իրենց ալիքի վրա էին, ես՝ իմ, բայց մենք միասին էինք։

Ընդհանրապես, մենք հասանք տեղ, ահա դեսպանատունը։ Մոտակայքում գտանք Պենզայից եկած ավտոբուսը, որտեղից ծագել է մեր, ըմ, «հովանավորչական» կազմակերպությունը։