Անցյալ տարի ես թռչում էի Շերեմետեւո օդանավակայանից։ Այն կառուցված էր խորհրդային լավագույն ավանդույթներով եւ ինձ հիշեցնում էր նույն Կազանյան կայարանը։ Հատկապես հետաքրքիր դեպք պատահեց, երբ ԱՄՆ-ից ժամանելուց անմիջապես հետո որոշեցի այցելել զուգարան, որտեղ այդ պահին մաքրություն էր անում մի շիկահեր, վառ կարմիր շրթներկով Մարյա Իվանովնան։ Որպեսզի ինչ-որ կերպ օգտվեմ զուգարանից, որոշեցի ձեւանալ օտարերկրացի, որը չի հասկանում, թե ինչ է կատարվում, եւ ներխուժել զուգարան։ Սակայն Բաբա Մաշան, որը կրծքով պաշտպանում էր նոր լվացված հատակը, ծանր ռուսական շեշտադրմամբ, բայց քերականորեն միանգամայն ճիշտ կտրեց. «Toilet is closed»։ Ես այնքան ցնցված էի, որ նույնիսկ ցանկությունս անցավ։ ))

Այսպիսով, Շերեմետեւոն սարսափելի էր։ Այնտեղ կեղտոտ էր, աղմկոտ, պատերը քերծված, թափառող խաբեբաներ եւ այլ անպետք մարդիկ։ Ես այն ժամանակ մտածեցի, որ եթե մայրաքաղաքի օդանավակայանն այսպիսի տեսք ունի, ապա մենք երկար ժամանակ ավիափոխադրումների ոլորտում լավ բան չենք տեսնի։ Բայց ես սխալվեցի։ Սխալվեցի, որովհետեւ երբ այս անգամ հայտնվեցի Դոմոդեդովոյում, ցնցվեցի։ Պարզվեց, որ մենք էլ ունենք ժամանակակից օդանավակայաններ, որոնք համապատասխանում են համաշխարհային չափանիշներին եւ, որ ամենակարեւորն է, որտեղ հաճելի է մի քանի ժամ անցկացնել չվերթների միջեւ կամ գրանցմանը սպասելիս։

Դոմոդեդովոն հիանալի էր։ Այն բոլորովին նոր էր, ժպտերես սպասարկող անձնակազմով, ուղեբեռի համար քաղաքակիրթ սայլակներով եւ այլ հաճելի մանրուքներով։ Գրեթե ցանկացած համաշխարհային օդանավակայանի մեկ հսկայական թերությունը նստատեղերի միջեւ բաժանարարների առկայությունն է, որոնք թույլ չեն տալիս ազատ պառկել եւ նիրհել։ Նման խնդիր կա եւ՛ Նյու Յորքում, եւ՛ Փարիզում։