Նախքան այստեղ առաջին տողերը գրելը, ես մտածեցի. ո՞րն է իմ պատմության նպատակը եւ ու՞մ համար են գրվելու այս էջերը։ Ես որոշեցի, որ առաջին հերթին ինքս ինձ համար, որպես նոր կենսափորձի իմաստավորման փորձ, որը, կարծում եմ, կստանամ ԱՄՆ-ում, եւ որը թույլ կտա ինձ այլ կերպ նայել ինձ եւ ինձ շրջապատող իրականությանը։ Երկրորդ՝ հուսով եմ, որ իմ խորհրդածություններն ու պատմությունները կօգնեն այլ տղաներին առաջին քայլը կատարել իրենց երազանքի իրականացման ճանապարհին։
Արդեն պատկերացնում եմ (ոչ, ավելի շուտ նույնիսկ չեմ պատկերացնում, թե ինչ անակնկալներ են սպասվում ինձ առջեւում)։
Այսպիսով, անունս Անդրեյ է։ Ես, ինչպես ձեզանից շատերը, ուսանող եմ։ Սովորում եմ ՌԳՀՀ-ի (Մոսկվա) սոցիոլոգիայի ֆակուլտետի 4-րդ կուրսում։ Ես 21 տարեկան եմ եւ լի եմ ապագայի վերաբերյալ գաղափարներով ու նույն առիթով անհանգստություններով))) Work and Travel ծրագրի մասին առաջին անգամ իմացա դեռ աբիտուրիենտ լինելով իմ փոքր հայրենիքում՝ Սախալինի Յուժնո-Սախալինսկ քաղաքում։ Համալսարան ընդունվելու քննությունների խելահեղ օրերից մեկում, սպասելով քննության սկզբին, ես տեսա մի հայտարարություն ԱՄՆ-ում ամբողջ ամառ աշխատելու հնարավորության մասին։ Հիշում եմ իմ մտքերը, թե ինչքան հիանալի կլիներ այդպես մեկնել ամռանը!!!! Եվ խորը մտքեր առաջացան այդ գաղափարը իրականություն դարձնելու մասին։ Հետո եղան ՍախՊՀ-ում ուսման, աշխատանքի տարիները, թերեւս իմ կյանքի ամենալավ ժամանակը (հուսով եմ, որ այս ժամանակի ամենալավ եւ ամենահետաքրքիր պահերի մասին ես ձեզ կպատմեմ իմ օրագիրը գրելու ընթացքում)։ Այդ փոքրիկ հայտարարությունը ես մոռացել էի, ինչպես շատ երազանքներ, որոնք մենք մոռանում ենք մեր կյանքում։ Այդ ընթացքում ես հասցրեցի ավարտել համալսարանի 2 կուրսը եւ տեղափոխվել սովորելու Մոսկվա, որտեղ արդեն երկու տարի է ապրում եմ։
Համալսարանում ուսման առաջին ամսվանից ես ստիպված էի նորից հիշել այն հայտարարությունը, որը կարդացել էի երեք տարի առաջ։ Բարեբախտաբար, նման հայտարարություններ շատ կային եւ՛ ՌԳՀՀ-ում, եւ՛ ՄՊՀ-ում, որտեղ ես շատ հաճախ էի լինում։ Տարբեր թերթեր, բուկլետներ, գործակալությունների կայքերում պատմություններ, ամեն ինչ ավելի ու ավելի էր գրգռում իմ հետաքրքրությունն ու ԱՄՆ մեկնելու ցանկությունը։ Մի քանի անգամ եղել եմ համալսարանում ծրագրի շնորհանդեսներին, դարձել եմ այն ֆորումների հաճախակի ընթերցողը, որտեղ հավաքվում էին նախկին եւ ապագա ճանապարհորդները։ Եվ ինչպես պարզվեց, նույնիսկ իմ շատ ընկերներ արդեն եղել էին ԱՄՆ-ում, իսկ նրանցից քանիսն էին երազում այդ մասին!!!! Ուղեւորության մասին բոլոր պատմությունները միայն հույզերի վրա էին։ Թե ինչքան լավ, հետաքրքիր էր այնտեղ, եւ թե ինչքան կցանկանային նորից գնալ այնտեղ - թերեւս բոլորն էլ հենց այդպես էին ասում։ Ցույց էին տալիս լուսանկարներ եւ տեսանյութեր։ Հիշում եմ, թե ինչպես էին փայլում իմ ծանոթներից մեկի աչքերը, Մոսկվա ժամանելուց երկու ժամ անց մենք հանդիպեցինք նրա հետ։ Մարդը պարզապես շողում էր երջանկությունից, պոզիտիվից։ Ինչքան էներգիա եւ ինչքան պլաններ էին առաջացել նրա մոտ այդ ուղեւորությունից հետո!!! (նրա պատմությունների մասին ես նույնպես անպայման այստեղ կպատմեմ)։ Բայց քանի որ ծրագիրը ոչ քիչ գումար է արժե, թեեւ դա արժե, Մոսկվայում առաջին տարում իմ երազանքները մնացին երազանքներ։ Եվ ինչպես միշտ՝ համալսարան, աշխատանք, տարբեր նախագծեր...
Եվ ահա եկավ 2008 թվականի սեպտեմբերը, ուսումնական տարվա սկիզբը եւ իմ նոր սկսվող պատմության նոր էջը։
Այսպիսով, սկսվեց նոր ուսումնական տարին, իսկ դրա հետ միասին՝ նոր գործեր։ Բայց Ամերիկա ուղեւորության մասին մտքերը սկսեցին հայտնվել նախանձելի պարբերականությամբ։ Եվ մեր ուսանողությանը դրանցից խուսափելն արդեն պարզապես թույլ չեն տալիս, բոլոր ցուցահանդեսներում տարբեր գործակալություններ ներկայացնում են ծրագիրը, անցկացվում են առանձին ցուցահանդեսներ։ Ընդհանուր առմամբ, գովազդի համար գրեթե բոլոր հարթակները յուրացված էին (թեեւ գովազդի առաջխաղացման վերաբերյալ շատ բան կարող էի հուշել մեր գործակալություններին)։ ԱՄՆ մեկնելու վերջնական որոշումը կայացվեց ինչպես միշտ՝ ինքնաբուխ։ Նկատեցի, որ իմ կողմից արագ, առանց մտորումների կայացված բոլոր որոշումները ամենահաջողն էին լինում։ Եվ ահա ես մեր համալսարանում, անցկացվում է կարիերայի ցուցահանդես, եւ հենց այստեղ մի քանի գործակալություններ առաջարկում են մեկնել ԱՄՆ։ Դե, մտածում եմ, ժամանակն է արդեն մեկնել։ Եթե ոչ այս ամառ, ապա մեկնելն արդեն հազիվ թե ստացվի։ Եվ պատկերացրեցի, թե ինչպես հետո կզղջամ դրա համար եւ որոշեցի այդ ամենը կազմակերպել։ Իմ երեք համակուրսեցիների հետ միասին մենք մեր առջեւ նպատակ դրեցինք՝ այս ամառն անցկացնել ԱՄՆ-ում։
Պետք է ասեմ, որ համաձայն եմ այն գաղափարների հետ, որ ցանկացած նպատակի կարելի է հասնել, եթե հավատում ես դրան եւ որոշակի ուժեր ես գործադրում դրան հասնելու համար։ Որոշեցի մեկնել ԱՄՆ, նստեցի եւ հասկացա, որ առայժմ դրա համար ոչինչ չունեմ (ամենազվարճալին այն է, որ շատ բան չունեմ նաեւ հիմա, օրինակ՝ լեզվի իմացություն)՝ փող չկա, արտասահմանյան անձնագիր չկա, անգլերենը ընդհանրապես չգիտեմ։ Իհարկե, ինձ համար ամենախնդրահարույցը գումար գտնելն էր։ Նոյեմբերի սկզբին ես վճարում եմ ծրագրի առաջին մասնաբաժինը եւ փաստաթղթեր եմ հանձնում արտասահմանյան անձնագրի համար։ Քանի որ անձնագիրը պատրաստում եմ Մոսկվայում, իսկ գրանցված եմ Սախալինում, ինձ ուրախացնում են այն լուրով, որ ստիպված կլինեմ սպասել ամբողջ 4 ամիս։ Իմանալով, որ ռուսական պետական հաստատությունների համակարգում 4 ամիսը կարող է վերածվել ավելի երկար ժամանակի, անհանգստանում էի, որ չեմ հասցնի մինչեւ մարտի 1-ը անձնագիր պատրաստել։ Հնարավոր էր հանձնել նաեւ մարտի 1-ից հետո, բայց Կենտրոնի տղաների խոսքով՝ դա սպառնում էր տուգանքով։ Անձնագիրը պատրաստվեց փետրվարին, եւ այնուամենայնիվ, կենտրոն ես եկա արդեն մարտի 3-ին։ Ի դեպ, տուգանք ինձանից չվերցրին։ Շատ ուրախ էի։ Եթե առաջին մասնաբաժնի գումարը ինձ հաջողվեց հավաքել առանց խնդիրների, ապա երկրորդ մասնաբաժինը վճարելու համար ես աշխատանքի անցա, եւ, ի դեպ, միայն երեկ եմ ազատվել դրանից))) Դրա վրա ծախսելով երեք ամիս, հոգեկան եւ ֆիզիկական ուժերի խելահեղ քանակություն, եւ ինչը ավելի քիչ հաճելի է, գրեթե ողջ ազատ ժամանակս, եւ ոչ միայն ազատ ժամանակը։ Համալսարանում ինձ սկսեցին մոռանալ))) Երկրորդ մասնաբաժինը ես որոշեցի վճարել առանց ինքնաթիռի տոմսերի եւ աշխատանքի որոնման հաշվառման։ Դա ինձ շատ օգնեց։ Ինձ հնարավորություն տվեց լրացուցիչ երկու ամիս փնտրել տոմսի գումարը, իսկ դա 24 հազար ռուբլի է։ Տոմսը գնեցի ապրիլի 17-ի մոտակայքում՝ առանց որեւէ խնդրի Star Travel-ում։
Մի փոքր բանկի եւ Evro-26-ի մասին. համաձայն կլինեմ ծրագրի շատ մասնակիցների հետ, որ գործակալության եւ Յունիաստրում Բանկի համագործակցությունը այնքան էլ հաջող չստացվեց։ Խոսելով բանկի մասին՝ քչերը գիտեին, թե ինչ անել ծրագրի վճարումների հետ, ստիպված էի ժամերով նստել եւ գնալ բանկի մի քանի մասնաճյուղեր։ Իհարկե, ժամանակի ընթացքում այդ խնդիրները կլուծվեին։ Բայց Evro-26 քարտը, որը կոչված էր փոխարինելու ISIC-ին, կարծես թե չի արդարացնում իր սպասելիքները։ Վերջերս ես այս քարտը ցույց տվեցի իմ համակուրսեցուն, որը անցյալ տարի ծրագրով եղել էր ԱՄՆ-ում, նա շատ զարմացավ եւ ասաց, որ միակ բանը, որ հարմար է այս քարտերում, դա տոմսերի զեղչերն են, որոնք տրամադրվում են եւ՛ Evro-26-ի, եւ՛ ISIC-ի կողմից, եւ, ինչը ոչ պակաս կարեւոր է, ԱՄՆ-ում տարիքդ ապացուցելու հնարավորությունը որոշ ապրանքներ գնելիս, այլ ոչ թե անձնագիրը քեզ հետ ման տալը։ Ահա, թերեւս, սրանով է Evro-26-ը անհարմար, այնտեղ գրված չէ քո տարիքը։ Բանկային քարտի եւ Evro-26-ի համատեղումը հաճելի գաղափար կլիներ, եթե այն չարվեր «միայն թե բանկում հաշիվ լինի» սկզբունքով, այլ օրինակ՝ ավտոմատ կերպով հնարավորություն տար վճարել ինտերնետում գնումների համար այդ քարտով, կամ գոնե որեւէ օգտակար տեղեկություն տար այն բարիքների մասին, որոնք կարող է մեզ բերել այս քարտը։ Ընդհանրապես, կարծում եմ, որ ՑՄՕ-ն ուշադրություն կդարձնի տղաների արձագանքներին եւ նորից կանցնի ISIC-ի։ Ես ինքս պլանավորում եմ մոտ ժամանակներս ձեռք բերել ISIC։ Պարզվում է՝ դա կարելի է անել նույնիսկ մեր համալսարանում։ Արժե 400 ռուբլի։)))
