Քանի որ 2009 թվականին ես օգտվել էի համալսարանի միջոցով Work and Travel ծրագրով զբաղվող գործակալության ծառայություններից, 2010-ին որոշեցի ավելի խելացի վարվել։ Բանն այն է, որ 2009-ին ինձ այնքան էլ դուր չէին եկել նրանց մատուցած ծառայությունները եւ այն Job Offer-ը (աշխատանքի հրավեր), որը նրանք գտել էին ինձ համար։ Այո, եւս մեկ բան՝ 2009-ին ես խնդիրներ ունեի ԱՄՆ-ում գործատուիս հետ։ Ես հեռացա աշխատանքից, եւ ինձ սպառնացին արտաքսմամբ։ Սկզբում ես շատ էի վախենում։ Ես նույնիսկ վախենում էի ոչ թե հենց արտաքսումից, այլ ավելի շուտ նրանից, որ այլեւս չեմ կարողանա մեկնել Ամերիկա, իսկ այդ պահին ես արդեն հասցրել էի կապվել այդ երկրին։ Այդ պատճառով, վերադառնալով հայրենիք, որոշեցի նորից մեկնել եւ փոխել հովանավորին (sponsor), որպեսզի դեսպանատանը հարցին, թե ինչու եմ հեռացել աշխատանքից, պատասխանեմ, որ այնտեղ խնդիրներ եմ ունեցել հովանավորի հետ։

Նույնիսկ չգիտեմ, թե ինչու ընտրեցի CMO-ն։ Հավանաբար այն պատճառով, որ շատ ընկերներ էին պատմել։ Որոշեցի աշխատանքը ինքս փնտրել։ Ավելի ճիշտ՝ ոչ թե աշխատանք, այլ կեղծ օֆեր, որովհետեւ այլեւս չէի ուզում խնդիրներ ունենալ հիմար արագ սննդի կետերի մենեջերների հետ, որոնք միայն անում են այն, որ փորձում են վախեցնել քեզ, ասելով՝ «եթե հեռանաս մեզանից, ապա երբեք չես վերադառնա Ամերիկա, մենք քեզ կարտաքսենք եւ այլն»։ Երբեք մի լսեք այդ հիմարությունները։ ՈՉ ՈՔ չի կարող ձեզ արտաքսել այն բանի համար, որ դուք հեռացել եք աշխատանքից, որովհետեւ ձեզ այնտեղ դուր չի եկել։ Կարծում եմ՝ դա նույնիսկ հաջորդ վիզաների վրա ոչ մի կերպ չի անդրադառնում։ Բայց այն ժամանակ ես իսկապես վախեցած էի։

Այսպիսով, հերթով։ Որոշեցինք մեկնել զարմիկիս հետ, եւ օֆերներ պետք էին մեզ երկուսիս էլ։ Ինտերնետում կեղծ Job Offer գտնելը սկզբունքորեն խնդիր չէ։ Խնդիրը այլ բանում է՝ շատ են խաբեբաները։ Ինտերնետում կեղծ օֆեր գնելու իմ առաջին փորձը տխուր էր՝ ինձ եւ եղբորս խաբեցին։ Գումարը ուղարկեցինք, եւ մարդը մեզ օֆերներ ուղարկեց։ Համապատասխանաբար, ես եւ եղբայրս օֆերները հանձնեցինք ստուգման՝ ես՝ CMO, եղբայրս՝ իր գործակալություն։ Մեկ ամիս անց ինձ մոտ հայտնվեց N/A նշումը, որը նշանակում է No Answer (պատասխան չկա)։ Դրանից հետեւում էր, որ Ամերիկայում իմ մենեջերը, ում մոտ ես, իբր, պետք է աշխատեի, պետք է զանգահարեր Ամերիկայում գտնվող հովանավորին եւ հաստատեր, որ ես իսկապես գալու եմ այնտեղ։ Հենց այստեղ էլ պարզվեց, որ նման գործատու նույնիսկ գոյություն չունի։ Ես սկսեցի գրել այն մարդուն, ով մեզ վաճառել էր օֆերները, որպեսզի վերադարձնի գումարը, բայց նա պարզապես դադարեց պատասխանել։ Համապատասխանաբար, ես սկսեցի այլ օֆեր փնտրել, բայց մի քանի օր անց ես ինձ մոտ հայտնաբերեցի OK կարգավիճակը, որը նշանակում էր «ամեն ինչ լավ է» եւ կարելի է գնալ դեսպանատուն։ Անկեղծ ասած, մի փոքր վախենալու էր դեսպանատուն մտնել սեփական ձեռքով գրված կեղծ օֆերով։ Բայց... ինձ բախտ վիճակվեց։ Այնտեղ ինձ ոչ մի ավելորդ հարց չտվեցին։

Դժվար է նկարագրել այն բոլոր հույզերը, որոնք եղան դեսպանատնից հետո։ Ես դա արեցի՝ ես երկրորդ անգամ մեկնում եմ Ամերիկա։ Մնաց միայն սպասել եղբորս վիզային եւ գնել ավիատոմսեր։

Ավիատոմսեր։ Այստեղ սկսվեցին փոքր խնդիրներ։ Քանի որ ես 4-րդ կուրսում էի, ես պետք է հանձնեի պետական քննությունները, իսկ հետո նոր թռչեի Ամերիկա։ Պարզվեց, որ հունիսի սկզբին հունիսի վերջի համար տոմսեր գնելը շատ դժվար է (նորմալ գնով)։ Ինձ ասացին, որ ամենաէժան տոմսերը երկու կողմի համար արժեն մոտ $1200։ Պետք էր հրատապ լուծում գտնել։ Սկզբում մտածում էի, որ կայքում գնելը ավելի էժան կլինի, պարզվեց՝ ոչ, որովհետեւ այն գործակալությունները, որոնք վաճառում են այդ տոմսերը, ունեն ուղղակի զեղչեր ավիաընկերություններից, ուստի պետք է գնել հենց նրանցից։ Ես սկսեցի փնտրել ԱՄՆ հասնելու ցանկացած տարբերակ, ցանկացած օդանավակայան, ցանկացած փոխանցում, օրվա ցանկացած ժամ։ Եվ գտա!!! Հունիսի 23-ին Կիեւից Բոստոն, Փարիզի միջոցով 680 դոլարով)։ Առաջին հաջողությունը։

Եղբայրս ստացավ վիզան, 22-ին ես հանձնեցի իմ վերջին պետական քննությունը, եւ 23-ին մենք թռանք։

Մենք թռչում էինք ԱՄՆ՝ ոչ ստանդարտ եղանակներով մեծ գումար վաստակելու նպատակով։ Այդ մասին՝ ավելի ուշ։