Հողաթափերս պոկվեցին, հեծանիվից ընկա, բանալին տան դուռը չի բացում, բոլոր, բացարձակապես բոլոր հագուստներս փչացան, լիցքավորիչը հեռախոսը չի լիցքավորում, իսկ հեծանիվի անիվն էլ ծռվել է =))) Ամենաշատը հեռախոսի համար ջղայնացա։ Ուղիղ տեղից ամեն ինչ գնում է դժոխք։ Ինչո՞ւ հանկարծ։ Չէ՞ որ երեկ լիցքավորում էր... Ահա իմ պատասխանը այս ամբողջ փորձառությանը։ Հողաթափերը հետ սոսնձեցի։ Հեծանիվի հետ ամեն ինչ պարզ է՝ ընկար, վեր կաց։ Նոր բանալի պատրաստեցի, ընդ որում՝ հիանալի, հիմա միանգամից բացվում է։ Հեռախոսը լիցքավորելու համար երկար պտտում ես լարը, մինչեւ գտնես այն պահը, երբ լիցքավորումը կաշխատի =) Հագուստը, հա։ Անպայման նորը պետք է, պատռվել է, կեղտոտվել, ձգվել, մաշվել (երբեմն հավելյալ աշխատանքի գնալիս չես հասցնում փոխվել), եւ վերջ, ուրիշ հագուստ չկա։ Ես ինձ հետ շատ բան չէի վերցրել։ Իսկ հեծանիվի հարցով՝ մեկից վերցրել եմ։ Երեւի մեկնելուց առաջ կվերադարձնեմ (կասեմ, որ դա էլ էր ինձ համար փորձառություն)։ Փոխարենը ես այսպես եմ հիշում քաղաքի վայրերը։ Այսպես անցնում ես, հիշում, նույնիսկ մի փոքր նոստալգիա կա։