Նյու Յորք... ես շատ մարդկանց եմ ճանաչում, ովքեր պատրաստ են ամեն ինչի՝ միայն թե լինեն այդ քաղաքում։ Ի՞նչ ասեմ, ես ինքս էլ էի երազում դրա մասին։ Բայց, անկեղծ ասած, հայտնվելով այնտեղ՝ հասկացա, որ այդ քաղաքն ինձ համար չէ... եւ ընդհանրապես, քչերը կարող են այնտեղ ապրել։ Նյու Յորքն իրականում շատ կեղտոտ, աղմկոտ եւ այնքան մարդաշատ քաղաք է, որ ուղղակի ուզում ես թաքնվել այդ բոլոր մարդկանցից, բայց նրանք ամենուր են։ Եվ այդ բոլոր մարդիկ ինչ-որ տեղ են վազում, շտապում... կյանքն այնտեղ պարզապես չի հոսում, այն եռում է։ Եվ այնտեղ շատ քիչ են բարի եւ քաղաքավարի մարդիկ... կարծես հայտնվում ես վայրի ջունգլիներում, որտեղ յուրաքանչյուրն իր համար է։ Ես չեմ վիճում, Նյու Յորքը շատ գեղեցիկ քաղաք է... անհնար է նկարագրել այն բոլոր զգացմունքները, որոնք ունենում ես, երբ գիշերը հայտնվում ես Times Square-ում...

Հազարավոր լույսեր, հարյուրավոր փայլող գովազդային վահանակներ, եւ թվում է, թե հայտնվել ես ինչ-որ սերիալում։ Բայց մարդկանց այդ ամբոխի մեջ դու քեզ անհատականություն չես զգում, դու քեզ զգում ես այդ ամբոխի մի մասնիկը միայն... եւ սկսում ես խեղդվել, քեզ տարրականորեն օդ չի հերիքում։ Եվ այդ քաղաքում դու նույնիսկ մինչեւ վերջ չես գիտակցում, որ գտնվում ես Ամերիկայում, քանի որ այստեղ կարող ես տեսնել ում ասես՝ կորեացու, չինացու, ռուսի, մեքսիկացու, իսպանացու եւ այլն։ Երբ մենք ժամանեցինք Նյու Յորք, մեզ համար ինչ-որ կերպ անհարմար էր մեր շուրջը ռուսերեն խոսակցություններ լսելը, ավելին կարող եմ ասել՝ դա ինձ համար նույնիսկ տհաճ էր, թեեւ այդ 2 ամիսների ընթացքում ես երազում էի Ասելից բացի ուրիշի հետ ռուսերեն խոսել։ Այնտեղ նույնիսկ կա Բրայթոն Բիչ թաղամասը, որտեղ ապրում են ռուսներ, որոնք նույնիսկ անգլերեն չգիտեն։ Դե, դա ինչ-որ կերպ սխալ է։ Միգուցե դուք մտածեք, որ ես ինչ-որ աննորմալ եմ, բայց եթե ես հնարավորություն ունենայի մնալ ապրելու Ամերիկայում, ապա ոչ մի դեպքում կյանքում չէի մնա Նյու Յորքում։ Ես ավելի լավ է գնայի ապրելու մի փոքրիկ, հանգիստ եւ խաղաղ քաղաքում, ինչպիսին Քոդին է... եւ ինձ պետք չէ ձեր այդ գովաբանված Նյու Յորքը։)