Հյուպատոսություն։ Խուճապի մե՞ջ եք։ Թիթեռնիկներ որովայնո՞ւմ։ Սառը ձեռքե՞ր։ Մտքերը խառնվո՞ւմ են։ Սկսում եք կակազե՞լ։ Մոռացե՞լ եք ձեր անունը եւ թե ուր եք գնում։

Այդ դեպքում ինչո՞ւ եք գնում հյուպատոսություն)))) Ավելի լավ է անանուխով թեյ խմեք եւ զբոսնեք գարնանային այգում։

Հյուպատոսությունը խոշտանգում չէ, քննություն չէ եւ նույնիսկ սովորական հարցազրույց չէ։ Հյուպատոսի հետ հանդիպումը սովորական զրույց է։ Եվ վերջ։ Դուք նույնքա՞ն եք նյարդայնանում, երբ ծնողների հետ եք խոսում, կամ դասախոսների հետ՝ դասերին։

Այնպես որ, ավելի պարզ եղեք, ժողովուրդ) Պարզապես տեսել եմ, թե ինչպես էին աղջիկներն ու տղաները նստած, իրոք անհանգստանում, դողում եւ ձեռքներում թղթեր ճմռթում... ոմանք նույնիսկ շպարգալկաներով (!!!) նստած անգիր էին անում, թե ինչու են ուզում գնալ ԱՄՆ եւ ինչպես են կոչվում իրենց ծնողները։ Մդա... մթնոլորտը, իհարկե, ուրիշ էր։

Հերթով։ Սանկտ Պետերբուրգի հյուպատոսություն։

Եկեք նշված ժամից 15-20 րոպե առաջ։ Մոտեցեք խցիկին եւ ձեր անձնագիրը մեկնեք համազգեստով տղային։ Նա վերցնում է այն եւ ասում, որ առայժմ գնաք նստեք հյուպատոսության դիմացի նստարանին։ Հետո նա ձեզ է բերում անձնագիրը, եւ դուք կանգնում եք հերթի։ Հենց այնտեղ՝ նստարանների մոտ։ Որպեսզի հյուպատոսության դռների մոտ չհավաքվեք եւ ավելորդ ուշադրություն չգրավեք։ Մինչ կանգնած եք, տաքանում եք գարնանային ջերմության մեջ եւ դիտում եք կայանված մեքենաները պայթուցիկի համար ստուգելու գործընթացը։ Տղամարդիկ հայելիով երկար ձողով քայլում են եւ նայում մեքենայի «փորի» տակ... շատ հետաքրքիր է)))

Դռների մոտի պահակը մեկ առ մեկ կանչում է։ Մոտեցեք։ Մեկնեք անձնագիրը եւ Pony Express-ի կանաչ անդորրագիրը։ Նա ստուգում է տվյալները, վերադարձնում եւ խնդրում անջատել հեռախոսը։ Մտնում ենք ներս։ Մուտքի մոտ կա մետաղորոնիչ եւ պահակ։ Նա «պիպ» է անում ձեզ, ստուգում պայուսակը, գրպանները... Դուք նրան եք հանձնում ձեր անջատված հեռախոսը եւ բոլոր սարքերը՝ ֆլեշկաներ, նվագարկիչներ, հաշվիչներ... ինչ ասես։ Հետո նա ձեզ ուղարկում է աստիճաններով եւ դեպի ձախ։ Այնտեղ սպասասրահն է։