«Ո՞վ է աշխարհի ամենաերջանիկ մարդը։ Այսօր այդ բախտը վիճակվեց ինձ»։ (c) Kasta

Հիշո՞ւմ եք, թե երբ եք վերջին անգամ տանը ուրախությունից ցատկոտել, միաժամանակ գոռացել ու պարել։ Իսկ ես՝ այսօր։ ՅՈՒՀՈՒ՜՜՜՜՜։ Պայմանագրի կարգավիճակը՝ OK։

Իսկ հիմա՝ փշոտ ճանապարհի մասին, որը տանում է դեպի աստղերը։

Աշխատանքային առաջարկներ (job offers) սկսել եմ փնտրել դեռ հոկտեմբերից, սկզբում j1jobs կայքի միջոցով, գրեթե բոլորին էի ուղարկում, բայց երբ այնտեղ ուղարկելու մարդ չմնաց, որոշեցի օգտվել Google Earth-ից։ Բացում ես քեզ հետաքրքրող քաղաքը, նշում սրճարանները, հյուրանոցները, խանութները (կամ ով ինչով հետաքրքրված է), եւ օպ... ամեն ինչ երեւում է քարտեզի վրա։ Ինձ հետաքրքրում էր Նյու Ջերսի նահանգը, օվկիանոսի մոտ։ Սրճարաններ։ Բացում ենք համապատասխան սրճարանի կայքը, փնտրում contact us, նամակ գրում... սպասում...

Ո՞վ ասաց, որ պետք է 500 նամակ ուղարկել դրական պատասխան ստանալու համար։ Նա շատ էր սխալվում։ Ես երեւի 3000 նամակ եմ ուղարկել։ Առհասարակ, ամեն օր այնքան նամակ էի ուղարկում, մինչեւ փոստարկղս արգելափակում էին եւ ասում՝ սպասիր մեկ օր։ Բայց վերջում ինձ պատասխանեցին «առաջին խմբաքանակի նամակներից»։ Ventnor City, Ատլանտիկ Սիթիից հեռու չէ, իմ կարծիքով՝ շատ սիրուն եւ ընտանեկան սրճարան է, առավել եւս, որ նախկինում այնտեղ արդեն աշխատել են փոխանակման ուսանողներ, եւ նրանք դեմ չեն նաեւ իմ Մաշային վերցնելուն։))

Հրաշալի է, հրաշալի, հրաշալի։

«Ի՞նչ պետք է լրացնեմ ձեզ համար»,- մոտավորապես այսպես հարցրեց ղեկավարը դեռ մինչեւ Նոր տարին։ Ես նրան ամեն ինչ մանրամասն բացատրեցի։ Ասաց՝ «լավ, խնդիր չկա»։ Բայց այն, ինչ ամերիկացու համար «խնդիր չկա» է, ռուսի համար՝ օ՜, ինչպիսի խնդիրներ։

Մի խոսքով, եւս մեկ ամիս նա լրացնում էր դրանք մեզ համար, արդյունքում 19.01-ին մեր կայքում հայտնվեցին JO-ները, մի քիչ ծուռ լրացված, բայց ոչինչ։ Գործակալությունն ասում է՝ ամեն ինչ հրաշալի է, ոչինչ պետք չէ վերալրացնել, եթե միայն ոչ ինքներդ ձեզ համար։ Դե մեզ դա պետք էլ չէ։ Իսկ հետո... այդ բոլոր նորամուծությունները, նոր ձեւաթղթերը, նոր կանոնները՝ մենք պետք է այն վերալրացնենք։ Շտապ։

Մեր George-ը (ղեկավարը՝ զվարճալի է հնչում) Եվրոպայում հանգստանում է եւ ոչինչ չի պատրաստվում վերալրացնել, ես գրեթե ամեն օր նրան հարձակման էի ենթարկում նամակներով եւ հաղորդագրություններով, մարտի 15-ին (JO-ի հանձնման վերջնաժամկետը) նա գրում է՝ «Okay i will today, also someone called me from iec and i need to send them some info today! It is difficult cause i work so much, i dont have lots of time»։

Կարծես թե հանգստացա, բայց Պերմի գործակալությունը չէր դադարում զանգահարել եւ ասել, որ ամեն ինչ չէ, որ լավ է։

Զանգահարում ենք ղեկավարին, նա ասում է մի բան, օրինակ՝ «չեմ հասկանում, թե ինչու եք պահանջում, որ վերալրացնեմ, IEC NY-ն ասաց, որ ամեն ինչ լավ է, ինձ այլեւս ոչինչ պետք չէ»։ Դե ինչպե՞ս լինել այստեղ։ Պարզապես սպասում ենք...

Եվ ահա այսօր՝ 28.03, հայտնվեց OK-ն։ Անցավ 2 ամիս եւ 9 օր։ Օ՜, իմ նյարդերը։ Դե ինչո՞ւ պետք է ինձ այդքան տանջեիք։

Հ.Գ. Ի դեպ, մեր բոլոր տղաների մոտ NO է գրված =( դա լավ չէ։