Մի ակնթարթում մենք հայտնվեցինք ավտոբուսի տանիքին եւ շարժվեցինք՝ զվարճանալով շեշտադրումով խոսող երիտասարդ էքսկուրսավարի ուղեկցությամբ։ Առաջին կանգառը, որտեղ որոշեցինք իջնել, Battery Park-ն էր։ Հուշարձանը, որը իբր դուրս է բերվել երկվորյակ աշտարակների փլատակների տակից, կարծես գոռում է. «Մի՞թե չեք տեսնում, որ իմ այս անցքերը հատուկ են արվել»։ Այսինքն, ինչպես հասկանում եք, այս գունդը ինձ վրա առանձնապես տպավորություն չթողեց։ Իսկ ահա Castle Clinton-ը մեզ դուր եկավ՝ այնքան հին ու կինոյական... Իսկ Կիրյան անընդհատ վազվզում էր դրա շուրջը եւ գոռում, որ ինքը այստեղ ինչ-որ խաղում հաճախ է եղել, եւ որ ամեն ինչ ճիշտ այնպես է, ինչպես այնտեղ, եւ որ ինքը զգում է, թե այստեղ առաջին անգամ չէ, եւ այլն, ես մի քիչ նախանձեցի նրան եւ հեռացա՝ նավամատույցի մոտ մտքերի մեջ ընկնելու։ Անմիջապես հեռվում ճանաչեցի ամենահայտնի ամերիկուհու միայնակ ուրվագիծը, խեղճը ամբողջ կյանքում մենակ կանգնած է այնտեղ։ Ես մանկուց նրան ընկալում եմ որպես կենդանի մարդ, երեւի նրանից է, որ սիրում եմ «Ուրվականներ որսացողները-1, 2»-ը... Լուռ էր, եւ այս ապշեցուցիչ օրը՝ այս անամոթաբար հիանալի քաղաքի հետ, ծածկվեց ալ կարմիր մայրամուտով՝ հսկայական այրվող լուսատուով, որը շտապում էր շուտափույթ սուզվել ջրի մեջ։ Սկսեց նկատելիորեն մթնել, եւ մենք քարշ եկանք դեպի մեր կանգառը։ Նստեցինք ինչ-որ երեկոյան էքսկուրսիայի։
Empire-ը գայթակղիչ փայլում է գրավիչ գույներով, բայց ինչ-որ պատճառով մենք որոշեցինք ամեն ինչ հետաձգել վաղվան (իհարկե հիմարներ էինք, այս գիշերային անկարգության տեսարանը բարձրությունից շատ բան արժե!)։ Կենտրոնում մի քիչ պտտվելուց հետո տեղափոխվեցինք դեպի Բրուքլին էքսկուրսիայի։ Բլին, սա ի՞նչ ծաղր է։ Ես, իհարկե, սիրում եմ զով ատրակցիոններ... Բայց Մանհեթենի կամրջով անտանիք ավտոբուսի վերեւում երթեւեկելը, որի պատի փոխարեն բարակ երկաթե ձող է, երբ գլխի թեթեւ շրջադարձը աջ եւ աչքերի սահքը դեպի ներքեւ զրկում է ամեն տեսակ քաջությունից (քանի որ այնտեղ հսկայական անդունդ է), իսկ ոսկորների միջով անցնող փշոտ սառցե քամին արցունքներ է կորզում աչքերից... ուֆ... սա շատ հիանալի է։ =) Եվ կամրջի ողջ ճանապարհին բոլորը իրականում կարծում են, որ գտնվում են այգու ատրակցիոնում, որովհետեւ ԲՈԼՈՐԸ ճչում են։ (Իսկ ես ամբողջ ճանապարհին նաեւ տեսանյութ եմ նկարում՝ ատամներով կառչած տեսախցիկին)։ (Խորհուրդ. այս ուղեւորության ժամանակ մի զլացեք հագնել ձեր վրա այն ամենը, ինչ հնարավոր է, ես հագել էի սվիտեր, երկու հուդի, գլխարկ, եւ միեւնույն է՝ ցուրտ էր)։ Որպես «քաղցրավենիք»՝ էքսկուրսիան ներառում էր կանգառ ափին եւ ընդհանուր հիացմունք ու լուսանկարում՝ փայլող Մանհեթենի՝ նախանձող բրուքլինցիների աչքերով։ Ես, քիչ առաջ գնելով հզոր տեսախցիկ, երկար մտածում էի, թե ինչ կարգավորումներ պետք է անել, որ հետո ամոթ չլինի ցույց տալ, բայց ոչինչ չհասկացա, լուսանկարեցի լիակատար անհեթեթություն (փոքրիկ «միլնիցա» տեսախցիկով կինը այդ ժամանակ բացիկ առ բացիկ էր նկարում!)։ Հետադարձ ճանապարհը, հակառակ սպասումների, ավելի քիչ սարսափելի չդարձավ, այլ հակառակը՝ ավելի երկար թվաց։
Մենք եւս մի քիչ պտտվեցինք կենտրոնում եւ, տպավորությունների փոթորիկից հոգնած, խարիսխ գցեցինք Port Authority-ում։ Մի քիչ նկարագրեմ մեր անպաճույճ «կենցաղը» այս օրերին։ Ինչպես արդեն կռահեցիք, մեր ապաստանը (տեղը, որտեղ քնում են, լվացվում, ատամները մաքրում արթնանալիս, հարդարվում, մեծ ու փոքր կարիքները հոգում) դարձավ Port Authority-ն։ Մենք անմիջապես պայմանավորվեցինք այն անվանել «տուն»։ Եվ այն կայարան անվանելու լեզուս չի պտտվում։ Այնտեղ ոչ միայն ստերիլ մաքուր է եւ գեղեցիկ, այլեւ հարմարավետ։ Այո, փափուկ մահճակալ եւ ցնցուղ չկա, բայց կան աթոռներ (ճիշտ է՝ ոչ միշտ ազատ) սպասասրահում եւ սիրելի մարդու ուսը։ Առաջին գիշերը մենք հերթով էինք քնում (ինքներդ հասկանում եք, որ որքան էլ լինեք, գոնե երկուսին հերթապահ թողեք, մի քիչ հետո կպատմեմ, թե ինչու)։ Դժվար է։ Եվ գիշերը մի քանի անգամ բոլորին առանց բացառության դուրս էին հանում սրահից՝ մանրակրկիտ մաքրման եւ ախտահանման համար (լվացվում էին ոչ միայն հատակները, ամբողջությամբ սրբվում էին նստատեղերը եւ մնացած ամեն ինչ)։ Վիճակն այնպիսին էր, որ ավելի լավ է պառկել կեղտի մեջ, քան ամեն անգամ վեր կենալ այս մաքրումների ժամանակ։ Այդպես մենք տանջվեցինք առաջին գիշերը։
