Ես երկրորդ անգամ եմ պատրաստվում Ամերիկա։ Այն պահից, երբ վայրէջք կատարեցի Շերեմետեւո-2 օդանավակայանում, ես գրեթե չեմ ապրում, այլ գտնվում եմ ինչ-որ կիսաքնած վիճակում։ Շուրջս ամեն ինչ մոխրագույն է ու միապաղաղ, եւ կյանքը կարծես ժամանակացույցով լինի՝ ուսում, այցելություն ծնողներին, ավտոդպրոց, նորից դիզել, ընկերներ, ուսում... Մի խոսքով՝ ձմեռ է, քննաշրջան (ինչը նույնպես առանձնապես չի ուրախացնում)։

Թեեւ ոչ, ստում եմ, երբեմն ես դուրս եմ գալիս իմ քնից եւ բուռն գործունեություն ծավալում, քանի որ այս տարի ոչ միայն ես եմ ինձ քարշ տալիս արտասահման, այլեւ մի խումբ ընկերներ, որոնց պետք է անընդհատ ղեկավարել, ասել՝ ում ինչ անել, ուր գնալ, ում գրել, ինչի համար վճարել... Ահա այստեղ է, որ իմ հետաքրքրությունը կյանքի նկատմամբ նորից արթնանում է։ Ժամանակը, իհարկե, դեռ շատ է, բայց անելիքներն էլ քիչ չեն։

Դժվարությամբ եմ պատկերացնում, թե ինչպես կլինի ամեն ինչ այս տարի, բայց հոգու խորքից հուսով եմ լավագույնին, քանի որ այս անգամ մենակ չեմ։

Մի խոսքով, ապագայի պլաններից է ստանալ J-1 Visa, իսկ ամենամոտ ապագայի համար՝ պատվիրել տոմսերը։