Կարծում եմ՝ ոչ ոք չի գուշակի, թե որտեղից եմ հիմա գրում, նույնիսկ նախորդ գրառումը կարդալուց հետոJ։ Թվում է, թե մի ամբողջ հավերժություն է անցել մեր վերջին հաղորդագրությունից։ Սկսեմ նրանից, որ մենք արդեն Պիտսբուրգում չենք, այլ դրանից 10 ժամվա ճանապարհի վրա)) Քաղաքն ինքնին հետաքրքիր է, թեեւ կենտրոնը մեզ ձանձրալի թվաց հսկայական, գունագեղ Մանհեթենից հետո։ Պիտսբուրգ տանող ճանապարհին մեր շուրջը բացվում էին գեղեցիկ հովիտներ՝ լճերով, որոնք շրջապատված էին բարձր բլուրներով։ Ճիշտն ասած, մենք դրանց ժամանակը չունեինք, հազիվ էինք քնում՝ ընկնելով մեր հարեւանների վրա։ Տեղ հասնելով՝ մենք նորից ուղեւորվեցինք անհայտություն։ Մենք պտտվում էինք բետոնե բարձրահարկերի շուրջ, մինչեւ պատահաբար հանդիպեցինք ռուս աղջիկների, որոնք կանչեցին մեզ։ Նրանք, ինչպես փարոսը ուժեղ փոթորկի ժամանակJ, տարան մեզ իրենց տուն, մենք մեր անպետք ճամպրուկները նետեցինք սենյակներից մեկը, որից բնակիչները տեղափոխվում էին հենց այդ օրը))) Անտառի մոտ ամսական 200 դոլար, բոլոր բնակիչները ռուս են, ամեն ինչ հիանալի է։ Նույնիսկ հնարավորություն կար տեղացիների հետ աշխատանք գտնելու։
Սուպերմարկետում եւ մոտակա թաղամասերում զբոսնելուց հետո մենք մտանք մեր ապագա սենյակը, որը չէր տարբերվում նուրբ ոճով, միայն հատակին երկու մաշված ներքնակ էր դրված։ Տեղափոխվողների հետ զրուցելով՝ իմացանք, որ նման սենյակը ստիպված ենք լինելու կիսել տեղացի վարձակալների՝ բզեզների, ուտիճների եւ ամեն տեսակի միջատների հետ (բնակիչները հենց դրա համար էլ տեղափոխվում էին)։ Մենք դուրս եկանք քաղաք՝ այս թեմայի շուրջ փիլիսոփայելու։ Շրջակայքը տարբերվում էր միայն կտրուկ վերելքներով եւ վայրէջքներով, որոնցից գլորվում էին դրոշմված տնակները։ Այս ֆոնին մենք որոշեցինք զանգահարել Բրայթոնի լողափի մոտ գտնվող սենյակի տիրուհուն, որը մենք ուզում էինք վարձել ))) Նա մեզ ջերմորեն հրավիրում էր իր մոտ՝ մեր առջեւ փռելով փողի սարեր (ես ասել էի, որ նրա ծանոթը աշխատում է աշխատանքի տեղավորման գործակալությունում) եւ նախատում էր, որ մենք հեռացել ենք լողափից։ Մի խոսքով, մենք հետ վերադարձանք)) Այո, մեծ շնորհակալություն այն աղջիկներին, որոնք օգնեցին մեզ։
Ավտոպարկ տանող ճանապարհին մեր կողքին կանգ առավ ժպտերես մի երիտասարդ տղա՝ խոստանալով մեզ հասցնել տեղ։ Ավելի տարօրինակ երթուղի, քան այն, որ մենք անցանք, ես երբեք չեմ զգացել։ Մենք գնում էինք բաց պատուհաններով, եւ նա ամեն վայրկյան հայհոյանքներ եւ ծաղր էր գոռում յուրաքանչյուր անցորդի՝ ամեն ինչ ուղեկցելով շատ գոհ ծիծաղով։ Մեր շարժիչը մռնչում էր ամբողջ փողոցով մեկ, մի անգամ այն դուրս եկավ հանդիպակաց գոտի։ Մենք մոտ կես ժամ գնացինք, թեեւ պլանավորել էինք ոտքով գնալ))
Խորհուրդ! Եթե ուզում եք ողջ հասնել տուն, օգտվեք տաքսիից)
Արդեն ծանոթ ավտոբուսում եւ երթուղում գիշերը հազիվ քնելուց հետո մենք դիմավորեցինք Նյու Յորքի սիրելի փողոցները։ Սենյակի տիրուհուն չզանգահարելով՝ մենք ուղիղ ճամպրուկներով գնացինք նրա մոտ, քանի որ ուրիշ գնալու տեղ չկար։ Բայց նա տեղում չէր, եւ փոխանցեցին, որ նա կլինի միայն վաղը)) Խուճապի մեջ մենք նորից վազեցինք ռուսական վարձակալության բոլոր հայտարարություններով եւ միայն երեկոյան մոտ գտանք թանկ սենյակ Քոնի Այլենդի ծայրամասում, որտեղից էլ հիմա գրում եմ)) Հիմա մենք սնանկ ենք եւ առանց որեւէ աշխատանքի, բայց կուշտ ենք եւ հանգստացած)
Խորհուրդ! Մենք ինքներս էլ չգիտենք, թե ինչը մեզ տարավ Պիտսբուրգ) Հուսահատություն, ճանապարհորդության ծարավ, անխոհեմություն, թե՞ այս ամենը միասին, բայց ավելի լավ է չշտապել անծանոթ քաղաք՝ առանց դրա համար ծանրակշիռ պատճառների։ Մենք կորցրինք մի կույտ փող, ուժ եւ ժամանակ։ Կշռադատեք ձեր յուրաքանչյուր քայլը։
