Լինեմ առավելագույնս հակիրճ, ճիշտ այնպես, ինչպես մեր ծանոթությունը Չիկագոյի հետ։)) Վարորդական իրավունք ստանալու պատճառով քաղաքում մենք ընդամենը մի քանի ժամ անցկացրինք, եւ ի հավելումն, արդեն չէինք հասցնում ոչ Նիագարա, ոչ Նյու Յորք, ոչ էլ Բոստոն։

Մեր հիասթափությունը սահման չէր ունենա, եթե չլիներ այն։ Քամիների քաղաքը։ Եթե հնարավոր է սիրահարվել քաղաքին, ապա հենց դա էլ պատահեց մեզ հետ։ Մեկ երեկո, եւ մենք Չիկագոյի ամենաբարձր շենքի տանիքին բարձրաձայն լաց էինք լինում, որ ավելորդ օր չունենք։

Քաղաքը ապրում է, լռում եւ նայում ամերիկյան ձեւով։ Իսկապես։ Տարբեր կերպ։ Ցնցող երկնաքերեր, ոչ թե կպցրած (ինչպես ինձ թվաց Մանհեթենից), ինչպես Նյու Յորքում, այլ կանգնած արժանապատվությամբ եւ սեփական նշանակության գիտակցումով։ Լայն, կիսադատարկ փողոցներ, գետակ՝ գանգստերական կամրջով։ Պատմությունը եւ պատկերը շերտավորվում են օդի եւ մարդկանց վրա եւ տալիս ամերիկյանության անիրական զգացում։ Եվ ազատության, եւ կյանքի, ամեն ինչի։ Մի խոսքով, մենք խելագարվում էինք դրանից։ Սա ամենաամերիկյան քաղաքն է, որ մենք տեսել ենք։

Քշեցինք առափնյա գծով, մտանք Ջոն Հենքոք Թաուեր, որտեղ 89-րդ հարկից՝ աշխատակիցների խոսքով՝ ամենաբարձր դիտահարթակից, նայեցինք փայլող քաղաքին, քայլեցինք փողոցներով եւ առաջ դեպի Նյու Յորք։

Գիշերակաց McDonald's-ի մոտ։ Եվ հետո ճանապարհ։ Միայն հիմա հասկացանք, թե որքան չենք հասցնում։ Ինքնաթիռը 28 ժամից է, իսկ մենք դեռ պետք է հասնենք, վերցնենք մեր ուղեբեռը, վաճառենք մեքենան, հանենք ամբողջ գումարը եւ թափառենք Նյու Յորքով։ Սարսափ։)))

Մինչ գնում էինք, աչքներս չէինք կտրում զարմանալի տեսարանից՝ Հնդկական աշուն։ Պիտերում եւ Մոսկվայում նման գույներ չես հանդիպի։ Բլուրները գունագեղ շողշողում են՝ կարմիր, դեղին, նարնջագույն։ Տերեւները այնքան խիտ եւ խայտաբղետ են, որ նույնիսկ մոտիկից պարզ չէ՝ ծառեր են, թե գորգ։) Այս աշունը այն պատճառներից մեկն է, որի համար կուզեի եւս մեկ անգամ այցելել ԱՄՆ։ Այն չափազանց գեղեցիկ է։

Եվ այս ամենը շատ տեղին էր Նահանգներից հրաժեշտ տալու համար։ Մի քանի ժամ անց հորիզոնում երկնաքերերի կոտրված գծով ցցվեց Նյու Յորքը։ Այժմ այն մեզ ավելի շատ տպավորեց, քան սկզբում։ Բայց միեւնույն է, մեզ այդպես էլ չհաջողվեց գոնե մի քիչ ճանաչել քաղաքը։ Գիտեմ։ Լուզերներ ենք։))

Նյու Յորքում պարզվում է, որ ուղեբեռի հանձնման փոստը աշխատում է մինչեւ ցերեկվա ժամը մեկը եւ արդեն 4 ժամ է՝ փակ է։ Մեկ ժամվա ստից հետո, թե վթարի ենք ենթարկվել, դրա համար ենք ուշացել, մեզ տալիս են ուղեբեռը։ Գնում ենք ինտերնետ, ստուգում craigslist.com-ը մեքենայի վերաբերյալ պատասխանների համար։ Ինչ-որ տղամարդ պատասխանում է, գնում ենք նրա մոտ, պարզվում է՝ իրանցի է, ուզում է վերցնել 1000 դոլար կոպեկային գնով։ Մենք, քթներս տնկած, հեռանում ենք։

Ամեն ինչ սարսափելի խառնաշփոթի մեջ է, գումար ենք հանում մեկ բանկից, չենք հասցնում մյուսից։ Որոշում ենք հանել երեկոյան քարտով։ Գնում ենք հյուրանոց։ Պարզվում է, որ քարտով կարելի է հանել միայն 3000 դոլար։ Մնացածը այդպես էլ մնում է։ Աղջիկներին նորից տանում եմ հյուրանոց։ Հուշանվերներ գնված չեն, ոչինչ գնված չէ։ ԱԱԱԱԱԱԱ!!!)))

Այստեղ (Նյու Յորքի հարավ-արեւելքում, օդանավակայանի մոտ, որտեղ հյուրանոցն է) շուրջօրյա Walmart չկա, հուշանվերներ չես գնի։ Հազիվ գնորդ ենք գտնում եւ առավոտյան ժամը 5-ին վաճառում եմ մեքենան։ Ինքնաթիռը 9-ի մոտ է։ Մետրոյով գալիս եմ հյուրանոցում մնացած աղջիկների մոտ։ Շտապ հավաքվում ենք, նստում տաքսի եւ ժամը 8-ին օդանավակայանում ենք։ Ֆուֆ։)))

Մեր տղաները նստած են, վիճում են կնոջ հետ ինչ-որ գումարի շուրջ։ Որքան հասկացա, նրանք ավելորդ քաշ ունեն, իսկ նրանք չեն ուզում վճարել։ Չգիտեմ, թե նրանց մոտ ինչպես վերջացավ, իսկ մենք վճարում ենք 150 դոլար եւ վազում դեպի Լոնդոն թռչող ինքնաթիռը։ 5 րոպե անց այն պոկվում է գետնից։

Նույնիսկ ոչինչ չենք հասցնում զգալ։ Անմիջապես անջատվում ենք, վերջաբանը կատաղի է, անիծյալ։)))

Լավ, ցտեսություն, Ամերիկա, գրեթե վստահ եմ, որ հրաժեշտ չէ։

Բացում եմ աչքերս՝ պատուհանից այն կողմ գիշեր է, իսկ մեր տակ՝ գիշերային Լոնդոնը։ Տուն հասնեմ՝ հաստատ քնելու եմ։) (դեռ չգիտեի, որ բլոգ եմ գրելու=))