Իմ աչքերի առջեւ հիասքանչ տեսարան բացվեց՝ Ատլանտյան օվկիանոսի հսկայական տարածությունը, արեւի ճառագայթները խաղում են ալիքների կատարներին՝ անդրադառնալով եւ ծիածան ստեղծելով աղի ջրի ցողերի կաթիլների վրա։ Հիանալով այս հմայիչ պատկերով՝ ես նույնիսկ չնկատեցի, թե ինչպես թռավ ժամանակը, եւ ահա մեր տուրբոթռիչքը արդեն վայրէջք է կատարում Նյու Յորքի օդանավակայանում։ Բացեցին շլյուզները, եւ ես արդեն իջնում եմ սանդուղքով ամերիկյան արեւի կիզիչ ճառագայթների տակ։ Ես ներշնչեցի այս օդը՝ ազատ Ամերիկայի օդը։ Մոսկվայից Նյու Յորք թռիչքը տեւեց ընդամենը մեկ ժամ, եւ ես արդեն այրվում եմ անհամբերությունից՝ նայելու այս նոր աշխարհին, որը լի է բացահայտումներով եւ տպավորություններով։

Դեռ մանկուց մայրս սիրում էր ինձ պատմել Ամերիկա կատարած իր ճամփորդության մասին։ Դա հեռավոր 2010 թվականին էր։ Ես երկար ծիծաղում էի, երբ նա պատմում էր ինձ, թե ինչ արժեր իրեն IEC ծրագրում ձեւակերպվելը, որքան թղթաբանություն կար եւ որքան դժվար էր այդ ամենը։ Բայց հիմա արդեն 2029 թվականն է, եւ այդ ժամանակից ի վեր շատ փոփոխություններ են տեղի ունեցել։ Երբ ապրիլին ընկերուհիս վայրի հրճվանքով հեռախոսով գոռաց ինձ. «Ես գնում եմ Ամերիկա!!!!!!!», իմ վերջին կասկածները ցրվեցին, եւ ես արտաբերեցի. «Եվ ես!!!!»։ Մեր ուրախությունը սահման չուներ, մենք մի քանի ժամ զրուցեցինք, ամեն ինչ քննարկեցինք, պլանավորեցինք, երազեցինք։ Եվ ահա եկավ ձեւակերպվելու ժամանակը։ Ես մտա IEC կայք, առցանց խոսեցի տնօրենի հետ, Webcard-ով վճարեցի ծրագրի համար եւ սկսեցի վիզայի ձեւակերպումը։ Դրա համար ընդամենը պետք է մտնել ԱՄՆ դեպարտամենտի բազա, մոնիտորով սկանավորել դաստակիս մեջ ներկառուցված իմ նույնականացուցիչը։ Այնուհետեւ միացավ առցանց մոնիտորը, եւ հյուպատոսը հարցրեց ինձ.

-«How are you?»

-«I’m fine! Thank you»,- ուրախությամբ պատասխանեցի ես,

-«Welcome to USA!»։

Դրանով ամբողջ ձեւակերպումը ավարտվեց։ Թվում էր, թե որքան վաղուց էր դա։ Իսկ ես արդեն կանգնած եմ ամերիկյան հողի վրա՝ աչքերս կկոցելով պայծառ արեւից։

Ես քայլում էի Նյու Յորքով՝ այս հիասքանչ քաղաքով, եւ չէի հոգնում հիանալ դրանով։ Այս երկնաքերերը, որ ձգվում են դեպի վեր, մարդկանց հսկայական քանակի այս աներեւակայելի շարժումը՝ այս ամենը գրավում եւ հմայում է։ Ես որոշեցի մտնել սրճարան, խմել առավոտյան տաք սուրճ եւ միաժամանակ պատուհանից դիտել մարդկանց այս անծայրածիր օվկիանոսը, որոնք ինչ-որ տեղ են վազում՝ խորասուզված իրենց մտքերի մեջ։ Այս տեսարանն այնքան է կլանում ինձ, որ անհնար է հայացքը կտրել պատուհանից... եւ ինքդ էլ ուզում ես ինչ-որ տեղ վազել նրանց հետ միասին... համահունչ...

Այս պատկերը դիտելուց ինձ շեղեց մատուցողը։ Նա դերա-ամերիկացիների ներկայացուցիչ էր։ Նախկինում ես միայն լսել էի նրանց մասին, իսկ հիմա ես դիտում էի նրան անձամբ։ Պատմությունից հիշում եմ, որ 2020 թվականին մենք բարեկամական համաձայնագիր կնքեցինք Դերա մոլորակից եկած այլմոլորակայինների հետ աշխատողների փոխանակման վերաբերյալ, եւ այժմ ԱՄՆ-ն դարձավ առաջին երկիրը, որտեղ այլմոլորակայինները հավասարվեցին սովորական քաղաքացիներին։ Նրանք Գալակտիկայի լավագույն խոհարարներն էին, նրանց խոհարարական արվեստի մասին փառքը տարածվեց ամբողջ մոլորակով, եւ յուրաքանչյուրը երազում էր փորձել նրանց նրբությունները։ Մատուցողի զարմանալի արտաքինը ապշեցրեց ինձ. մի ձեռքում նա պահում էր սրբիչ, մյուսում՝ մենյու, իսկ երրորդը, ինչպես հարկն է, պահում էր մեջքի հետեւում։ Նրա մաշկը գեղեցիկ ձիթապտղի երանգ ուներ, աչքերը առանձնանում էին արտասովոր խորությամբ, բոլոր երեք աչքերը վառ կապույտ գույնի էին, ինչպես լազուր երկինքը, ինչը նրան անչափ սազում էր։ Չկտրելով նրանից հիացած հայացքս՝ ես պատվեր կատարեցի եւ բացեցի Նյու Յորքի քարտեզը։ Սա ինտերակտիվ աշխարհի քարտեզ էր, այն ինձ նվիրել էր ընկերուհիս ծննդյան օրվա կապակցությամբ, այստեղ կարելի էր մեկ հպումով ընտրել քաղաքը, հետո՝ մեծացնելով, փողոցը, տունը եւ դիտել այդ ամենը 3D ձեւաչափով։ Դիտելով Նյու Յորքը՝ ես գտա եւ՛ Չինական թաղամասը, եւ՛ Բրուքլինը, եւ նույնիսկ Դերա-ավենյուն, որտեղ ապրում էին բացառապես դերա-ամերիկացիներ, առօրյայում նրանց պարզապես անվանում են «դերաներ», բայց աչքերի մեջ այդպես անվանելը ոչ կոռեկտ է։

Իսկ ահա եւ իմ պատվերը՝ սեւ սուրճ՝ խրթխրթան կրուասանով։ Նախաճաշելուց հետո ես դուրս եկա փողոց. իմ առջեւ նոր աշխարհ էր, եւ ես շտապեցի սուզվել դրա մեջ...