Տնային հանգստավայր)

Մեր ճանապարհորդությունը պլանավորում էինք հիմնականում երեկոյան, ինչ-որ կերպ խաղալով սեղմում էինք ստեղնաշարի կոճակները՝ պատվիրելով ավիատոմսեր)

Ընդ որում, ես ինչ-որ կերպ չէի հավատում, որ այս կերպ մենք ինչ-որ տեղ կհասնենք, թեեւ քարտի վրայի գումարը կարծես թե նվազում էր)

Մեր հաշվարկներով՝ մեկ շաբաթվա ընթացքում պետք էր շրջել Ամերիկայի ամենահայտնի վայրերը՝ Լաս Վեգաս, Գրենդ Կանյոն, Լոս Անջելես, Սան Ֆրանցիսկո:

Դե, եւ մեկ շաբաթ էլ հանգստանալ Ֆլորիդայում՝ Աննա Մարիա կղզում: Ամեն ինչի համար կար մոտ 1000$!

Երջանիկ պատահականությամբ՝ ամռանը Իրինայի մայրիկը Դենվերում (Կոլորադո նահանգ) գտավ ինչ-որ ընկերուհու (մորաքույր Օլյա):

Նա 5 տարի առաջ շահել էր Գրին քարտ եւ իր ընտանիքի հետ տեղափոխվել Ամերիկա!!! Եվ ամենակարեւորը՝ ուրախ էր մեզ հյուրընկալել)))

Մենք միամտորեն կարծում էինք, որ Գրենդ Կանյոնը մոտ է, եւ մեզ մեքենայով կտանեն այնտեղ)

Ընդհանուր առմամբ, երկար չմտածելով՝ ամրագրեցինք տոմսերը՝ Նյու Յորք-Դենվեր-Լաս Վեգաս (հետագայում պլաններում կար ինչ-որ կերպ ավտոբուսներով հասնել Լոս Անջելես, իսկ հետո՝ Սան Ֆրանցիսկո)

Դե, եւ Սան Ֆրանցիսկոյից մեկ շաբաթով թռչել Ֆլորիդա: Նյու Յորք պետք էր վերադառնալ սեպտեմբերի 30-ին:

Նյու Յորքում վերջին օրերն աննկատ էին անցնում եւ միեւնույն ժամանակ ռետինե էին (երեւի նրա համար, որ քնում էինք օրական 2-3 ժամ)!)

Հասցրինք վերջին անգամ շրջել քաղաքի բոլոր հարազատ վայրերը, բարձրանալ Empire State Building, զբոսնել ռիկշայով, հրաժեշտ տալ մեքսիկացի աշխատակիցներին, տանը վերջին party-ն կազմակերպել՝ վերջին անգամ վայելելով սիրելի Մարգարիտան:

Եվ ահա սեպտեմբերի 12-ը... Հավաքվում էինք ինչպես միշտ առավոտյան, հասցրինք միայն անհրաժեշտ ամեն ինչ նետել ուսապարկերի մեջ: Օդանավակայանում ամեն ինչ արագ անցավ.

ոչ մի ուղեբեռ, մենք արդեն առցանց գրանցվել էինք, պարզապես մոտեցրինք նստեցման կտրոնը, եւ ահա մենք արդեն նստած ենք մեր տեղերում!!!

Ինքնաթիռում մեզ համար շատ զվարճալի էր աղերսել հերթական տուփ կրեկերը (դա միակ բանն էր, որ տալիս էին ուտելիքից)

մի բաժակ հյութով եւ խախտել մի ամերիկուհու անձնական տարածքը՝ հեքիաթային ամպերը լուսանկարելու համար!!!

Հիշում եմ թեթեւ անհանգստության զգացումը, երբ Ատլանտայում փոխանցումով մեր չվերթը ամպրոպի պատճառով մեկ ժամով ուշացավ, եւ խելահեղ ուրախությունը, երբ վազում էինք դեպի ինքնաթիռը, որը սպասում էր մեզ Ատլանտայում)

Եվ ինչպես էինք ցատկոտում աթոռներին Avril Lavigne-ի "Complicated"-ի ներքո, երբ իջնում էինք լույսերով ծածկված Դենվեր:

Օդանավակայանում մեզ դիմավորեց մորաքույր Օլյայի որդին՝ Վանյան, ընկերուհու՝ Իննայի հետ: Ճանապարհին հասցրինք պարզել, որ Կանյոն մեզ չեն տանելու, քանի որ այնտեղ հասնելու համար մոտ 11 ժամ է պետք... մի փոքր տխրեցինք:

Մեզ շատ տնային պայմաններում ընդունեցին, ինչպես մտերիմ հարազատների) Շատ բարի եւ հյուրընկալ մորաքույր Օլյան մեր համար սեղան գցեց ամեն տեսակ համեղ ուտեստներով)

Այո... այսպիսի տանը կուզենայի ապրել:

Գեղեցիկ ինտերիեր, ճաշակով դասավորված տարբեր հաճելի մանրուքներ եւ միեւնույն ժամանակ ինչ-որ ջերմ եւ ընտանեկան մթնոլորտ էր տիրում ամենուր:

Մեզ հատկացրին հարմարավետ սենյակ՝ մեծ փափուկ մահճակալով)

Առաջին օրը մորաքույր Օլյան եւ ամուսինը մեզ տարան հայտնի Red Rocks:

Սա հսկայական բեմ է ժայռերի մեջ, որտեղ ժամանակին ելույթ են ունեցել Beatles-ը եւ տարբեր հայտնիներ: Ցավոք, այդ ժամանակ այնտեղ պատրաստվում էին ինչ-որ փառատոնի, եւ մեզ ներս չթողեցին.. Մենք միայն նայեցինք համերգային հրապարակին կողքից, բուն բեմը չտեսանք:

Միեւնույն է, շրջակա բնապատկերը շատ ոգեշնչող էր՝ բլրոտ տեղանք՝ ժայռային կազմավորումներով: Մենք մի փոքր մագլցեցինք ժայռերով եւ լուսանկարվեցինք:

Հետո մեզ տարան Բոլդեր քաղաք, որը հայտնի է իր զբոսանքներով: Զբոսնեցինք գլխավոր փողոցով, որը լի էր տարբեր տեսակի զվարճանքներով:

Գեղեցիկ հագնված մարդիկ, զվարճալի ներկայացումներ, հուշանվերների խանութներ, տարբեր դեկորատիվ իրեր) Հետո նոր հասկացա, որ առանց սպիտակ գույնի ծիածանի այդքան շատ դրոշները պատահական չեն, երեւի ինչ-որ տոն էր գեյերի եւ լեսբուհիների համար)

Մեզ Իրայի հետ ինչ-որ կերպ ոչինչ չէր զարմացնում Նյու Յորքում ապրելուց հետո, որտեղ ամեն քայլափոխի կարելի է հանդիպել նման զբոսանքների)

Այդ օրը մենք հասցրինք նաեւ գնումներ կատարել մեծ աութլետում եւ գնալ բոուլինգ ակումբ: Երեկոյան մեզ համար եկավ Վանյան՝ Իննայի եւ իրենց ընկերների հետ, մեզ անհարմար էր հրաժարվել, չնայած հոգնածությանը եւ քնելու ցանկությանը:

Ես առաջին անգամ էի բոուլինգում եւ պետք է ասեմ, որ ինձ մոտ լավ էր ստացվում)

Հաջորդ օրը մենք պլանավորել էինք հեռավոր ճանապարհորդություն (300 մղոն) մեր ընկերների հետ դեպի Royal Gorge կամուրջ, որը համարվում է Ամերիկայի ամենաբարձր կախովի կամուրջը)

Մեքենայով ճանապարհը բոլորովին երկար չթվաց եւ զվարճալի էր))) Ցերեկը մենք արդեն տեղում էինք:

Սկզբում մենք վագոնետկայով իջանք ժայռերի մեջ գտնվող հսկայական կիրճ, ինձ երկար ժամանակ ծաղրում էին, որ այդ վագոնետկան վազում է ինչպես ամերիկյան սարերում: Բարեբախտաբար, ամեն ինչ անցավ հանգիստ եւ առանց նյարդերի, մենք պարզապես հաճույք էինք ստանում)

Կամուրջը իսկապես ԱՆԻՐԱԿԱՆ էր: Հսկայական անդունդ քո տակ, լեռնային գետ, որը նման է բարակ շերտի, իսկ ինչ գեղատեսիլ տեսարան է շուրջը, պարզապես շունչդ կտրվում է:

Մենք նաեւ ճոպանուղով գնացինք կամրջի մյուս կողմում, իսկ բանջի-ջամփինգի համար համարձակություն չբավականացրեց))

Վերադարձի ճանապարհին որոշեցինք անցնել ամենագեղեցիկ վայրերով!!! Ինչքան եմ սիրում մեքենայով գնալ եւ հիանալ պատուհանից երեւացող բնապատկերներով: Մանավանդ որ նման լեռներ ես դեռ չէի տեսել, նույնիսկ որոշ գագաթներին ձյուն էր երեւում))

Այսպես ավարտվեցին մեր փոքրիկ արձակուրդները Դենվերում) Մեծ շնորհակալություն մորաքույր Օլյային եւ նրա ամբողջ ընտանիքին ջերմ ընդունելության համար:

Այս օրերն անցան ինչպես հանգստավայրում՝ բոլոր պայմաններով))

Լիարժեք սնունդ, որին մենք այնքան կարոտել էինք՝ բորշչ, կոտլետներ, տնական կաթնաշոռ եւ հաց, կոլորադյան դեղձեր, հատապտուղներով կարկանդակներ, կարմիր խավիար եւ գինի:

Հագեցած զվարճանքի ծրագիր, ինչպես նաեւ հոգեհարազատ երեկոյան զրույցներ կյանքի մասին: