Առաջին եւ ամենադժվար խնդիրը լուծվեց՝ ծնողները տվեցին իրենց համաձայնությունը, օրհնությունը եւ գումարը) Մնացել էր ընդամենը «ոչինչ»՝ հավաքել բոլոր անհրաժեշտ փաստաթղթերը, ստանալ անձնագիր, աշխատանք գտնել, անցնել հյուպատոսի հետ հարցազրույցը, փակել քննաշրջանը, հավաքել իրերը եւ ճանապարհ ընկնել։ Բայց ինչ-որ կերպ կյանքում ես արդեն սովորել եմ, որ ինձ ոչինչ հեշտ չի տրվում... Ամենասարսափելին այն էր, որ ես երկար ժամանակ չէի կարողանում անձնագիր ստանալ, քանի որ հենց այդ պահին նրանց մոտ շատ աշխատանք կար... բոլոր մարդիկ հանկարծ որոշեցին փոխել իրենց վկայականները նորերով։ Կանգնելով սպասարկման կենտրոնում եւ լսելով, որ բոլորին ասում են, որ անձնագրերը կստանան առնվազն 7 ամիս հետո եւ ոչինչ հնարավոր չէ անել, ես մտովի հրաժեշտ էի տալիս իմ երազանքին... քանի որ փետրվար էր, եւ ես անձնագրին անհույս սպասում էի արդեն 3 ամիս... եւ այդ 3 ամսվա ընթացքում ես վազվզում էի տարբեր հաստատություններով, հավաքում էի տարբեր տեղեկանքներ, որպեսզի արագացնեն անձնագրի տրամադրումը, զանգահարում էի նախարարություն, նույնիսկ գրում էի ինչ-որ նախարարի, բայց ամեն ինչ ապարդյուն էր... եւ վերջապես ամեն ինչ ինքնաբերաբար լուծվեց... անձնագիրը ինչ-որ հրաշքով ստացա փետրվարի վերջին եւ երջանկությունից յոթերորդ երկնքում էի։
Անձնագիրը ստացա եւ պետք էր պատրաստվել հարցազրույցին։ Իսկ այդ ընթացքում ինձ եկավ դրական պատասխան մեկ գործատուից։ Ի դեպ, ուզում եմ գրել այն մասին, թե որքան հուսահատ էի փորձում աշխատանք գտնել ինտերնետում։ Իրականում դա այնքան էլ հեշտ չէր, որքան պատկերացնում էի... Սկսեցի աշխատանք փնտրել նոյեմբերի սկզբին... նստում էի անքուն գիշերներ եւ նամակներ գրում տարբեր հյուրանոցների, զվարճանքի այգիների, ռեստորանների... լրացրեցի երեւի 100 applications, ուղարկեցի մոտ 400 հայտ աշխատանքի համար եւ նույնիսկ անձամբ գրում էի մենեջերներին, թե որքան եմ ուզում աշխատել հենց նրանց մոտ) Աշխատանք փնտրելու լավագույն կայքը jobs for J1-ն է... Ամեն ինչ հեշտ եւ պարզ է՝ լրացրու հարցաթերթիկը եւ ուղարկիր բոլորին։ Եվ լավ կլիներ, որ կանգ առնեի այդ կայքի վրա, բայց դիմելով բոլոր ազատ թափուր աշխատատեղերին՝ որոշեցի, որ պետք է փնտրել էլի ինչ-որ բան... արդյունքում մտածում էի, որ կխելագարվեմ։ Որոշ ընկերություններ այնպիսի ձանձրալի հարցաթերթիկներ են անում, որ ուղեղդ սկսում է եռալ արդեն 6-րդ հարցից, իսկ այնտեղ դրանք լինում են մինչեւ 50) Ես նույնիսկ Disney Land գրեցի, բայց այնտեղ ինձ քաղաքավարի մերժեցին... Իսկ այդ ընթացքում ինձ սկսեցին գալ նաեւ այլ մերժումներ աշխատանքի վերաբերյալ... Մի խոսքով, ես արդեն գրեթե հուսահատվել էի, երբ հանկարծ ինձ գրեց մի տղա VK-ում... նա հարցրեց ինձ՝ արդյո՞ք պատրաստվում եմ այս տարի մեկնել Ամերիկա՝ Անջելոյի մոտ աշխատելու...??? Իհարկե, ինձ մոտ առաջացավ մի շարք հարցեր... որտեղի՞ց նա գիտի ինձ, որ ես մեկնում եմ Ամերիկա... եւ ի վերջո ո՞վ է այդ Անջելոն??? Պարզվեց, որ այդ տղան՝ Ռուստամը, ամռանը աշխատել է այդ Անջելոյի մոտ, եւ նա տեսել է իմ ռեզյումեն եւ որոշել է ինձ աշխատանքի վերցնել։ Այնուհետեւ Անջելոն գրել է այդ մասին Ռուստամին, որն էլ իր հերթին որոշել է նայել իր հայրենակցուհուն, որը, հնարավոր է, պետք է աշխատեր իր գործատուի մոտ) Ցնցող է! Միայն թե այդ Անջելոն ինձ այդպես էլ չէր գրում, եւ ես սկսում էի նյարդայնանալ, որ նա կարող էր եւ մտափոխվել... բայց ամեն ինչ լավ դասավորվեց, եւ ուղիղ մեկ շաբաթ անց ինձ եկավ աշխատանքի առաջարկ հենց այդ Անջելո Մոնետայից... Աշխատանքը, սկզբունքորեն, ինձ հարմար էր... Իտալական ռեստորան փոքրիկ Lake city քաղաքում, Կոլորադո նահանգ։ Կացությունը ներառված է, սնունդը անվճար, շաբաթական 40 ժամ, ժամում 8 $ – ոչ թե աշխատանք, այլ դրախտ! Մի բան էր վատ՝ չնայած իմ խնդրանքին, նա չցանկացավ աշխատանքի վերցնել նաեւ իմ ընկերուհի Ասելին... Իսկ իմ համակարգողն ասում էր, որ ինչ-որ մեկը ոչ այնքան լավ էր արտահայտվել այդ գործատուի մասին... Եվ սկսվեց իմ գլխացավանքը. մի կողմից ես սարսափելի ուզում էի մեկնել մենակ, ստուգել ինձ դիմացկունության եւ վճռականության համար... իսկ մյուս կողմից չէի կարող թողնել Ասելին, եւ ծնողներս էլ կտրականապես դեմ էին, որ ես մեկնեմ մենակ... Մի խոսքով, այն ժամանակ որոշեցի, որ թող լինի այն, ինչ կլինի... բայց Կոլորադոյում աշխատանքից ես այնուամենայնիվ ստիպված եղա հրաժարվել...
