23 հուլիսի, 2010թ. (15:20)

Հիմա նստած եմ չինական բիստրոյում։ Պատվիրել եմ չիզբուրգեր եւ ֆրի։ Եկել եմ այստեղ՝ հոսթելից իմ SSC-ն վերցնելու։ Այն բացվում է 16:30-ին։ Այսօր չեմ աշխատել, քնել եմ մինչեւ 11-ը, թեեւ միշտ արթնանում եմ 7:20-ին։

Կոկորդս մի քիչ ցավում է. տարօրինակ է, այստեղ մրսածության հիվանդությունները գրեթե չեն «կպչում»։

Մեկ շաբաթվա ընթացքում ջուր վաճառելով վաստակել եմ 278$։

Ջուր վաճառելը հոգեհարազատ եւ շահավետ է՞։

Կողքիս, այն ճանապարհին, որտեղ ես ջուր եմ վաճառում, կա եւս մեկ տղա՝ մեքսիկացի, նա էլ է ջուր վաճառում։ Մենք նրա հետ մրցակցում ենք։ Ով առաջինը գա, նա էլ լավագույն տեղը կզբաղեցնի՝ դա կարեւոր է։ Կա նաեւ մի մուրացկան՝ ստվարաթղթի վրա գրված VERY HUNGRY։ Նա անընդհատ բարկանում է ինձ վրա եւ մռնչում, երբ ես փակում եմ նրա ճանապարհը՝ ցույց տալով իմ ջուրը։ Մի քանի անգամ ստիպված եմ եղել գրեթե կռվել նրա ամուսնու հետ, նա կարծես թե հոգեկան հիվանդ է։ Դե ինչ, առանց խնդիրների ձանձրալի չէ՞։ Ի դեպ, նա ինձանից ավելի շատ գումար է վաստակում. ամերիկացիները նրանց շատ են խղճում, բայց ես երբեք չեմ մուրա. դա փող է ոչնչի դիմաց, պետք է ինչ-որ օգուտ բերել, այնուամենայնիվ։

Վերջերս հյուրընկալվել էինք ուկրաինացիների մոտ, նրանք էլ են Work and Travel USA ծրագրով։ Նրանք ինձ դուր չեկան՝ ամեն ինչում կատակներ եւ բացասականություն։ Մենք հավ էինք տապակում, տղաները շվեդական օղի էին խմում։ Նրանք մնում են այստեղ։ Դա նրանք արդեն հաստատ որոշել են։ Անդրյուխան էլ է ուզում մնալ։ Մտածե՞լ եմ արդյոք այդ մասին։ Իհարկե։ Բայց ես հասկացա, որ այստեղ լավ է նրանց համար, ովքեր սովորում են, ում ընտանիքը, հայրենիքը այստեղ է։ Ես Ռուսաստանում շատ ավելի մեծ հեռանկարներ ունեմ, այնտեղ ունեմ ուսում լավ բուհում՝ լավ մասնագիտությամբ, հիանալի ընտանիք, հարազատներ, մի խոսքով՝ ես ուզում եմ իմ երջանկությունը կառուցել Ռուսաստանում։ Թեեւ Ամերիկայում կապրեի, բայց փողով՝ հետո))։

Այսօր ամբողջ օրը կհանգստանամ, իսկ վաղը նորից ջուր կվաճառեմ (օրական 3 անգամ 2-3 ժամով)։