Լոնդոնն արդեն հարազատ է դարձել։ Կրկին անվճար դուրս ենք գալիս եւ շտապում քաղաք։ Նստում ենք ծանոթ մետրոն։ Մինչ այդ նորից տեսնում ենք մեր տղաներին (արդեն ուրիշների), որոնք փորձում են երեքով անցնել մեկ անսահմանափակ երթեւեկության քարտով (կարծես թե 7 ֆունտ)։ Նրանց դրա համար բռնում են եւ սաստիկ հանդիմանում։ Իսկ նրանք էլ վիզա չունեն, ինչպես մենք։ Այստեղից եթե վտարեն, վերջ, հետո նույնիսկ չեն թողնի մուտք գործել, քանի որ վիզային ռեժիմի դյուրացման պայմաններում կարողացել ես օրենք խախտել... Մերոնք աշխույժ ձեւանում են հիմար եւ լցնում, թե Ռուսաստանում բոլորը միայն այդպես են անում (ճիշտ այնպես, ինչպես ճանապարհային ոստիկանին միշտ խաբում ես, որ Ռուսաստանում արագության սահմանափակում չկա - ահա այստեղից էլ Արեւմուտքում մեր մասին պատկերացումները=)))

Լավ։ Զբոսնում ենք մինչեւ սիրելի Տրաֆալգարի հրապարակ, նստում ենք սիրելի Մակդոնալդսում եւ ինտերնետ-սրճարանում։ Զբոսնում ենք մինչեւ Թաուեր, հետո էլի մի քիչ, եւ գիշերվա ժամը երեքին հասկանում ենք, որ մահացու քնած ենք։ Բայց քնելու տեղ չկա։ Մոտավորապես նույնքան մահացու։

Նստում ենք առաջին պատահած երկհարկանի ավտոբուսը եւ քաղցր քնում երկրորդ հարկում...))

Ո՞վ գիտեր, որ նրանց գիշերային եւ ցերեկային ավտոբուսները տարբերվում են??)) Մենք 2,5 ժամով գնացինք ինչ-որ արվարձան, որտեղից առավոտյան Լոնդոն ոչինչ չի գնում։ Իսկ մեր ինքնաթիռը երեկոյան 6-ին է))

Երեք փոխանցումով հասնում ենք «վարունգ» երկնաքերին եւ գնում զբոսնելու Սիթիի գործարար թաղամասում։ Այստեղ հիանալի է։ Բոլորը վերնաշապիկներով ու փողկապներով, մեքենաներ չկան, քանի որ առավոտյան քաղաք մուտք գործելն արգելված է, խանութներից շուրջը միայն դերձակներ են եւ կոշիկ նորոգողներ))

Հետո կապվում ենք Bank of America-ի հետ, որտեղ մնացել էր գումարի մի մասը։ Պարզվում է, որ այն Ռուսաստան փոխանցելու համար պետք է վճարել մոտ 150 դոլար։ Եվ դա անկախ գումարի չափից, կարծես թե։ Յուրաքանչյուրին։ Վշտանում ենք, բայց անմիջապես հորինում ենք, թե ինչ անել։ Աղջիկները իրենց գումարը հանում են Barclays բանկից, քանի որ այնտեղ Bank of America-ի քարտերից առանց միջնորդավճարի է։ Իսկ ես այդ գումարը թողնում եմ, քանի որ դեռ պետք է նոութբուք պատվիրեմ ԱՄՆ-ից ինտերնետով եւ խնդրեմ փոստով ուղարկել Ռուսաստան։

Հետո գնում ենք աղջիկների համար սպորտային կոշիկներ գնելու, որպեսզի գոնե ինչ-որ բան արտասահմանից հագուստ լինի)) Մինչ նրանք ընտրում են, պարզվում է, որ մենք արդեն ուշանում ենք ինքնաթիռից։ Վազում ենք մետրո, ինքնաթիռից 40 րոպե առաջ մենք օդանավակայանում ենք։

Հաշվի առնելով, որ ես երրորդ օրն է՝ սափրված չեմ, այսօր քնել եմ այս ու այնտեղ, լվացվել եւ ատամներս մաքրել եմ սրճարանում, տեսքս իսկապես այնքան էլ լավը չէ։ 20 րոպեանոց հերթում կանգնելուց հետո ենթարկվում եմ երկու տղամարդու սուպեր-զննման։ Երբ նրանք գրպանիցս համրիչ են գտնում, նրանց աչքերը վառվում են, եւ երեւում է, որ նրանք հիմա իմ ծոցից ռումբ կամ կես կիլոգրամ հերոին են հանելու։ Արդեն նույնիսկ ինքս եմ սկսում վախենալ։ Ինքնաթիռին մնացել է 10 րոպե։

2 րոպեից բաց են թողնում - մենք գլխապատառ վազում ենք դեպի մեր (ինչպես միշտ, ամենահեռու) դարպասը եւ նստեցման ավարտից 1,5 րոպե առաջ ներս ենք վազում British Airways-ի ավտոբուս։ Իսկ եթե ուշանայինք՝ երբեք այլեւս չէինք տեսնի Միացյալ Թագավորությունը։ Քանի որ դա կլիներ վիզային ռեժիմի դյուրացման նույն խախտումը։

Մի խոսքով, վերջին 2 գլուխները նրա մասին են, որ հաշվարկեք ձեր ժամանակը, դա երբեմն թանկ է արժենում))

Վերջ, Boeing 737-ը պոկվում է գետնից եւ 3 ժամից մենք Ֆինլանդիայում ենք։ Դուրս ենք գալիս, նայում ենք լաց լինելու պատրաստ մայրիկին, ստանում ենք ուղեբեռը, նստում ենք մեքենան, միացնում ենք նավիգատորը եւ ռուսերենով մուտքագրում ենք կետը. «Ռուսաստան, Սանկտ Պետերբուրգ»