...օդանավակայանը մնաց հեռվում։ Երթուղայինում ծանոթանում եմ երկու կուբացիների հետ (ավելի ճիշտ՝ նրանք են ծանոթանում ինձ հետ..) էխ, կուբացիներ.. այս մասին ավելի ուշ..;) կոտրտված անգլերենով հարցնում են, թե որտեղից եմ, ասում եմ՝ Բելառուս.. Բելառուս? երբեք չեն լսել.. ճանապարհի մնացած մասը նրանք իրար հետ խոսում են իսպաներեն, զրույցին հերթով միանում են նախ վարորդը, ապա նաեւ «երթուղայինի» մյուս ուղեւորները.. շուտով արդեն ամբողջ շաթլ-բասը գիտի միմյանց անունները, բոլորը ուրախ ծիծաղում են, կատակներ անում (դատելով հայացքներից՝ իմ ուղղությամբ..) ախ այո, իհարկե իսպաներենով! Ի դեպ, ես ԱՄՆ եմ եկել անգլերենս բարելավելու հաստատուն մտադրությամբ, դրա փոխարեն, երեւի, ստիպված կլինեմ իսպաներեն սովորել.. Մայամիում 90%-ը խոսում է իսպաներեն, լիքը լատինոներ են՝ Կուբա (սա, երեւի, հենց այդ 90%-ն է=)) ), Հոնդուրաս, Նիկարագուա, Դոմինիկյան Հանրապետություն, Մեքսիկա, Էկվադոր, Կոլումբիա, Պորտուգալիա, Ջամայկա... բայց կուբացիները! կուբացիները անթիվ-անհամար են! լայն ընտրանի, հարուստ տեսականի.. =) Մի խոսքով, կարելի է ասել, ես Ամերիկայում չէի, ես Կուբայում էի=))

...մինչդեռ մեր ավտոբուսը հասնում է Miami Beach, նոր ծանոթները աստիճանաբար իջնում են՝ հրաժեշտ տալով «երթուղայինում» մնացածներին այնպես, կարծես նրանց ճանաչում էին ամբողջ կյանքում կամ հավերժ լավագույն ընկերներ էին! չափազանց ընկերասեր մարդիկ!! ահա եւ իմ հոսթելը, վճարում եմ վարորդին, հետեւից ստանում եմ մի քանի հրավեր՝ հյուր գնալու ուղեւորներից, միացնում եմ հերթապահ «ժպտում եւ թափահարում եմ» (զարմանալի է, բայց աշխատում է!! չափազանց օգտակար բան է) եւ հոգնած, բայց գոհ քայլում եմ դեպի ընդունարան..

..ընդունարան՝ բարեւ ձեզ, ես կցանկանայի.. ոչ, ես իսպաներեն չեմ խոսում.. այո, ընկերուհիս ինձ համար տեղ է ամրագրել No11 սենյակում.. ոչ, ուղեբեռ չկա, կորցրել են.. ստանում եմ մագնիսական քարտը, ահա եւ ես սենյակում եմ... Նադյան (այդպես են կոչում ընկերուհուս) աշխատանքի է.. սենյակում, դատելով զբաղված մահճակալներից, մեզանից բացի եւս մեկ մարդ կա.. իրավիճակը չի համապատասխանում վճարված 27$-ին՝ երկու երկհարկանի մահճակալ, փոքրիկ սառնարան՝ առանց ոտքի, մեկ պահարան երեքի համար, ցնցուղ.. օդորակիչը հենց մահճակալի վերեւում, առանց դրա հնարավոր չէ, դրա հետ՝ փչում է.. հենց պատրաստվում եմ ցնցուղ ընդունել, դուռը բացվում է եւ.. - ահա այն, վերամիավորման հրաշալի պահը!! Նադյային ավելի շուտ են բաց թողել! ուրախանում ենք, կիսվում տպավորություններով.. պատմում եմ կորած ուղեբեռի մասին, պետք է շտապ խանութներ գնալ..

ահա եւ մենք խանութում ենք։ ի դեպ, Miami Beach-ի խանութները բաժանվում են երկու տեսակի՝ շատ թանկ բրենդային եւ ոչ պակաս թանկ հուշանվերների, որտեղ կարելի է ձեռք բերել հրաշալի վարտիքներ՝ ոչ պակաս հրաշալի գրություններով («FBI - fabulous booty inside» - ամենապարկեշտն էր, որ այնտեղ կար), ինչպես նաեւ շապիկներ-մայկաներ-գլխարկներ-սրբիչներ-շորտեր՝ սիրո ճչացող, ոչ, ԳՈՌԱՑՈՂ խոստովանություններով հենց Մայամիին եւ նրա յուրաքանչյուր մասին առանձին-առանձին! I love Miami! I love South Beach! I love Miami Beach! գնում եմ շորտեր.. հետո, կոշիկ է պետք.. AirFrance-ը վճարում է! Մտնում ենք առաջին իսկ խանութ.. Եվ այստեղ մենք առաջին անգամ հանդիպում ենք... մի տղայի, որը չափում է բարձրակրունկ կոշիկներ.. նա կենդանի հետաքրքրություն է ցուցաբերում, արդյոք ունեն նույնպիսին, բայց սեւ.. կարմիրը նրան նույնպես շատ է դուր գալիս, բայց սեւի մեջ նա իրեն ավելի հարմարավետ է զգում, ոչ այնքան (!) սադրիչ.. այո.. մտնում ենք եւս մի քանի խանութ, վազելով գնում ենք անհրաժեշտ ամեն ինչ - եւ հոսթել, ես սարսափելի հոգնած եմ, ազդում է օդանավակայանում անցկացրած գիշերը եւ ժամային տարբերությունը.. վաղը մենք հանգստյան օր ունենք, տանտիրուհին (ռեստորանից) խոստացել է մեզ տանել խանութներով