Դե ինչ, անցնենք ծրագրի սկզբին։

Ես սկսել եմ ձեւակերպվել դեռ հոկտեմբերին։ Հանձնեցի բոլոր փաստաթղթերը, սկսեցի աշխատանք փնտրել։ Ռեզյումեների զանգվածային ուղարկումը, ապլիկեյշնների լրացումը առանձնակի արդյունքներ չտվեցին։ Բախտս բերեց մոտավորապես հունվարին, երբ ՎԿ-ի խմբերից մեկում ծանոթացա մի հրաշալի երիտասարդի հետ (Անդրյուխ, հսկայական շնորհակալություն քեզ ամբողջ օգնության համար!!)։ Նա ինձ պատմեց Մասաչուսեթս նահանգի մի հրաշալի թերակղզու մասին (դրա մասին ավելի մանրամասն կպատմեմ ավելի ուշ), տվեց սուպերմարկետում աշխատելու համար ուսանողներ հավաքագրող մարդու ուղիղ կոնտակտները, եւ ընդհանրապես շատ օգնեց ամեն տեսակ պետքական խորհուրդներով։ Ես կապ հաստատեցի այդ մարդու հետ եւ հաջողությամբ ստացա օֆեր՝ մեկ քայլ մոտենալով երազանքի ճամփորդությանը։

Հետո դեսպանատունն էր։ Քանի որ փաստաթղթերը հանձնել էի բավականին վաղ, համապատասխանաբար հարցազրույցի գնացի առաջին ալիքներից մեկով։ Գիտեմ, որ բոլոր հավաստիացումները, թե «Այնտեղ ոչ մի սարսափելի բան չկա», չեն օգնի, քանի դեռ ինքդ չես անցել դրա միջով։ Բայց այնտեղ իսկապես ոչ մի սարսափելի բան չկա։ Հարցազրույցը եղել է փետրվարի 19-ին։ Մեզ հավաքեցին վաղ առավոտյան։ Սկզբում ընդամենը 2 զգացողություն կար՝ քնելու ցանկություն եւ ցուրտ։ Մարդիկ, ովքեր հարցազրույց կունենան առաջին ալիքներում՝ հագնվեք ավելի տաք!!! մենք դրսում կանգնեցինք մոտ երկուսուկես ժամ։ Վերջապես մտանք դեսպանատուն։ Այն բանից հետո, երբ սառած վերջույթները տաքացան, սկսեցի դողալ վախից։ Իսկ եթե ես նրան չհասկանամ։ Իսկ եթե ինչ-որ սխալ բան ասեմ։ Ամբողջ վախն անցավ այն պահին, երբ ես մոտեցա պատուհանին եւ շատ սիրալիր հյուպատոսը դրականորեն ասաց. «Hi! How are you?»: Իմ մեջ հանկարծ արթնացավ անգլերենի անհայտ իմացություն։ Ես սկսեցի առանց կակազելու պատասխանել բոլոր հարցերին։ Իսկ հարցերը վերաբերում էին նրան, թե որտեղ եմ սովորում, ինչ առարկաներ եմ ուսումնասիրում։ Հետո նա ինչ-որ բան հարցրեց... Ես չհասկացա, ասացի «Excuse me..»։ Նա կրկնեց, ես նորից չհասկացա։ Ասում եմ՝ ներողություն, բայց ես չեմ հասկանում ձեր հարցը։ Նա քաղցր ժպտաց, ձեռքով արեց եւ ասաց «Never mind»։ Հետո հարցրեց, թե ուր եմ պատրաստվում գնալ։ Երբ հյուպատոսը լսեց, որ ես գնում եմ Մասաչուսեթս, նա այնքան ուրախացավ։ Ասաց, որ ինքն էլ է այնտեղից։ Եվս 5 րոպե նա ինքը պատմում էր, թե ինչ հրաշալի վայրեր կան այնտեղ եւ այլն... Նա իր պատմությունը ավարտեց փափագելի. «Have a good summer in the USA»-ով։

Ես, ամբողջությամբ երջանիկ, որոշեցի, որ հիմա արդեն կարելի է հանգստանալ եւ զբաղվել սեսիան ժամկետից շուտ հանձնելու նախապատրաստությամբ։ Բայց ոչ թե այդպես։ Խնդիրը ինձ մատուցեցին ՑՄՕ-ի աշխատակիցները։ Ես ձեւակերպվում էի ծրագրին գործակալության կողմից տոմսի գնումով (այսինքն՝ ՑՄՕ)։ Նշել էի թռիչքների ցանկալի ամսաթվերը՝ այնտեղ՝ հունիսի 11-ին, հետ՝ օգոստոսի 29-ին։ Ես, իհարկե, հասկանում էի, որ տոմսերի ամսաթվերը կարող են մի փոքր տարբերվել ցանկալիներից... բայց երբ իմացա, որ հետադարձ տոմսը ինձ համար վերցրել են ՍԵՊՏԵՄԲԵՐԻ 29-ին!!! մի փոքր շոկի մեջ էի։ Ինձ պահանջվեց մեկ ամիս ժամանակ, Մոսկվա եւ Ռիգա կատարած մի շարք հեռախոսազանգեր, գրասենյակ մի քանի անձնական այցելություն եւ մի շարք նյարդեր, որպեսզի աշխատակիցները բարեհաճեն փոխել իմ տոմսերը։ Ընդհանուր առմամբ եզրակացություն՝ տոմսերը գնեք ինքներդ։ Դրանով, բարեբախտաբար, իմ արկածները ավարտվեցին։ Ես հաջողությամբ հանձնեցի բոլոր ստուգարքներն ու քննությունները եւ հունիսի 11-ին թռա USA!..