Երկուշաբթի. Հուլիսի 6

ՈՒՐԱ, այսօր ինձ կվերադարձնեն իրերս։ Հավանաբար... հենց դա էլ անհանգստացնում է։ Բայց հնարավորություն կա... փոքրիկ։ Հենրին օգնեց ինձ կապ հաստատել մի զվարճալի տեղացու հետ, որի անունը Էդ Նակամուրա է։ Նա նույնպես աշխատում է IHS-ում, եւ նրա պարտականությունների մեջ է մտնում մեզ (կացարանի հյուրերին) աշխատանք փնտրելը։ Ընդհանրապես, կազմակերպությունը հիանալի է... նրանք ավելի լավ են կերակրում, քան հոսթելում։ Ինձ անվճար տրանսպորտ են տալիս։ Հիմա էլ աշխատանք են փնտրում, թեեւ դրանով հրաժարվել էր զբաղվել նույնիսկ իմ հովանավորը, որին դրա համար վճարել էին։ Հիմա գնում եմ Էդի հետ հանդիպման, երեկոյան (ժամը 5.30-ին) կվերցնեմ իրերս եւ կյանքը կկարգավորվի... I hope.

Ի դեպ, ես բնավ չզարմացա, երբ «առավոտյան հերթափոխի ղեկավար» Քերոլայնը ինձ կանչեց փոքրիկ սենյակ (այնտեղ, որտեղ ես առաջին գիշերը պատասխանել էի խելահեղ քանակությամբ հարցերի) եւ հայտնեց, որ ինձ համար ավելի լավ կլիներ չշփվել Հենրիի հետ, որովհետեւ նա... անօթեւան է... Եվ նա բնավ չի աշխատում IHS-ում, ինչպես ինձ ասել էր մեր ծանոթության օրը։

Երեքշաբթի. Հուլիսի 7

Ճակատագրիս եւս մեկ շրջադարձ։ Երեկ Էդը 9 ժամ ծախսեց ինձ աշխատանք գտնելու համար։ Մենք շրջեցինք միլիոնավոր սննդի կետեր, մտանք կայանատեղի, որտեղ ես մաթեմատիկական թեստ հանձնեցի եւ հարցազրույց անցա, ասացին, որ հինգշաբթի կզանգահարեն։ Երեկոյան, երբ արդեն շատ քիչ ժամանակ էր մնացել մինչեւ այն պահը, երբ պետք էր գնալ իրերի հետեւից, ես մտա Planet Hollywood՝ իմանալու, թե ինչպես է առաջանում աշխատանքի իմ դիմումը։ Եվ այնտեղ... ես հանդիպեցի ուկրաինացի Կոլյային։ ՇՈԿ։ ՈՒՐԱԽՈՒԹՅՈՒՆ։ Առաջին ռուսախոսը մեկ շաբաթվա ընթացքում։ Սա հրաշք է։ Աշխատանքից հետո նա ինձ ցույց տվեց մի ամբողջ գաղութ, որտեղ բնակվում են ռուս տղաները։ Այդ վայրը կոչվում է Island Colony։ Սենյակը քառասուներորդ հարկում (ՎԱՈՒ)։ Իրերս երեկ այդպես էլ չվերադարձրին։

Ես եկա հյուրանոց, ինձ ասացին, որ մենեջերը խոսել է Բարձրագույն ղեկավարության հետ, եւ նրանք եկել են այն եզրակացության, որ պետք չէ ինձ դրանք տալ մինչեւ այն պահը, քանի դեռ չի հայտնվել սենյակի տեր Բարրին...

Փոխարենը հյուրանոցում (մինչ ես պարզում էի նրանց հետ հարաբերությունները) ես կրկին հանդիպեցի Փերիսին (այն տղային, որն օգնեց ինձ գտնել իմ հյուրանոցը առաջին օրը)... Նա ասաց, որ ինձ համար աշխատանք ունի...

• You know, we put ladies in rooms and they make money...

Հիանալի է, Փերիս, պարզապես հիանալի!!! Առաջին օրը ես ծանոթացա թմրավաճառների հետ, վերջին 2 օրը՝ շփվում էի ոսկե ատամներով անօթեւանի հետ... իսկ հիմա՝ ՊՈՌՆՈԿԱՆ...

Փերիսին ուղարկեցի... իսկ իրերս այդպես էլ չվերադարձրին։ Ոչ երկուշաբթի, ոչ էլ այսօր։ Ասացին՝ չորեքշաբթի արի։ Դրանից հետո ես գնացի իմ նոր ռուս ծանոթների մոտ։ Նստած էի քառասուներորդ հարկում, պատմում էի իմ զվարճալի պատմությունը... մարդիկ շոկի մեջ էին։ Ես պատկերացնում եմ, թե դա կողքից ինչ հիմարություն է։

Քանի որ այդ սենյակում ինձ համար դեռ տեղ չկար, Կոլյան ասաց, որ կարող եմ քնել իրենց եւ հարեւանի մոտ... հենց այդ ժամանակ ես ծանոթացա եւս մեկ ուկրաինացու՝ Յուրկայի հետ... նրանք այստեղ այնքան շատ են... ես զարմանում եմ, որ մեկ շաբաթվա ընթացքում ընդհանրապես ռուսերեն խոսք չէի լսել... ))))

Չորեքշաբթի. Հուլիսի 8.

Այսօր ես ավելի հիմնավոր պատրաստվեցի։ Մոսկվայից ընկերներս ինձ ասացին, թե ինչպես կապ հաստատել ռուս հյուպատոս Նատալյա Օուենի հետ... օ՜ հրաշք!!! Նա համաձայնեց ժամանակ հատկացնել եւ մոտենալ հյուրանոց... Հետո ես գնացի կացարան եւ հրաժեշտ տվեցի այնտեղի ժողովրդին, հայտնեցի, որ ինձ մոտ կարծես թե ամեն ինչ կարգավորվել է։

Հյուպատոսի ծառայությունների կարիքը արդյունքում չունեցա...

Ես կանգնած եմ հյուրանոցի լոբբիում, սակարկում եմ նույն մենեջերի հետ... եւ հանկարծ պատահաբար պատուհանից տեսնում եմ Բարրիին, որն անցնում է հյուրանոցի կողքով։ Այն նույն սրիկային, որի սենյակում փակված են իմ իրերը.... Ես կյանքումս առաջին անգամ այդքան արագ էի վազում։ Պետք էր հյուրանոցը շրջանցել մյուս կողմից, գտնել նրան.... Եվ ես դա արեցի։ Բառացիորեն օձիքից բռնած քաշեցի նրան դեպի ֆրոնտ դեսկ, որտեղ նա հանդիսավոր կերպով հայտարարեց, որ կարող եմ վերցնել իրերս։ Ի դեպ, այստեղ էլ բացահայտվեց փաստը, թե ինչու էին այդքան երկար ինձ չէին տալիս դրանք... Պարզվեց, որ Ռիկին եւ Բարրիին բռնել էին հենց այն գիշերը, երբ նրանք երկուսն էլ լքել էին սենյակը, որպեսզի ինձ համար check-in անեին... Եվ վերջին երեք օրը նրանք նստել էին, մինչեւ նրանց գրավի դիմաց ազատեցին... Ահա այսպիսի պատմություն...

Հյուրանոցի ղեկավարության կողմից ինձ ուղղված ոչ մի ներողություն չհետեւեց։ Ընդհանրապես ոչինչ։ Մեկ շաբաթվա ընթացքում առաջին անգամ ես ինձ լիովին հանգիստ եւ երջանիկ էի զգում։ Հիմա ես գիտեի, թե որտեղ քնել եւ որտեղ ապրել =): Իմ պատմությունը պաշտոնապես ճանաչվեց ամենակոշտը ռուսական համայնքում։ Երբ ես տեղափոխվում էի, պարզվեց, որ երկու տղաները (իմ հարեւանները) նոր էին դուրս եկել դատարանի շենքից, որտեղ նրանց արդարացրել էին։ Երկար ժամանակ նրանք մեր տանը մթերքի հիմնական աղբյուրն էին... խանութներից դուրս էին բանում ամբողջական սայլակներով, բայց իմ հայտնվելու նախօրեին անվճարը ավարտվեց, քանի որ նրանց բռնացրել էին։ Ընդհանրապես, ես հաճախ եմ մտածում գողության մասին. ինչու է դա տեղի ունենում հենց Ամերիկայում, հայրենիքում դրանով ոչ ոք չի զբաղվում։ Ոչ թե այն պատճառով, որ մենք այստեղ ուտելու բան չունենք... եւ ոչ թե այն պատճառով, որ այստեղ դա անելն ավելի հեշտ է. Մոսկվայում նույնպես շատ ապրանքների վրա մագնիսական ժապավեններ չկան։ Պատասխանը դեռ ինքս չեմ հորինել։ Բայց դա հաստատ անելանելիությունից չէ։