Ինչպես արդեն նշել էի, մենք որոշեցինք անմիջապես մեքենա գնել։ Ես եւ եղբայրս գումար չունեինք, բայց այն ուներ Նաստյան՝ աղջիկներից մեկը, ում հետ մտածում էինք «բիզնես» անել։ Քանի որ Նաստյան մեզանից մեկ ամիս շուտ էր ժամանել, նա հասցրել էր որոշակի գումար խնայել, որը բավարար էր մեքենա գնելու համար։ Եվ Նաստյան սիրով համաձայնեց վճարել մեքենայի ամբողջ արժեքը, քանի որ այն պետք է ծառայեր ընդհանուր նպատակներին եւ, համապատասխանաբար, ամռան վերջին Կալիֆոռնիա կատարելիք ճամփորդությանը։

Իմ կարծիքով, Ամերիկայում լավագույնն է մեքենան ձեռքից գնել craiglist.org կայքում։ Նման կայք կա յուրաքանչյուր, նույնիսկ ամենափոքր քաղաքում, եւ այնտեղ մարդիկ իրեր են դնում վաճառքի։ Օրինակ՝ մերն անվանվում էր outerbanks.craiglist.org։

Բայց քանի որ Նաստյայի աշխատակիցներից մեկը՝ Վովան Ուկրաինայից, հենց վաճառում էր 95-ի Mazda 626 ավտոմեքենան բավականին ընդունելի գնով՝ 800 դոլար, մենք որոշեցինք գնել նրանից։ Եվ այսպես, մենք զանգահարեցինք Վովային եւ պայմանավորվեցինք հանդիպել հաջորդ օրը։ Նայեցինք մեքենան եւ որոշեցինք վերցնել այն։ Վովայի խոսքով՝ մենք այն առանց խնդիրների կգրանցենք եւ կքշենք։ Դե, մենք էլ հավատացինք՝ մտածեցինք՝ ինչ էլ լինի, Ամերիկա է։ Այնպես չէ, որ չէի մտածում, թե գրանցելը դժվար կլինի, բայց ոչ այսքան։ Նկատի ունեմ, եթե ընդհանրապես ոչինչ չգիտես ԱՄՆ-ում մեքենաների գրանցման մասին։ Հիմա ես գիտեմ, թե ինչպես դա անել գնման պահից 1 օրվա ընթացքում։ Այն ժամանակ մենք ոչինչ չգիտեինք եւ սկսեցինք ամեն ինչ անել «շոշափելով»։

Երբ այնտեղ մեքենա եք գնում, նախկին սեփականատերը պետք է ձեզ հանձնի դրա title-ը՝ մեր տեխանձնագրի նման մի բան, եւ հանի իր համարանիշները։ Դուք պետք է այդ title-ով գնաք DMV (Division of Motor Vehicles), նախապես այնտեղ գրելով ձեր անունը՝ որպես մեքենան գնած անձ։

Եվ այսպես, գնումից անմիջապես հետո հավաքվեցինք 4 հոգանոց թիմով եւ գնացինք այդ մեքենայով (իհարկե, առանց որեւէ համարանիշի) դեպի Manteo, որտեղ գտնվում էր ամենամոտ DMV-ն՝ այն վայրը, որտեղ Ամերիկայում գրանցում են մեքենաները։

Եվ, իհարկե, ճանապարհին մեզ կանգնեցրին ամռան մեր առաջին ոստիկանները։ Ղեկին եղբայրս էր, քանի որ նա միակն էր, ով ուներ գոնե ինչ-որ իրավունքներ, եւ նա բոլորից լավ էր վարում։ Դե, նշանակում է՝ ոստիկանը մոտենում է հետեւից, կանգնեցնում է, դուրս է գալիս մեքենայից եւ գալիս է մեզ մոտ։ Դե, մտածում եմ՝ ես էլ դուրս գամ, ինչ էլ լինի, երկրորդ անգամ եմ Ամերիկայում, հիմա կխոսեմ նրա հետ։ Հենց դուրս եկա մեքենայից, նա անմիջապես բռնեց զենքը եւ ասում է ինձ. «Անհապաղ վերադարձեք մեքենա եւ սպասեք, մինչեւ ես մոտենամ ձեզ»։ Ես ասում եմ՝ «Օքեյ, պետք չէ այդքան նյարդայնանալ»։ Նա մոտեցավ եւ բացատրեց ինձ, որ չի կարելի դուրս գալ մեքենայից, քանի դեռ ոստիկանը ինքը չի խնդրել դա։ Ես ասում եմ՝ օքեյ, ասում եմ, չգիտեի։ Նա անմիջապես մեզ հարց տվեց, թե ուր ենք գնում առանց համարանիշների եւ որտեղից ենք վերցրել մեքենան։ Բացատրեցինք, որ նոր ենք գնել։ Ոստիկանը հավատաց մեզ՝ գրեց warning ticket՝ նախազգուշացման նման մի բան, եւ բաց թողեց։ Դե, մենք էլ գնացինք մեր ճանապարհով։

Ինչ-ինչ պատճառներով Manteo-ի DMV-ն տեղակայված էր դեղատանը։ Չգիտեմ, գուցե այդպես պետք է լինի։ :)

Դե, ոչինչ՝ հասանք DMV եւ ասում ենք այնտեղ գտնվող կնոջը, որ, ասում ենք, այսպես ու այնպես, ուզում ենք գրանցել մեքենան։ Նա ասում է. «Օքեյ, տվեք ID կամ North Carolina նահանգի Driver License»։ Իսկ մենք ոչ մեկը, ոչ էլ մյուսը չունենք։ Նա ասում է. «Դե, երբ կունենաք, այն ժամանակ էլ եկեք մեքենան գրանցելու, համապատասխանաբար այն ժամանակ էլ համարանիշները կստանաք»։ Դե, գնացինք մեկ այլ հաստատություն, որը կոչվում է «Driver's License Office», որպեսզի ID անենք։ Իրավունքների մասին այդ պահին ես նույնիսկ չէի երազում, քանի որ նույնիսկ ուկրաինական չեմ ունեցել։ Այդ օրը ես փաստաթղթեր հանձնեցի ID-ի համար եւ իմացա, որ այն պետք է սպասել 2 շաբաթ։ Կապեց։ 2 շաբաթ չվարել մեքենան։ Ինչքան վիրավորական էր այն ժամանակ տեսնել բակում կանգնած մեքենան եւ չվարել այն... Մենք մեքենան ամբողջությամբ գրանցեցինք մեկ ամիս անց, բայց դրա մասին՝ հետո։