Աշխարհագրորեն նահանգը ձգված է դեպի հարավ եւ հյուսիս, եւ վերջինիս մասին ես կարող եմ ձեզ աղետալիորեն քիչ բան պատմել։ Առեղծվածային երկիր։ Մեզ մոտ՝ օվկիանոսամերձ շրջաններում, ինչ-ինչ պատճառներով արդեն Օգաստան էին անվանում հյուսիս, բայց իրական հյուսիսը սկսվում է այնտեղ, որտեղ Google-ի քարտեզները դադարում են ցույց տալ քաղաքների անունները։ Այնտեղ ապրում են առաջին վերաբնակիչների ժառանգները՝ տասներորդ սերնդի մենցիները, որոնց մասին խոսում են որպես հատուկ, հեռավոր եւ չուսումնասիրված ժողովրդի՝ իրենց ավանդույթներով։ Եվ ճիշտ այնպես, ինչպես ամբողջ նահանգում չեն սիրում օտարերկրացիներին, հյուսիսցիները չեն վստահում հարավի մենցիներին։ Տրամաբանությունը պարզ է՝ հարավից մինչեւ Բոստոն հեռու չէ։

Օ՜, ինչպես էի ես երազում քարտեզով դեպի վեր ճանապարհորդել։ Եթե լինեք Մենում, անպայման արեք դա, Պորտլենդից Օգաստա ավտոբուսներ են գնում, իսկ այնտեղ կարելի է փոխանցում կատարել։ Չէ՞ որ ինչ-որ կերպ ստացվեց, որ Մենի բոլոր խորհրդանիշները, ամեն ինչ, ինչ կապված է դրա հետ, կենտրոնացել է հարավում՝ ափի երկայնքով։ Կարծես նրանց ալիքները դուրս են նետել ափ։ Ամենատարածված կարծիքների համաձայն՝ Մենը սա է՝ փարոսներ, օմարներ, հապալաս, L.L.Bean կոշիկ եւ խնձորի հայտնի հավաքը։ Մինչդեռ ինձ թվում է, որ ամենա-մենյան բնապատկերը նկարված է եղել հյուսիսային շրջաններից...

Բայց նախ՝ կարեւոր քնարական շեղում։ Իմ կողմից պաշտելի Դմիտրի Կրիլովի «Անպետք նշումներ» հաղորդումներից մեկում նա կիսվեց շատ անձնական պատմությամբ։ Յուրաքանչյուրն ունի իր «սեփական» նկարիչը եւ իր «սեփական» ստեղծագործությունը, որին հանդիպելը մեծ երջանկություն է, ասաց նա։ Եվ նրա բախտը բերեց։ Դա նկարիչ Էնդրյու Ուայեթի «Քրիստինայի աշխարհը» կտավն էր։ Նկարված՝ ես դժվարությամբ հավատացի հետագայում Վիքիպեդիային՝ Մեն նահանգում։ Բայց սա՝ ի դեպ։

Իսկ ամռանը նման բան պատահեց նաեւ ինձ հետ։ Գործը Պորտլենդի արվեստի թանգարանում էր, եւ մինչ իմ ուղեկիցը զննում էր ծովային բնապատկերը, ես երկար ժամանակ կանգ առա հարեւան նկարի առջեւ։

Այն կոչվում էր ինչ-որ բան «Գիշերային ճանապարհ»-ի նման եւ ամբողջությամբ մութ էր, եթե չհաշվենք աստղերը եւ վառ դեղին գծանշման գիծը։ Ճանապարհն անցնում էր փշատերեւ անտառի միջով եւ, իհարկե, լիովին դատարկ էր այդ ժամին։ Եվ ահա այդ ճանապարհի վրա անտառից դուրս է գալիս որմզդեղն։ Ի դեպ, եւ՛ որմզդեղնը, եւ՛ սոճին նահանգի խորհրդանիշներն են։ Եվ նրանց վերեւում՝ մութ աստղային երկնքում, ինքնաթիռ է թռչում։ Վերջ։ Ցավալի է, որ նկարագրում եմ բառերով, քանի որ որոնումը արդյունք չտվեց։ Այնպես որ, եթե գտնեք այն՝ խնդրում եմ, տեղյակ պահեք։

Նկարին ավելացան անձնական տպավորությունները։ Ահա նման աստղային մենյան գիշերվա մեջ, մուգ կապույտ՝ կիսված մուգ զմրուխտագույնի հետ, մենք քայլում ենք ընկերոջս եւ նրա շան հետ։ Հանկարծ սոճիների տակ գտնվող խոտերի մեջ սկսում են վառվել մանր էլեկտրական լամպեր։ Վառ սպիտակ լույսով, մեկը մյուսի հետեւից վառվում եւ մարում են։ Ընկերս, որ Մենից է, նույնիսկ նա զարմացավ. «Ես, - ասում է, - վերջին անգամ դրանք տեսել եմ մանկությանս տարիներին։ Այն էլ հյուսիսում։ Մենք ամռանը գնում էինք այնտեղ տատիկիս մոտ եւ գիշերները հավաքում էինք դրանք (ինչպես արդեն հասկացաք, խոսքը լուսատտիկների մասին է) բանկաների մեջ։ Եվ քայլում էինք այնպես, ինչպես լապտերով. միայն երբ քնում էինք, մայրիկս ազատ էր արձակում նրանց»։ Իսկ ես ընդհանրապես կանգնած էի համր, ինձ զգում էի «Ավատար»-ի հերոսուհի։ Այս լիակատար (ինչը կարեւոր է՝ անվտանգ) մթության մեջ աստղերը երկնքում էին, եւ դրանք ոտքերի տակ էին, եւ այս ամենը շատ լուռ էր եւ, ամենակարեւորը՝ կենդանի։

Ընդհանրապես, նահանգի բնությունը նկարագրելը բավականին անօգուտ զբաղմունք է։ Դուք չէ՞ որ չեք հավատա։ Ամռանը բոլոր նահանգները լավն են, եւ ԱՄՆ-ի այլ անկյուններից մասնակիցները կվրդովվեն, որ իրենց մոտ՝ արեւոտ Կալիֆոռնիաներում, շատ ավելի լավ էր։ Վիճել չեմ պատրաստվում։ Հնարավոր է, որ Մեն նահանգը, ինչպես գինին, ավելի գեղեցիկ է հասուն տարիքում։ Միայն աշնանն է այն դառնում բուն Նոր Անգլիա։ Մանրամասն նկարագրում էին ինձ, կարծես չհավատալով, որ այն լինում է ուրիշ տեղ, այն, ինչ մենք անվանում ենք «ոսկե աշուն», խոստացան նկարներ ուղարկել։ Սպասում էին առաջին ցուրտ գիշերվան. դրանից հետո առավոտյան ամեն ինչ կվերածվի աշնան գույների։ Ես չսպասեցի։ Թռչում էի սեպտեմբերի հենց սկզբին։

Մենում կա հրաշալի «wicked» բառը։ Այն թարգմանվում է որպես «շատ» եւ գրված է բոլոր բառարաններում, բայց այստեղ ինչ-ինչ պատճառներով համարվում է բուն մենյան, ավելի նշանային նահանգի խորհրդանիշ, քան օմարը։ Մենցի դառնալու անհնարինության պայմաններում կարելի է գոնե անցնել որպես այդպիսին՝ օգտագործելով այս բառը։ Օրինակ՝ որ բնությունը այստեղ wicked beautiful է։

Ահա դրանով էլ, երեւի, կավարտեմ։ Կախարդական բառը լավագույն ածականներով կցելով բնությանը, կլիմային, մարդկանց, քաղաքներին։ Իմ ամռանը, որը խայծը կուլ տվեց անբավարար տեղեկատվության պատճառով։ Իրոք, լրագրողին եւ ցանկացած հետաքրքրասեր մարդու ինտրիգի մեջ գցելու ավելի լավ միջոց չկա, քան ասել նրան. այս նահանգում խնձոր են հավաքում, եւ ուրիշ ոչինչ։ Եվ տողերի արանքում ենթատեքստը. իսկ դու ստուգի՛ր։ Գնա՛, իսկապես, բացահայտի՛ր Ամերիկան։

Եվ մենք գնում ենք եւ բացահայտում։ Շնորհակալություն։