Երբ օրական 3 ժամ կանգնած թռուցիկներ էի բաժանում, շատ մարդկանց հանդիպեցի։ Նրանք նույն կերպարներն էին, ովքեր ապրում եւ աշխատում էին այդ փողոցում։ Առաջին օրերին Pocho-ի գովազդային ակցիան բավականին հաջող էր՝ ժողովուրդը իսկապես «հոսում էր»։ Մի քանի անգամ նույնիսկ օգնել եմ նրան իր ֆուրգոնում, քանի որ ինքը չէր հասցնում... հենց այդ ժամանակ էլ իմացա, թե ինչպես են պատրաստվում տակոն եւ բուրիտոն, հայտնի մեքսիկական սալսան, ինչպես նաեւ սովորեցի աշխատել դրամարկղի մոտ։

Այս ամենը մեծ հաճույք է պատճառում, որովհետեւ մարդիկ վերադառնում են եւ ասում, որ համեղ էր, թեյավճար են թողնում, եւ դու զգում ես, որ ոչ թե պարզապես կանգնած ես, այլ իմաստ ունի...

Բայց մի քանի շաբաթ անց տեղացիները հոգնեցին նրանից, որ ես նույն թռուցիկներն եմ հրում... Ոմանք շրջվում եւ անցնում էին՝ ձեւացնելով, թե չեն նկատում, ոմանք ժպտում էին, գլխով անում, բայց չէին վերցնում։ Կային նաեւ զվարճալի ճապոնացիներ, որոնք խնդրում էին իրենց հետ լուսանկարվել (մեկը երկու անգամ եկել էր զբոսանավերի կատալոգով եւ մատնացույց էր անում նկարները՝ ցույց տալով, թե ուր է պատրաստ ինձ տանել)։

Կային մի քանի իսկապես զվարճալի տղաներ, որոնց հետ երկար զրուցում էի՝ Ջեսին դաջվածքների սրահից, մի տղամարդ, որը զբոսանքի էր հանում իր հսկայական գերմանական հովվաշանը՝ վզկապի փոխարեն հավայան ծաղկեպսակով :)))) Նաեւ պարբերաբար տեսնում էի շիկահեր մորուքով տարօրինակ մի ծերուկի, որը ամեն անգամ, երբ անցնում էր կողքովս, հարցեր էր տալիս, օրինակ՝ «Իսկ Ռուսաստանի ՀՆԱ-ն 2008-ին որքա՞ն էր??», «Իսկ ի՞նչ ես կարծում նախագահի մասին??», «Իսկ որքա՞ն են քեզ վճարում??»... կային մի խումբ լկտի լատինոներ, որոնք փորձում էին ծանոթանալ :))) Այս բոլոր մարդիկ ստիպում էին իմ 3 ժամվա աշխատանքը ավելի արագ անցնել, ուստի անկեղծորեն ուրախ էի, երբ նրանցից որեւէ մեկին տեսնում էի =)

Մի անգամ կողքովս անցնում էին տղաներ, որոնք իրար մեջ ռուսերեն էին խոսում, ուստի ես նրանց նույնպես ռուսերեն դիմեցի՝ թռուցիկներ վերցնելու խնդրանքով... Այդպես ծանոթացա Անտոնի եւ Իգորի հետ, որոնք վերջին մի քանի տարին անցկացնում են Հոնոլուլուում =) Անտոնը թենիս է խաղում համալսարանի համար, եւ նրա ուսումը վճարում են, իսկ Իգորի մասին չհասկացա։ Նրանք առաջին մարդիկ էին, ովքեր ասացին, որ Հավայան կղզիներից հոգնել են։ Մեկ ամսով դա զվարճալի է՝ ապրել արեւադարձային դրախտում, իսկ 2 տարին՝ տխրություն է։

Իգորն ասաց, որ աշխատել է Սենյոր Ֆրոգ-ում եւ կարող է մենեջերի հետ խոսել իմ աշխատանքի ընդունվելու թեմայով... Ես այդ խոսքերը լուրջ չընդունեցի՝ շատ մարդիկ արդեն ասել էին ինձ, որ ինչ-որ մեկը ինչ-որ տեղ ծանոթ ունի եւ, գուցե, ինչ-որ մեկին աշխատող է պետք... որպես կանոն, դրանից ոչինչ չէր ստացվում։

Բայց մի քանի օր անց ես նորից հանդիպեցի տղաներին, եւ մենք որոշեցինք ամեն դեպքում գնալ։

Սենյոր Ֆրոգ’ս-ը բոլորովին խելահեղ, անառակ, զվարճալի եւ շատ վառ վայր է, որին հաջողվում է համատեղել առողջ հումորը, պոռնկությունը, ընտանեկան հանգիստը եւ անմոռանալի խմիչքների վայրը։ Ուլյանան դեռ մի քանի շաբաթ առաջ էր այնտեղ երեկույթի եւ ցնցված էր բարքերի ազատությունից =)

Իգորը միանգամից ասաց ինձ, որ ես պետք է լինեմ outgoing, stupid and charming։ Մինչ նա մենեջերի հետ պայմանավորվում էր իմ մասին, ես քայլում էի այս ու այն կողմ՝ պատկերելով հիացմունք, զրուցում էի մատուցողի եւ բարմենի հետ...

Սկզբում մենեջերը ասաց, որ իրենց ոչ ոք պետք չէ, հետո նայեց ինձ եւ այնուամենայնիվ չորեքշաբթի օրվա համար հարցազրույց նշանակեց։

Հարցազրույցին մենք մանրակրկիտ պատրաստվեցինք։ Մտածված էր Իգորի հետ իմ ծանոթության վարկածը, իմ experience-ը, եւ առհասարակ... ամեն ինչ։ =) Տղաները հարցազրույցից առաջ մտան իմ տուն, եւ ես նրանց հետ գարեջուր խմեցի... արդյունքում, Կարլիտոսի մոտ գնացի բոլորովին հանգիստ, անհամակարգ եւ մի փոքր հարբած։ Կարլիտոսը 40 րոպե ուշանում էր, եւ քանի որ անելիք չունեի, սկսեցի զրուցել մի կնոջ հետ, որը նույնպես նրան էր սպասում, ինչպես ես։ Պարզվեց, որ նա իր մարքեթինգային գործակալությունն ունի եւ գովազդ է անում Ֆրոգ-ի համար եւ նմուշներ էր բերել։ Մենք նրա հետ շատ հետաքրքիր զրուցեցինք, եւ վերջում նա տվեց ինձ իր այցեքարտը՝ հայտնելով անկեղծ հույս, որ նա հենց ինձ կվարձի։ Նա գնաց, իսկ ես մնացի նրան սպասելու... եւ ահա... մենք նստած զրուցում ենք։ Հարցազրույցը շատ ոչ ստանդարտ էր։ Ինձնից չէին հարցնում իմ ռեֆերենսների (երաշխավորությունների) հեռախոսները, նա չէր խնդրում այն վայրերի հասցեները, որտեղ աշխատել եմ։ Նա սկսեց ինձ հարցուփորձ անել այն մասին, թե ինչով եմ զբաղվում Հավայան կղզիներում, իմ հոբբիների մասին։ Ես հիշատակեցի այն տիկնոջ մասին, որը նրան չէր սպասել (մարքեթոլոգ) եւ այն մասին, որ մենք նրա հետ շատ հետաքրքիր զրույց էինք ունեցել, եւ հաջորդ 15 րոպեն նվիրված էր Սենյոր Ֆրոգ’ս-ի գովազդային ռազմավարությունների քննարկմանը։ «Երկա՞ր ես այստեղ» հարցին ես առանց կմկմալու պատասխանեցի, որ այո, շատ երկար... ասես, քոլեջ եմ ընդունվելու եւ առհասարակ։ Հավայան կղզիները իմ մանկության երազանքն են։ Եվ ահա, նրանից հնչեցին հիմնական բառերը՝ Wow, I enjoy your attitude! I will hire you for sure!!! Ես դուրս եկա այնտեղից՝ դեռ չհավատալով լսածիս =)

Չէ՞ որ պետք էր 3 շաբաթ թափառել գիշերօթիկներով, թռուցիկներ բաժանել, հերթ կանգնել անվճար սննդի համար, որպեսզի, ի վերջո, այսպես պարզ եւ գրեթե պատահաբար աշխատանքի ընդունվեի Հոնոլուլուի ամենահայտնի եւ անկարգ ռեստորաններից մեկում։

ՈՒՐԱԱԱԱԱԱԱԱ!