Ինձ մերժեցին վիզա տալ, եւ գիտե՞ք ինչ զգացի։ Ոչինչ։ Կարծես թե միանգամից չհասկացա, թե ինչ է կատարվում։ Միայն մեկ ժամ անց իմ մեջ դառնություն արթնացավ։ Ես սկսեցի գիտակցել, որ իմ ամառային երազանքների վերջն է։

Մերժումները շատ էին, գուցե այդ պատճառով էլ պատրաստ էի մերժմանը, հանգիստ էի եւ առանց վախի խոսում էի հյուպատոսի հետ։ Նկատեցի, որ նրան խորապես չի հետաքրքրում ոչ ես, ոչ էլ իմ երազանքները։ Բայց այստեղ նրան մեղադրելու բան չկա, այնտեղ ինձնից բացի այնքան շատ ուսանողներ կային, եթե նա մտածեր յուրաքանչյուրի մասին, նրա գլուխը հավանաբար կպայթեր։

Նա ինձ ընդամենը 4 հարց տվեց՝ անունս, որտեղից եմ, երբ եմ ընդունվել, ինչ եմ անելու, երբ վերադառնամ ԱՄՆ-ից։

Ես պատասխանեցի բոլոր հարցերին։ Ես ունեի բոլոր թղթերը։ Բայց նա դրանք նույնիսկ չհարցրեց։

Մի քանի օր է անցել, իսկ ես դեռ սովորության համաձայն մտածում եմ՝ «ահա կավարտեմ համալսարանը եւ մեկ ամսից, ա՜, հա, ես չէ՞ որ...» եւ անհարմար եմ զգում։ Հուսով եմ՝ դուք ստիպված չեք լինի սա ապրել։

Դեսպանատո՞ւնը։ - Դա պարզ է, բայց ահա դրանից հետո...

Հաջողություն։