Մեքսիկական երեկույթից հետո մենք որոշեցինք մեր սեփականը կազմակերպել այն տանը, որտեղ ապրում էինք առանց տանտերերի։ Շատ մարդկանց հրավիրեցինք, խմիչք գնեցինք (ես այդ պահին արդեն 21 տարեկան էի, այնպես որ կարող էի ազատ ալկոհոլ գնել)։ Մենք այն ժամանակ շատ խմեցինք եւ սկսեցինք կորցնել գլուխներս՝ սկսեցինք հարբած վիճակում չգրանցված մեքենայով քշել հարեւան փողոցներով։ Մի պահ ես արգելակեցի հարեւան փողոցի վերջում, եւ եղբայրս թակեց տանիքին, ասես՝ ՀԵՅ, ԸՆԿԵՐ, ՈՉ ԱՅԴՔԱՆ ԱՐԱԳ, ԹԵ ՉԷ ՔԻՉ ՄՆԱՑ ԸՆԿՆԵՄ։ Դա մի բան էր։ Ես նույնիսկ չէի կռահում, որ նա կարող է տանիքին լինել։

Այդ պահին տանը արդեն բավականին շատ մարդ էր հավաքվել (ինչ-որ 30 մեքսիկացիներ, չգիտես որտեղից հայտնված, մարիխուանայով եւ կոկաինով եւ այլն)։ Երբ հերթական անգամ եղբայրս նստեց ղեկին, որպեսզի անվադողերը այրի տան մոտ, միաժամանակ բակի տարբեր կողմերից միացան ոստիկանական փարոսները։ Սարսափելի էր, քանի որ եղբայրս անչափահաս է, այսինքն՝ նրան ընդհանրապես չի կարելի խմել, առավել եւս՝ առանց համարանիշների մեքենա վարել։ Ես վերցրեցի անձնագիրս, նույնիսկ չգիտեմ ինչու, եւ գնացի եղբորս փրկելու, մինչ 30 հարբած դեմքեր պատշգամբից հետեւում էին կատարվողին։ Ոստիկանները լավը դուրս եկան։ Ամերիկայում ընդհանրապես շատ են այդպիսի ոստիկանները։ Ի՞նչ իմաստ ունի ձեզ ծանրաբեռնելը։ Նրանք կաշառք չեն վերցնում, ուստի մարդկանց մարդավարի են վերաբերվում, իրականում կարող են մտնել իրավիճակի մեջ։ Այդպես էլ մեզ հասկացան՝ ուսանողներ, երեկույթ եւ այլն։ Հարցնում են եղբորս՝ «Խմե՞լ ես»։ Իսկ նա պատասխանում է՝ “just one beer”, թեեւ նայում էր այնպես, կարծես կես լիտր օղի էր խմել։ Դե, ոստիկանները, ասես, լավ, տղաներ, էլ մի խմեք, դուրս եկեք մեքենայից եւ գնացեք քնելու։ Դե մենք էլ համաձայնեցինք այդ տարբերակին, այն ժամանակ դեռ չհասկանալով, թե ինչքան բախտներս բերեց, որ դրա համար մենք կարող էինք նստել, հաշվի առնելով, որ տանը մարդիկ մարիխուանա էին ծխում եւ կոկաին շնչում։

Ընդհանրապես ամռան ընթացքում մեզ հանդիպում էին շատ ոստիկաններ՝ լավ, վատ, տարբեր։ Չգիտես ինչու շատ բախտներս բերեց այս տարի ոստիկանների հարցում։ Կամ չբերեց, չգիտեմ։ Բայց նրանց հետ շփվել ստիպված էինք գրեթե ամեն օր տարբեր պատճառներով։