Վեցերորդ օրը

Նոր օր, նոր աշխատա՞նք։ Իմ ռեզյումեն հանձնեցի «Starbucks» (սրճարանների ցանց), «Baskin Robbins» (պաղպաղակ) եւ 911։ Վերջինիս մասին ավելի մանրամասն կխոսեմ, բայց նախ՝ առաջին երկուսի մասին հակիրճ։ Ընդհանրապես, երկրորդ աշխատանքի գաղափարը սկսեց գրավել ինձ իմ հնարավոր եկամուտներն ու ծախսերը հաշվարկելուց հետո (միկրոէկոնոմիկա, դժոխք)։ Ես եկա այն եզրակացության, որ ճամփորդությունը չի փակվի առանց երկրորդ աշխատանքի կամ առաջին աշխատանքում հավելյալ ժամերի։ Թեեւ ծնողներս պատասխանեցին, որ թող ես ինչ-որ տեղ գնամ, ինչ-որ բան տեսնեմ, քան թե գումար բերեմ։ Սրճարանում ինձ տվեցին առանց մածուկի գրիչ՝ ձեւաթուղթը լրացնելու համար, չգիտեմ՝ ստուգո՞ւմ էին, թե՞ ինչ, բայց Սաշան ինձ ուրիշը բերեց, եւ «ինչո՞ւ եք հետաքրքրված մեզ մոտ աշխատելով» վանդակում մենք պատասխանեցինք. «... Ձեր աշխատանքն այնքան տպավորեց ինձ, որ ես անմիջապես ցանկացա դառնալ Ձեր հարգարժան ընկերության մի մասը»։ Պաղպաղակի հետ կապված՝ ոչինչ չստացվեց։ Այնտեղ պետք է շատ երկար աշխատել որպես պրակտիկանտ, ես չեմ հասցնի, եւ վճարում են ժամում առավելագույնը 6.5։ «911»-ի մասին։ Բոլորդ գիտեք, իսկ ով չգիտի՝ ասեմ, որ դա շտապօգնության համարն է (մեզ մոտ էլ են ուզում նման բան անել՝ 112)։ Նրանք վաճառում են սիգարներ եւ ծխամորճներ, բայց այնտեղ կա մի բաժին, որը վաճառում է ոչ այնքան «սովորական» ապրանքներ։ Կյանքը հաճախ է այդպես վարվում ինձ հետ՝ ինձ չի կարելի կաթ եւ բազմաթիվ այլ բաներ, փոխարենը կարելի է եւ նույնիսկ խորհուրդ է տրվում ալկոհոլ։ Եվ այստեղ՝ ես այնքան «ճիշտ» տղա եմ եւ, հնարավոր է, կվաճառեմ նման բաներ։ Եթե ամեն դեպքում ստացվի, անպայման կգրեմ, ես ձեզ պարտք եմ։

«Slow» օր էր, ինչպես ասում են՝ ընդամենը 11 այցելու։ Եվ դա հենց այն օրը, երբ ես դարձա միս բաժանող։ Այդ կապակցությամբ մենք շատ էինք զրուցում միմյանց հետ։ Հելբերը չմոռացավ նշել, որ իմ սանրվածքը հիանալի է (բայց եթե ուզում ես, կարող ես գլուխդ սափրել), բայց ասաց, որ պետք է սափրվել («դու այնքան մանկական դեմք ունես, որ ուզում ես այտերդ քաշել։ Դու քաղցր ես եւ գեղեցիկ, բայց դու մեղավոր չես դրանում»)։ Վովային նա խորհուրդ տվեց դառնալ էմո։ Զրույցի ժամանակ, ինձ թվում է, մարդիկ ամենից հաճախ նշում են այն, ինչ իրենց պակասում է։ Վերցնենք թեկուզ Կինշասային։ Այն, ինչ նա ասաց, ընդհանրապես անհասկանալի է։ Սովորեց մի քանի ռուսերեն բառ եւ մոտենում է ինձ։ Ամենա«չեզոք» բանը, որ նա ասաց՝ «հե*իր ինձ»։ Այո, կատակ է, այո, լուրջ չէ, բայց ի՞նչ է սա։ Մի անգամ Հելբերը, մի անգամ նա, ի՞նչ է լինելու հետո։ Միգուցե ուրիշն էլ առաջարկի՞։

Ինչպես գրել է Կարամզինը, եթե չեմ սխալվում, այն հարցին, թե ինչու է մեզ մոտ շինարարությունն այդքան դանդաղ ընթանում՝ գողանում են։ Երեկ հայտնաբերեցի, որ իմ մեկուկես տուփ նրբերշիկը եւ կարագը «լուծվել» են։ Եվ բոլորը լռում են, կարծես թե այդպես էլ պետք է լինի։ Ես, բնականաբար, աղմուկ բարձրացրեցի։ Ինձ զայրացրեց նույնիսկ ոչ թե դրանց անհետանալու փաստը, այլ այն, որ առանց հարցնելու վերցրել են իմ իրերը։ Եկեք ես էլ մտնեմ, օգտվեմ ձեր շրթներկերից, ցատկոտեմ ձեր մահճակալների վրա, հաճելի՞ կլինի։ Արդյունքում, ես բոլորի հետ մի փոքր զրույց անցկացրեցի, եւ 1 տուփ նրբերշիկ հայտնվեց։ Մյուսները կամ չցանկացան, կամ թաքցրեցին։ Մի խոսքով, մարդիկ երբեք միասին չեն ապրել, դա զգացվում է։