Առաջին օրերը Նահանգներում, Honduras

Հինգշաբթի, 16 հոկտեմբերի, 2008 թ.

Մեկնում

Մայիսի 26

Դե, ես նորմալ դուրս եկա Սանկտ Պետերբուրգից։ Ժամանակին հավաքվեցի, թեեւ մի փոքր խուճապ կար, որ ինչ-որ բան մոռացել եմ, կամ որ չստացվեց ինտերնետով հեռախոսային քարտի համար վճարել։ Օդում տհաճ լարվածություն կար։

Ծանր պահ էր, երբ ծնողներս ինձ ճանապարհում էին դեպի Մոսկվա գնացող գնացքի մոտ (թռիչքը դեպի Նահանգներ Շերեմետեւոյից էր)։ Ես գիտակցեցի, որ եթե ամեն ինչ լավ լինի, ապա հաջորդ անգամ մենք կհանդիպենք 4 ամիս անց... իսկ այն բանում, որ ամեն ինչ լավ կլինի, ես բացարձակապես վստահ լինել չէի կարող, ճիշտն ասած՝ ես վստահ չէի նույնիսկ վաղվա օրվա մեջ, չէ՞ որ մինչ այդ ես երբեք միայնակ չէի ճանապարհորդել նման գնացքներով... Ընդհանրապես, մինչ այդ ես ոչինչ միայնակ չէի արել, միայնակ չէի ապրել, չէի աշխատել, չէի պատրաստել, չէի ճանապարհորդել... Եվ, թեեւ ես գրեթե վստահ էի, որ կարող եմ այդ ամենը բարձրակարգ անել, հիմա ինձ սպասվում էր իրական ստուգում։

Կարճ ասած՝ ես իսկապես վախեցած էի, բայց երբ խնդիրներ են առաջանում, միաժամանակ հայտնվում են նաեւ դրանք լուծելու ուժերը։ Ես ցույց չտվեցի եւ ինքնավստահ էի պահում ինձ։ Ծնողներիս համար առանց իմ խուճապի էլ շատ ծանր էր, մայրս լաց էր լինում, հայրս ուշադիր նայում էր աչքերիս՝ փորձելով հասկանալ, թե ինչպես եմ ես ինձ զգում։ Հիմա լիովին պարզ է, որ այդ ամառ նրանց համար ինձնից շատ ավելի ծանր էր...

Ինձ անձամբ օգնում է հետեւյալը.

«հոգեկան ցավը նույնպես գոյատեւման պոտենցիալի կորուստ է ... Միայն մարդը չի կորցնում մարմնի հյուսվածքները, բջիջները կամ ֆիզիոլոգիական գործառույթները։ Նա կորցնում է մերձավոր ազգականներին, սիրելի մարդկանց, անձնական իրերը, շանը կամ կատվին, կամ նա կորցնում է կարգավիճակը կամ հարգանքը եւ այլն ... Հոգեբանը կասի, որ մարդու կողմից կորուստը (լինի դա կարեւոր առարկաներ կամ մերձավոր կենդանի էակներ) հանգեցնում է նրա գոյատեւմանը նպաստող գործոնների նվազմանը, եւ այդ պատճառով նա տխրում է»

Վերցված է Վիքիպեդիայից։ Ես հաճույքով մարդկային ակտիվության բոլոր դրսեւորումները հանգեցնում եմ կենդանական դրսեւորումների, երբ հնարավորություն է լինում =) Գուցե ձեզ էլ օգնի, կարծես խնդրից վեր կանգնելու գիտակցումը՞։

Ահա այսպես։ Ուղեկցորդուհին հրամայում է բոլոր ճանապարհողներին դուրս գալ։ Ես նստում եմ գնացք, ձեռքով անում նախնիներիս, գնացքը շարժվում է...

Մայիսի 27

Հետո Մոսկվան էր, տրամադրությունը՝ լավ, նոր քաղաք, ամեն ինչ հետաքրքիր էր։ Մինչեւ թռիչքը ես տասը ժամ ունեի, այնպես որ հասցրեցի շրջել Կարմիր հրապարակով, Կրեմլով, նստել Արբատի ինտերնետ սրճարանում։ Ես տանը մոռացել էի զինվորական տոմսի պատճենը, ոստիկանները կարող էին կպչել, ինչը ինձ համար հիմա բոլորովին տեղին չէր լինի, զանգահարեցի, մայրս ուղարկեց - ես տպեցի։ Թե կոնկրետ որ նկուղում է գտնվում ինտերնետ ակումբը, ավելի լավ է հարցնել Արբատի ցանկացած խանութի վաճառողներից - ես հենց այդպես էլ գտա այն։ Թռիչքից երեք ժամ առաջ մտնում եմ մետրո։ Ռեչնոյ վոկզալ կայարան։ Այնտեղից օդանավակայանի տերմինալներ են գնում երթուղային տաքսիներ։ Ինձ թվում է՝ ինձ պետք է տերմինալ-1։ Շուրջը մարդիկ են՝ պայուսակներով, նրանք էլ են շտապում, ոմանք անհանգստանում են։ Նման մի նյարդային տղայի երթուղայինից դուրս են հանում «անվտանգության աշխատակիցները», սկսում են նրա վրա գոռալ, որ նա չի վճարել երթուղային ավտոբուսի համար եւ հիմա տուգանք կվճարի, այլապես ոչ մի տեղ չի գնա, նա արդարանում է, շտապում է, անհանգստանում է եւ հանում է դրամապանակը։ Խղճացի նրան։ Ինձ հետ նման բաներ հազիվ թե անցնեին, եթե չհաշվենք, որ ես պարզապես առողջ եմ, ապա ես ունեմ զինկոմիսարիատից զինվորական տոմս հանելու անգին հաջող փորձ։ Պաշտոնական կամայականության դեմ պայքարել ես այդ ժամանակվանից գիտեմ եւ չեմ վախենում։ Կարելի էր օգնել տղային, բայց ես արդեն նստած եմ երթուղայինում, եւ ժողովուրդը լեփ-լեցուն է։ (Ի դեպ, այս ավտոբուսները կարծես թե ամեն կես ժամը մեկ են գնում, իմաստ ունի սպասել թարմ դատարկին)

Թռիչք

Օդանավակայանում ես հասկացա, որ ընդհանրապես չեմ պատկերացնում, թե ինչ անել հետո։ (վերջին անգամ ես թռել էի շատ վաղուց նախնիներիս հետ) Տրամադրությունը հիանալի է, գտա մի քանի աղջիկների CIEE շապիկներով, մոտենում եմ, ասում եմ «ես էլ!» եւ ժպտում եմ հիմարի պես =) Հետո ինչ-որ բանից խոսակցություն սկսվեց, պատահաբար ջրի շիշը լցրեցի ինձ վրա, ընդհանրապես ես ցրված եմ եւ կյանքից գոհ։ Տղաները պատմեցին, թե ինչպես է կազմակերպվում ինքնաթիռ նստելը։ Երկու աղջիկ երկրորդ անգամ են գնում, ծանոթ տեղ, մեկը՝ Լոս Անջելես, մյուսը՝ Նյու Յորք, մնացածը կպչում են նրանց, թե ինչ եւ ինչպես։ Նստած պայուսակներն են կապում - դե ես էլ թռիչքի եւ գործատուի հասցեով գրությունը սկոտչով ամրացրեցի։ Հետո այնուամենայնիվ վերցրեցի եւ՛ պայուսակը, եւ՛ ուսապարկը ինքնաթիռ - թույլ տվեցին։

Թռչում ենք իտալական գծերով, Alitalia, մինչեւ Միլան ինչ-որ փոքր ինքնաթիռով։ 3 ժամ 45 րոպե։ Ինքնաթիռ Airbus Industrie A320։ 6 նստատեղ շարքում։ Սա հիանալի է - թռիչքներ։ Դե, դուք ինքներդ գիտեք, թե ինչ զգացողություններ են, երբ հեռու ես թռչում, ինձ մոտ՝ պարզապես երջանկություն։

Միլանի Malpensa Airport-ում մենք ունենք գիշերային փոխանցում (overnight flight)։ Ամբողջ գիշեր մեր ինքնաթիռի ժողովուրդը աննպատակ թափառում է հսկայական դատարկ եւ փակ տերմինալում՝ փնտրելով աշխատող խանութներ կամ պարզապես թափառում է։ Իմ ծանոթները միայն աղջիկներ են, ես նրանց ընկերությանը եւ զրույցներին շատ չեմ համապատասխանում - ուստի առանձնանում եմ եւ ինքնուրույն հետազոտում տերմինալը։ Հետաքրքիր է, թե որտեղ ինչ կա, գրությունները ռուսերեն չեն, դե պատկերացնում եք - ամբողջ ձմեռ ձանձրալի համալսարան/տուն, իսկ այստեղ ազատության մեջ եմ հայտնվել =) Հետո ինչ-որ մեկը գտնում է թանկարժեք ջրով եւ սենդվիչներով մի փոքրիկ խանութ, տղաները վազում են տերմինալի բոլոր ծայրերից, վաճառողուհին մեր վրա մրմնջում է եւ ժամանակ առ ժամանակ փորձում է փակել խանութը։

Քնել է ուզվում։ Խնդիրն այն է, որ այստեղ բոլոր նստարանները բաժանված են նստատեղերի՝ բազկաթոռների հենակներով։ Մեծամասնությունը փորձում է քնել նստած, ոմանց հաջողվում է պառկել՝ բարդ կերպով ծռվելով հենակների միջեւ։ Ես հաշվարկեցի, որ հաջորդ անգամ պետք է վերցնել գորգ եւ քնապարկ, այն ժամանակ ես թագավորի պես կլինեմ։ Իսկ առայժմ, քանի որ սրճարանը վերջապես փակվեց, ես հավաքում եմ 8 աթոռ, դասավորում եմ դրանք երկու շարքով՝ մեջքով դեպի դուրս, հանում եմ կեդերը եւ հիանալի տեղավորվում եմ իրերիս վրա ստացված բնում։ Կոշտ է, բայց նստածից շատ ավելի լավ է =)

Մայիսի 28

Առավոտյան սկսեց աշխատել ինտերնետով սարքը, հարազատներին լուր եմ ուղարկում։ Ինձ զայրացնում է հաշվետվություն տալը, բայց գիտեմ, որ նրանք անհանգստանում են։ Հայտարարում են մեր ինքնաթիռ նստելը, հիմա սա հսկայական Boeing 777 է։ Այստեղ ինը նստատեղ է շարքում։ Թռչելու ենք 8 ժամ 23 րոպե, որքան հիշում եմ։ Ինձ հասնում է պատուհանի մոտ նստատեղը, ես այն զիջում եմ նոր ծանոթիս, որի համար սա առաջին թռիչքն է։ Թեեւ ես ինքս էլ շատ էի ուզում նայել պատուհանից, բայց այստեղ չես կարող մերժել...

Ի դեպ, լիովին կարելի է նախապես իմանալ, թե որտեղ ինչ տեղեր են, օրինակ www.seatguru.com, միայն նկատի ունեցեք, որ տարբեր ավիաընկերություններ նույն ինքնաթիռի մոդելի նստատեղերի տառերը եւ համարները տարբեր կերպ են դասավորում։ Օրինակ, նույն Boeing 777-ում Alitalia-ի 20-րդ շարքը համապատասխանում է American Airlines-ի 15-րդ շարքին, Alitalia-ի էկոնոմ դասի շարքը բաժանված է ABC_DEG_JKL, British Airways-ինը՝ ABC_DEF_HJK, իսկ ամերիկացիներինը ընդհանրապես տարօրինակ է՝ AB_CDEFG_HJ ...

Մինչ թռչում ենք, ժողովուրդը զվարճանում է, բոլորը հուզված են, զրուցում են եւ պլաններ կազմում։ Լենան՝ Իրկուտսկից իմ հարեւանուհին, պատրաստվում էր բազմաթիվ ընկերների հետ Atlantic City, (բայց արդյունքում ամառը անցավ Ֆլորիդայում, Ֆորտ Ուոլթոնում =) նրանք պատրաստվում են տաքսի վերցնել մինչեւ ավտոբուսային տերմինալ Port Authority, ինչ-որ փորձառու տղա խոստանում է, որ այդպես էժան եւ պարզ կլինի։ Ես լուռ մտածում եմ նրանց միանալու մասին։

Ես վերցրեցի իմ բոլոր թռիչքի ընկերների կոնտակտները։ Հետո, երբ մենք արդեն քիչ թե շատ տեղավորվեցինք, զվարճալի էր զանգահարել միմյանց եւ հարցնել, թե ում գործերն ինչպես են, կիսվել տպավորություններով, գուցե ինչ-որ մեկին օգնություն է պետք։ Ես վստահ էի, որ օգնելու եմ ես, բայց երբ ինձ մոտ ամեն ինչ լավ չէր ընթանում, մի լավ աղջիկ՝ Նաստյան, ճիշտ պահին հեռախոսով բարոյապես աջակցեց, օգնեց... Բացի այդ, եթե ինչ-որ բան լինի, հնարավորություն է հայտնվում ավելի լավ տեղ գնալու։ Այնպես որ, եթե առաջին անգամ եք գնում - հավաքեք էլ. փոստերը առավելագույնս, պետք կգան =)

Մենք իջնում ենք Նյու Յորքի վրայով, աստված իմ, ահա այն՝ Ամերիկան, իրական, եւ այստեղ դու ստիպված կլինես ինքդ տեղավորվել։ Սարսափելի է դառնում։ Մի քանի նյարդային կատակ, մարդիկ փակվում են եւ սկսում մտածել իրենց մասին։ Մենք վայրէջք ենք կատարում JFK-ում մայիսի 28-ին ժամը 13:50-ին։ Կարճ հրաժեշտ ինքնաթիռում, հիմա յուրաքանչյուրը մենակ է։

Նյու Յորք

Օդանավակայանում հանդիպած առաջին աշխատակիցը սեւամորթ է։ Դե, ես սեւամորթների հանդեպ ջերմ եմ, կարելի է ասել՝ Ամերիկա էի եկել, որպեսզի սեւամորթներին տեսնեմ իրենց բնական միջավայրում, նրանք շատ զվարճալի են։ Ժպտում է։ Երկար հերթ անձնագրային հսկողության մոտ, կանգնած ենք իտալացիների հետ խառնված, ծիծաղում ենք։

Անցա հսկողությունը, ի՞նչ անել, կպչում եմ ծանոթ տղաներին, ոչ ոք ոչինչ քննարկելու տրամադրություն չունի։ Բոլորի աչքերը դուրս են եկել, վազվզում են, «Ցտեսություն, հաջողություն!» եւ ցրվում են։ Դե, ոչինչ։ Տեսնում եմ մի խումբ, որում Լենան է ընկերների հետ, շրջապատել են տաքսին - պարզվեց, որ գինը (չեմ հիշում ինչ) ոչ թե ամբողջ տաքսիի համար է, այլ մեկ անձի, թանկ է։ Տղաները նյարդայնանում են, վիճում են, ինչ-որ տղա նստում է մեքենան եւ բոլորը միասին հետեւում են նրա օրինակին։ Հոտի բնազդը աշխատեց։ Հասցնում եմ միայն նետել «Հաջողություն» եւ մնում եմ մենակ։

Կարելի է հանգիստ շուրջը նայել, զգալ պահը, տրամադրությունը պարզապես հիանալի է, հակառակ սպասումների։ Ես հաջողությամբ թռել եմ, հիմա ծրագրի երկրորդ ոչ պակաս հուզիչ կետը - այսօր հասնել Ֆիլադելֆիա, իսկ հետո Exton քաղաք, որտեղ ես առաջարկ ունեմ տեղափոխվելու։

Որոշում եմ՝ դե այս տաքսին գրողի ծոցը, կփորձեմ հասնել ավտոբուսային տերմինալ airtrain-ով, իսկ հետո մետրոյով, ինչպես գրված է մեր CIEE գրքույկում։ Չէ՞ որ հետաքրքիր է, թե ինչպիսին է նրանց մետրոն - իսկ ես այստեղ երկրորդ անգամ գուցե միայն ամռան վերջին հետդարձի ճանապարհին լինեմ։ Հիանալի որոշում է, գովում եմ ինձ դրա համար։ Այստեղ պետք է ասել, որ թեեւ ես վաղուց սովորել եմ, որ հազվադեպ եմ սխալներ անում, ընդհանուր առմամբ ամռան ընթացքում իմ կողմից ընդունված բոլոր որոշումները գործնականում իդեալական էին, եւ դա զարմանալի է։ Ես անձամբ կարծում եմ, որ աստվածները սիրում են ինձ =)

Airtrain-ը հիանալի թեմա է, ոչինչ բարդ չէ, կանգառում կա քարտեզ, կարելի է պտտվել որքան ուզում ես, մինչեւ հասնես այնտեղ, որտեղ պետք է։ Ինձ սկզբում պետք է տերմինալ, որտեղ կան ինտերնետով համակարգիչներ։ Փորձնական ճանապարհով, յոթ դոլար ծախսելով ջարդված ավտոմատների վրա, որտեղ ստեղնաշարի վրա կոճակների կեսը բացակայում է, ես պարզեցի, որ 4-րդ տերմինալի մեջտեղում առաջին հարկում տեղեկատուում տալիս են ինտերնետ նորմալ համակարգչով $3 4 րոպե։ Հետո airtrain-ով դուրս եկա Jamaica Station (ինձ անունը ավելի դուր եկավ, քան Howard beach-ը, բացի այդ հետո պարզվեց, որ Ջամայկայով ավելի արագ է)

Ավտոմատում ընտրում եմ $7 քարտը, մետրո+airtrain ուղեւորություն։ Սա բարդ չէ - շուրջդ ամեն մարդ այստեղ կարող է օգնել քեզ։ Ինձ հիմա թվում է, որ Նյու Յորքում առաջին անգամ որեւէ տեղ հասնելը շատ ավելի հեշտ է, քան Մոսկվայում նորեկի համար որեւէ տեղ հասնելը։ Քաղաքի հսկայականության եւ մետրոյի բարդության չնայած, այստեղ պետք է պարզապես հարցնել անձնակազմին - խաղաղ եւ հասկանալի կբացատրեն, կկրկնեն 2 անգամ, եթե դու չես հասկացել =)

Այնուամենայնիվ, մետրոն այստեղ իսկապես սարսափելի խճճված է, պարզապես անհամար գծեր կան (նախկինում ես կարծում էի, որ Մոսկվայում են անհամար, իմ քաղաքում ընդամենը 4-ն են), իսկ կայարաններում մի քանի հարթակ կա։ Ուղեղս պարզապես ի վիճակի չէ ընդունել նյույորքյան ստորգետնյա սխեման որպես քարտեզ։ Նաեւ համակարգը սովորական չէ, գոյություն ունեն express եւ local գնացքներ, առաջինները արագ են եւ կանգ են առնում միայն սպիտակ շրջանակներով նշված կայարաններում, երկրորդները կանգ են առնում ամենուր։ Երկու տեսակն էլ գալիս են նույն ուղիներով, այնպես որ պետք է հետեւել, թե ինչ է գրված գնացքների վրա։ Մեզ մոտ Սանկտ Պետերբուրգում մետրոն աղմկոտ է՞՞ Դուք Նյու Յորքի մետրոյում չեք եղել!! Գնացքները պարզապես խլացնում են, անձնակազմը այստեղ ականջակալներով է աշխատում, ստիպված ես լինում ձեռքերով թափահարել ուշադրություն գրավելու համար =)

Շուրջը ամեն ինչ այնքան հետաքրքիր է, ամեն ինչ, ընդհանրապես ամեն ինչ։ Մարդիկ! Աստված իմ - այսքան նոր տեղեկատվություն։ Մինչ մետրոյով գնում էի, գլխումս խելահեղ արագությամբ անցնում էին հարյուրավոր նոր մտքեր, հին խնդիրների լուծումներ, վաղուց մոռացված զգացողություններ - ահա թե ինչ է նշանակում ուղեղին նոր տպավորություններ տալ! պետք է ուղեղդ կերակրել! Ահա թարմ մտքերից մեկը. եթե ուղեղը երկար ժամանակ սոված է - դու դառնում ես հիմար...

Գնում էի եւ մտածում, ո՞վ իմ ծանոթներից է եղել Նյու Յորքում։ իսկ ես եղել եմ... Ինձ մտքովս անգամ չէր անցնում, որ այս ամառ ես կտեսնեմ եւս մի լավ հարյուր ոչ պակաս ցնցող վայրեր.....

Port Authority - գնում եմ ավտոբուսի տոմս greyhound դեպի Ֆիլադելֆիա, $24, կարծես թե երեկոյան ութի համար։ Պիցցայի կտոր եւ ջուր, 5 դոլար։ Շուրջը շատ են մեր տղաները - նրանց հեշտ է առանձնացնել ամբոխից։ Ինչու - չգիտեմ, դու անգիտակցաբար հայացքդ սահեցնում ես մարդկանց վրայով, անգիտակցաբար կանգ ես առնում ինչ-որ մեկի վրա, դե սա ամեն ժամանակ է տեղի ունենում, իսկ հետո նկատում ես, որ այդ ինչ-որ մեկը հանկարծ հայհոյում է ռուսերեն... Գնալու ճանապարհը 3 ժամ է, ճանապարհի գրեթե ամբողջ մասը քնել եմ։ Գիշեր, Ֆիլադելֆիա - դե հիանալի է, բայց ինձ մոտ ժամանակ չկա հիանալու, պետք է փնտրել երկաթուղային կայարան։ Փորձում եմ հասկանալ մեր գրքույկի քարտեզով, կարծես թե 5 մղոն պետք է գնալ մինչեւ կայարան, դե ի՞նչ անել - կգնամ։ Ամեն դեպքում հարցնում եմ - պարզվում է, որ Amtrack կայարանը հենց greyhound ավտոբուսայինի դիմաց է։ Նշում եմ ինձ համար, որ ավելի լավ է սկզբում հարցնել, քան ինքնուրույն հասկանալ! $5 տոմս դեպի Exton։ Գիշեր է եւ ես կայարանում մենակ եմ։ Գանձապահը երկար բացատրում է, թե ինչպես նստել գնացք եւ ուր գնալ։

Բոլորը, ում ես դիմել եմ օգնության համար, տասը անգամ վերահարցնում են ինձ, հորինում են հարցի իրենց տարբերակները, ստիպված եմ լինում հուսահատ գլուխս թափահարել եւ օգտագործել ժեստերի լեզուն, իսկ հետո հինգ անգամ կրկնում են, որպեսզի ես հասկանամ։ Իսկ Սանկտ Պետերբուրգում համարվում էր, որ ես ունեմ լավ upper-intermediate անգլերեն, ես նույնիսկ դպրոցում շրջանային օլիմպիադաներում տեղեր էի զբաղեցնում (երկու անգամ երրորդ =). ահա այսպես... Գնացքը ինձ իջեցնում է գիշերը 11-ին Exton ցուցանակով սովորական հարթակում։ Երկաթուղային ուղին անցնում է ամայի ավտոմայրուղու վրայով, շուրջը պարզապես անտառ է եւ, եթե չկարդալ երկնքում լիալուսինը, որը ոչ վատ (լուսնի համար իհարկե) ամեն ինչ լուսավորում է, բացարձակ մութ է։

Exton

Այսպես։ Ես ապրեմ։ Հասա Exton։ Ազարտը անհետացավ, ուզում եմ ուտել եւ քնել (թռիչքի եւ ճանապարհի հետ 2-օրյա արկածներից հետո)։ Իսկ շուրջը մթություն է, անտառ եւ ոչ մի տուն կամ այլ նշաններ այն բանի, որ այստեղ մարդիկ են ապրում։ Հազվադեպ անցնում են մեքենաներ։ Ես ունեմ միայն հեռախոսի մեջ գրված մոթելի հասցեն, որտեղ կանգ էր առել Վանյան, բջջայինը այստեղ չի աշխատում, երբ ես կգամ, նա չգիտի։ Ես որոշեցի, որ կգնամ ճանապարհի երկայնքով, դուրս կգամ քաղաքակրթություն եւ այնտեղ կհարցնեմ։ Ուր գնալ - միեւնույն է, այնպես որ սկզբում աջ։ 15 րոպե անց դուրս եմ գալիս խանութների մոտ, լույսը վառվում է, մարդիկ չկան։ Փակ է։ Դատարկ հսկայական կայանատեղիում կանգնած է միայնակ ջիպ, դրանում կարծես թե կին է նստած։ Մոտենում եմ եւ հարցնում - նա վախենում է, փակվում է մեքենայում եւ գործարկում շարժիչը։ Գրողը տանի, մի՛ գնա! Ես հետ եմ քաշվում եւ կանգնում խաղաղ ժպտալով։ Բացում է պատուհանը, փառք աստծո։ «Խնդրում եմ ասեք, թե ինչպես կարող եմ հասնել մոթել», ասում եմ հասցեն՝ «Coach House Motel 1464 Pottstown Pike, West Chester, PA» (կարող եք google maps-ում գտնել)։ Նա կարծում է, որ պետք էր գնալ կայարանից մյուս կողմը։

Դե ես վերադարձա - գնում եմ անտառի երկայնքով մոտ մեկ ժամ, բայց թվում է, թե հավերժություն է =) Մեքենաները անցնում են։ Վերջապես - սարի վրա կանգնած է մոթել, տեսնում եմ ցուցանակը! Բարձրացա բլուրը - ամերիկյան ճանապարհամերձ մոթել, դե այնպիսին, ինչպիսին ցույց են տալիս ֆիլմերում։ Շատ սենյակներ շարքով, յուրաքանչյուրը իր դուռը, դռան դիմաց մեքենայի տեղ, շենքի մեջտեղում երկհարկանի հատված - այստեղ երեւի տերը ապրում է։ Գիշերվա 12-ն է, եւ այստեղ ես հասկանում եմ, որ ոչ մի գաղափար չունեմ, թե կոնկրետ որ սենյակում է ապրում այդ Վանյան... գրողը տանի... Կես ժամ թակում եմ տիրոջը - չկա։ Նրա դռան վրա «տեղեր չկան» ցուցանակը, գուցե փախել է ինչ-որ տեղ։ Թակում եմ ծայրի սենյակը - այնտեղ շշուկներ են, արթնանում են, բայց դուռը չեն բացում։ Հասկանալի է - վախենում են։ Գրողը տանի։ 20 սենյակներից յուրաքանչյուրը թակել ես չեմ պատրաստվում։ Իսկապես ցուրտ դարձավ, ես հասկացա, որ այսօրվա գիշերակացի հետ ես կորցրեցի։ Պարզապես այն պատճառով, որ վատ էի պատրաստել իմ ժամանումը։

Մոթելի հետեւում շուրջօրյա Wawa խանութ է, լցակայանի մոտ։ Ես մտա այնտեղ ուտելու եւ տաքանալու, գիշերվա մեկն է, վաճառողը տարօրինակ է նայում ինձ։ Բայց ես այստեղից չեմ գնա - դրսում իրական ցուրտ է, թեեւ ես հագել եմ բոլոր տաք իրերը, ներառյալ բրդյա գլխարկը։ Արդյունքում նա կանչեց մենեջերին։

Սարսափելի մենեջերը հիանալի տղա դուրս եկավ։ Կես ժամ նա ինձ հարցեր է տալիս, փորձելով պարզել, թե արդյոք ես խելագար չեմ, իմ պատմությանը նա դժվարությամբ է հավատում։ Եվ արդյունքում առաջարկում է գիշերել իր մոտ։ Պետք է ասել, որ նա իսկապես փրկեց ինձ։ Որովհետեւ այս ժամանակ ես արդեն սկսել էի դողալ ցրտից, սովից եւ պարզապես նյարդային հյուծվածությունից։ Ինչպես են կանչում տղամարդուն, ես արդեն չեմ հիշում, ճաղատ, քառասուն տարեկան, մենք նրա տուն գնացինք ամբողջ մեկ ժամ, կարմիր կաբրիոլետով, նա գովում էր իմ անգլերենը եւ հարցնում Ռուսաստանի մասին, նա ունի պաթոսային մեկհարկանի տուն, ապրում է հսկայական ճարպոտ սենբեռնարի հետ =) Նա ինձ անկողին հատկացրեց եւ մինչեւ հագուստով քնելը, հիշում եմ, մտքովս անցավ, արդյոք քեռին պիդարաս չէ՞ պատահաբար, ես որոշեցի, որ նրա հետ կգլուխ հանեմ, եթե ինչ-որ բան լինի եւ քնեցի։

Քեռին նորմալ եւ շատ հյուրընկալ դուրս եկավ - առավոտյան մենք նստած էինք պատշգամբում եւ տաք շոկոլադ էինք խմում, իսկ սենբեռնարը հարմարավետ հորանջում էր արեւի տակ։ Քեռին պատմեց մի շարք բաներ տեղական կյանքի մասին, պատմեց, որ Exton-ում առանց մեքենայի ապրելը անհնար է, այստեղ նույնիսկ մայթեր չկան եւ խորհուրդ տվեց տեղափոխվել հարեւան ուսանողական քաղաք West Chester, «այնտեղ երիտասարդություն է եւ քեզ պետք է դուր գա»։ Նաեւ պատմեց, որ գումար է հավաքում, որպեսզի գնա մերձավոր արեւելք եւ հիմա հաճախում է արաբերենի դասընթացների... Պարզվեց, որ նա հիանալի գիտի ռուսական պատմությունը, բազմապատիկ ավելի լավ, քան ես՝ ի ամոթ ինձ։ Նա ասաց, որ իր մոտ անցյալ տարի աշխատել են լավ ռուս տղաներ, եւ եթե ինձ գումար պետք լինի - նա ինձ էլ կօգնի աշխատանքով։ Հետո այդ բարի մարդը ինձ տարավ առաջարկի հասցեով գրասենյակը փնտրելու, որը հեռու թաքնված անգար դուրս եկավ։ Ինչ-որ կերպ այնտեղ լսեցին, որ մենք մոտենում ենք եւ դուրս եկան ինձ դիմավորելու։ Իմ հայտնվելը բավականին էֆեկտիվ էր, այդ կարմիր կաբրիոլետով =) Ես հրաժեշտ տվեցի բարի քեռի-մենեջեր Wawa-ին, որն ինձ այդքան օգնեց եւ վերցրեցի նրա կոնտակտը (որը հետո մեծ ափսոսանքով կորցրեցի)։

«You must be Alex?» ժպտում է առողջ լայնաթիկ տղամարդը։ Սա David-ն է, իմ բոսը։ Հրեա է ի դեպ...

Սկսվեց իմ կյանքի նոր էջը Ամերիկայում։