Գլուխ ութերորդ. շարունակությունը
Ամեն ինչ ընթանում էր իր հունով, հուլիսի երկրորդ կեսն էր, մենք աշխատանք էինք փնտրում։ Սաշան եւ Մաքսիմը միացան որոնումներին, Սաշային Kroger-ում մի փոքր սեղմում էին, եւ նա ուրիշ աշխատանք էր ուզում, իսկ Մաքսիմը հիմնականում ընկերության համար էր միացել։ Ամենաակտիվը Կիրյան եւ Սաշան էին փնտրում (հուսահատությունից նույնիսկ շատ հեռու էին գնում)։ Իսկ ես, ներդաշնակություն եւ մենություն փնտրելով, ուսապարկիս մեջ էի լցնում մատիտներ ու ալբոմներ, ջրի շիշ, հեծանիվի պոմպ (անվադողերը միշտ փչվում էին, քանի որ դրանք ծակվում էին սուր փշերով աստղաձեւ գարշելի մոլախոտերից) եւ գնում էի ինչ-որ հանգիստ տեղ՝ նկարելու լճակներ, կաթոլիկ եկեղեցիներ եւ, իհարկե, օվկիանոսը։
Մի օր չորսով (մենք եւ Սաշան) ինչպես միշտ թափառում էինք մայրուղու երկայնքով՝ աշխատանք փնտրելով։ 48-րդ պողոտայում տեսնելով ինչ-որ շինհրապարակ՝ որոշեցինք շրջվել եւ հետաքրքրվել, թե արդյոք նրանց գաստարբայտերներ պետք չեն։ Այնտեղ աշխատող մեքսիկացիներից ոչինչ չհասկանալով՝ շարժվեցինք առաջ։ Ճանապարհը նեղ էր, առջեւից գնում էին Կիրյան եւ Սաշան, իսկ հետեւից՝ մենք Սաշկայի հետ։ Հեռվում՝ մեր առջեւում, արագորեն մոտենում էր հեծանվորդի կերպարը։ Սա վերջին բանն է, ինչ հիշում եմ։
Բառացիորեն մի քանի վայրկյան անց ես ընկնում եմ ասֆալտին՝ ձախ ձեռքիս ստացած ծանր հարվածից։ Գետնին պառկած՝ լսում եմ, թե ինչպես է ինչ-որ մեկը գոռում։ Պարզվեց՝ Սաշան եւ Կիրյան հետապնդել էին այդ հեծանվորդին։ Ուշքի գալով՝ տեսնում եմ Սաշկային, որը ինչ-որ բան է ասում եւ բռնել է ձախ ձեռքս, որը ես անտանելի ցավից սեղմել եմ կրծքիս։ Չգիտեմ՝ որքան ժամանակ անցավ՝ րոպեներ, թե կես ժամ, երբ ես լույսի տակ բացեցի վիրավոր ձեռքս։ Դաստակի ծալքի վրա կախված եւ արյունոտ մի բան հայտնվեց աչքիս առաջ։ Ջլերը (կամ չգիտեմ՝ ինչպես է դա կոչվում) պատռված էին, մատները չէին շարժվում, իսկ անանուն մատի ծալքի վրա երեւում էր մերկ ոսկորը։
Սա նույնիսկ ավելի սարսափելի էր, քան այն օրը, երբ միանգամից 8 ատամ էի կոտրել, ավելի սարսափելի, քան ազդրի վիրահատությունները... ես չգիտեի՝ ինչ անել եւ ինչ է պատահել ձեռքիս հետ։ Մոտակա ռեստորանից մի կին դուրս վազեց եւ սկսեց ջուր լցնել ձեռքիս վրա ու անձեռոցիկներ տալ՝ ասելով, որ ուրիշ ոչինչ չունի։ Մենք որոշեցինք դուրս գալ մայրուղի։ Այստեղ ինձ սարսափ պատեց։ Կիրյան եւ Սաշան գնացել էին հետապնդման եւ դեռ չէին վերադարձել։ Իսկ եթե նա զենքով ավազակ էր։ Սարսափելի մտքերը ինձ ավելի վատ վիճակի մեջ գցեցին։ Մենք մտանք տուրիստական գործակալություն, այնտեղի կանայք տվեցին մեզ իրենց ունեցած բոլոր դեղամիջոցները, եւ մենք դուրս եկանք փողոց։ Մինչ Սաշկան զբաղված էր իմ անշունչ դաստակով, հեռվից մոտենում էր ինչ-որ սարսափելի սիրենաների ոռնոց, կարծես օդային տագնապ էր սկսվել։ Մեր կողքով անցավ արտակարգ ծառայությունների շարասյունը եւ շրջվեց դեպի 48-րդ պողոտա։ «Ինչ անհաջող փողոց է», - մտածեցի ես, - «երեւի ինչ-որ մեկի հետ լուրջ բան է պատահել»։ Չհասցրեցի ավարտել մտքս, երբ 48-րդ պողոտայի անկյունից դուրս վազեց մի տղամարդ եւ կանչեց մեզ. «Հեյ, աղջիկներ, այնտեղ բոլորը ձե՞զ են փնտրում»։ Մենք հետեւեցինք նրան եւ հայտնվեցինք ուշադրության կենտրոնում։ Որտեղից որ հայտնվեցին՝ Սաշան եւ Կիրյան իրար հերթ չտալով շտապօգնության աշխատակիցներին պատմում էին, թե ինչ է պատահել։ Ինձ արագ զննեցին, դրեցին պատգարակի վրա եւ մտցրին մեքենան։ Կիրյուշան խնդրեց գնալ ինձ հետ, եւ ահա մենք արդեն գնում ենք անհայտ ուղղությամբ։ Դաստակիս դրեցին հրաշք-պարկ, որը մշտապես սառն էր, թեեւ մեջը սառույց չկար, Կիրյան փրկարարի հետ ինչ-որ բանի մասին էր խոսում...
Չեմ երկարացնի, ասեմ միայն, որ հիվանդանոցում մենք ստիպված եղանք բավական երկար սպասել, մինչեւ հերթը հասնի մեզ։ Հիվանդանոցը ռուսականների հետ համեմատելի չէր։ Վառ, ուրախ գույներ, ոչ մի հոտ, շուրջբոլորը նկարներ՝ թե՛ գեղանկարչություն, թե՛ աբստրակցիա։ Ես բերանս բաց՝ զննում էի ամեն ինչ։ Վերջապես հերթս հասավ։ Ինձ երկար ու մանրակրկիտ զննեցին, տարան ռենտգենի (ռենտգենից առաջ հագցրին ինչ-որ հսկայական զրահ-կոստյում, սաղավարտ, դաստակս դրեցին սեղանին եւ նկարեցին տարբեր դիրքերով), եւ վերջում պառկեցրին մի պալատում, որտեղ հիվանդների միջեւ տարածությունը բաժանված էր վարագույրներով։ Այս ամենը շատ հիշեցնում էր այն ֆիլմերը, որտեղ հիվանդանոցներ կան։ Ձեռքս շատ մանրակրկիտ գիպսեցին մինչեւ արմունկը եւ հայտնեցին, որ կոտրվածք չկա, բայց անպայման պետք է ցույց տալ Myrtle Beach-ի մի բժշկի, որը մասնագիտացած է նման գործերում։ Հետո մեզ տարան մի կնոջ մոտ, որը զբաղվում է կլինիկայի ծառայությունների վճարման հարցերով։ Սկզբում վախեցանք, քանի որ մեր մոտ ոչ մի դոլար չկար, բայց հետո նա հարցրեց՝ արդյոք ապահովագրություն ունե՞նք, եւ մենք հավաստիացրինք, որ իհարկե ունենք, բայց տանն է մնացել։ Կինն ասաց, որ կարող ենք գնալ։ Մենք կանչեցինք Վիկտորին եւ տունդարձի ճանապարհին լսեցինք տարբեր պատմություններ այն մասին, թե ինչպես մի աղջկա հեծանիվով այստեղ վրաերթի են ենթարկել եւ այլն, եւ այլն։ Տանը հանդիպեցինք մյուսներին եւ իմացանք, որ երբ Կիրյան եւ Սաշան անհայտ վայրում կորցրել էին մրցարշավորդին, ճանապարհին հանդիպած մարդիկ ամեն կերպ փորձել էին օգնել, ոմանք միացել էին որոնումներին, ոմանք շտապել էին զանգահարել փրկարարներին, մի խոսքով՝ նրան այդպես էլ չգտան։ Իսկ թե ինչ էր կատարվում 48-րդ պողոտայում մնացած Սաշայի եւ Սաշկայի ու տնից 21 պողոտա հեռու գտնվող չորս հեծանիվների հետ։
Այն բանից հետո, երբ մեզ տարան, նրանք ստիպված եղան ոտքով գնալ, քանի որ յուրաքանչյուրը մեկ հեծանիվ տանել չէր կարողանում։ Նրանց կողքով անցան գոլֆ-քարով մարդիկ, եւ մի կին հետաքրքրվեց, թե ինչ է պատահել, հետո նրանք գնացին, եւ երկուսը շարունակեցին քայլել։ Հինգ րոպե անց այդ նույն կինը ջիպով հասավ նրանց, բարձեց բոլոր հեծանիվները եւ նրանց, բերեց իրենց տուն, հյուրասիրեց սառը ըմպելիքներով եւ ուտելիքով, հարցուփորձ արեց, տվեց իր հասցեն ու հեռախոսահամարը եւ խնդրեց անհրաժեշտության դեպքում անպայման դիմել, եւ մեր զույգին ու բոլոր հեծանիվները տեղափոխեց մեր տուն։
Ահա այսպես։ Այդպիսին են այդ պարզ ամերիկացիները։)
