Առաջին էջում ուզում եմ պատմել իմ առաջին աշխատանքային օրվա մասին, որը տեղի ունեցավ ԱՄՆ ժամանելուց ընդամենը երկրորդ օրը։ Ինչպես հետո պարզվեց, այն ամենածանրն էր։

Առավոտյան Մարշալը՝ մեր գործատուն, եկավ մեզ վերցնելու, երբ մենք դեռ քնած էինք։ 2 րոպեում հագնվեցինք ու գնացինք։ Պահեստում արագ ծանոթացանք Վլադի հետ, ով եկել էր մեկ շաբաթ շուտ, եւ ամերիկացի տղաների հետ, որոնց հետ պետք է աշխատեինք։ Ստացանք շապիկներն ու գնացինք։ Այդ օրը ես աշխատում էի Նիկիտայի, Մարշալի, Մեթի եւ Սթիվի հետ։ Գնում էինք խցանումների միջով (ինչը, ի դեպ, հազվադեպ երեւույթ է), հետո բեռնատարով լաստանավով լողացինք դեպի Martha's Vineyard կղզի՝ շատ գեղեցիկ մի վայր։ Ճանապարհին զրուցում էինք բժշկի հետ. նա ճանաչեց մեր շեշտադրումը, քանի որ Ռուսաստանից գործընկեր ուներ։ Նիկիտան հարցրեց նրան՝ արդյո՞ք նա իռլանդական ծագում ունի։ Նա շատ զարմացավ, կանչեց կնոջը եւ ասաց, որ կինն է իռլանդական ծագում ունի, իսկ ինքը՝ իտալական։ Մինչ այդ մեր բնակարանային մենեջեր Պիտերը՝ առաջին մարդը, ում հետ մենք խոսել էինք, ասել էր, որ իր նախնիները Իռլանդիայից են։ Եվ Նիկիտան հետո իռլանդական ծագման մասին հարցնում էր գրեթե բոլորին, ում հետ խոսում էր։ Երբ դիպուկ էր լինում, զրուցակիցը շատ էր զարմանում-)

Այս կղզում փողոցները շատ նեղ են, իսկ կցորդը՝ շա՜տ երկար։ Մարշալը ամբողջ կյանքում բեռնատարներ է վարում եւ դա անում է ապշեցուցիչ հանգստությամբ։ Գնում էինք առանց GPS-ի՝ Google Maps-ից տպված թղթերով, եւ բնականաբար մոլորվեցինք (դա գրեթե միշտ էր լինում. անծանոթ քաղաքում տեղը երբեմն 2 ժամ էինք փնտրում։ Ինչո՞ւ 150 դոլարով GPS չգնել՝ անհասկանալի է)։ Արդյունքում մտանք մի փակուղի, որտեղ հնարավոր չէր շրջվել։ Ոստիկանները եկան, ցրեցին կայանված մեքենաները եւ հետո ուղեկցեցին մեզ մինչեւ անհրաժեշտ վայրը։

Օրը ծանր էր, որովհետեւ ամբողջ օրը աշխատում էինք բավականին արագ տեմպով՝ շոգին, եւ գրեթե ոչինչ չէինք կերել. վերջին լաստանավից ուշանալու վտանգ կար։

Աշխատանքը առաջին օրվանից ինձ շատ դուր եկավ շատ պատճառներով՝

• հետաքրքիր մարդկանց հետ շփում
• ֆիզիկական ակտիվություն
• շատ պետք է ճանապարհորդել
• միապաղաղ չէ
• եթե բախտդ բերի՝ լավ թեյավճարներ

Martha's Vineyard-ում մի ընտանիք տեղափոխվում էր Կալիֆորնիայից։ Այն ֆիրման, որտեղ մենք աշխատում էինք, կոչվում է Hiltz moving&storage։ Այն հանդիսանում է Bekins-ի գործակալը՝ երկրի ամենախոշոր եւ հնագույն տեղափոխման ընկերություններից մեկը։ Մեր ֆիրմայի նման մի ֆիրմա Կալիֆորնիայում զբաղվում էր իրերի փաթեթավորմամբ եւ բեռնմամբ։ Նահանգային վարորդը ֆուրգոնը հասցրեց մեր պահեստ։ Այնուհետեւ մենք զբաղվում ենք բեռնաթափմամբ։ Այսինքն՝ շատ հեռու տարածություններ, ցավոք, չէր ստացվում գնալ։ Պատասխանատվության գոտում միայն հարեւան նահանգներն էին։ Նման համակարգը շատ մեծ թերություն ունի՝ բոլորը փչացած իրերի մեղքը գցում են իրար վրա։

Ի՞նչ հետաքրքիր բան կար առաջին օրը։ Ես իմացա, թե ինչպես է թարգմանվում իմ սիրելի երգերից մեկի՝ Դեյվ Բրուբեկի «Take Five»-ի անվանումը։ Ես կարծում էի, որ դա նշանակում է «հինգ տուր» (ինչպես «հինգ տուր» ափով), բայց պարզվեց՝ «Take five minutes break» (հինգ րոպե ընդմիջում արա)։ Հետո եղավ մի զվարճալի դեպք՝ նույնպես կապված թարգմանության դժվարությունների հետ։ «Damery» գրությամբ բոլոր տուփերը պետք էր տանել որոշակի վայր։ Ես մտածում էի՝ ի՞նչ է նշանակում այդ բառը. գուցե «փխրուն» (fragile) բա՞ն է։ Ընդ որում, տան տիրուհին մեզ ասաց՝ «փորձեք այս տուփերը ցույց չտալ ամուսնուս», իսկ ամուսինը, երբ տեսավ դրանք, ասաց՝ «ուու՜, Damery, ես ուզում եմ այրել այս բոլոր տուփերը»։ Պարզվեց, որ Damery-ն նրա կնոջ ծնողների ազգանունն է-)

Ամերիկացի տղաների հետ աշխատելը շատ հաճելի էր։ «I show you how to do it not because you do it wrong but because I want you to do it right»։ Մեթը 29 տարեկան է։ Նա ամռանը աշխատում է տեղափոխման ոլորտում՝ հանգստանալու համար. ընդհանրապես աշխատում է առանց հանգստյան օրերի՝ որպես շեֆ-խոհարար ռեստորանում։ Սթիվը 20 տարեկան է։ Նա մի անգամ գնացքից ցատկեց, երբ ուշանում էր աշխատանքից, եւ անցավ իր կայարանը։ Հետո հազիվ կենդանի եկավ մեզ հետ եւ աշխատեց ամբողջ օրը։

Ստացանք 40-ական դոլար թեյավճար։ Անմիջապես աշխատեց պարզ թվաբանությունը՝ եթե ամեն օր այսպես լիներ... Բայց, ցավոք, թեյավճար մենք ստանում էինք շաբաթը 1-2 անգամ։ Տունդարձի ճանապարհին սկսվում է աշխատանքի ամենահաճելի մասը՝ քնում ես ուժասպառ բեռնատարում, եւ դրա համար քեզ վճարում են նույն 10 դոլարը ժամում։ Սկզբում համակարգը այլ էր։ Ճանապարհի ժամանակի համար վճարում էին 20 ցենտ մղոնի համար։ Դա նրա համար էր, որ այդ գումարը հարկերով չի հարկվում։ Այն բանից հետո, երբ մենք Մարշալին տվեցինք «Dear Employer» նամակը, նա ասաց, որ ամեն ինչ վճարվելու է ժամանակով։ Մինչ այդ նա չգիտեր, որ մենք գրեթե հարկեր չենք վճարում։ Դա ճակատագրական որոշում էր, որովհետեւ հակառակ դեպքում մեզ ոչ մի օվերթայմ չէր հասնի։

Վերջին լաստանավին հասանք ոչ առանց դժվարության։ Տուն վերադարձանք կեսգիշերից հետո։

Marshall Carpenter

Գործատուի հետ մեր բախտը շատ բերեց։ Ես չեմ հանդիպել ավելի հանգիստ եւ անվրդով մարդու։ Կար այսպիսի զվարճանք՝ հորինել զբաղմունքներ, որոնցում դժվար է նրան պատկերացնել։ Ահա հաղթողների եռյակը՝

• Մարշալը նվագում է թմբուկների վրա
• Մարշալը հեծանիվ է քշում
• Մարշալը խանութում հագուստ է ընտրում

Նա վառ օրինակ է այն բանի, որ ամերիկացիները իրենց աշխատանքի երկրպագուներն են։ Մարդը ունի հաջող բիզնես, 3 հսկայական տուն մի քանի հեկտար տարածքով, եւ միեւնույն ժամանակ ինքն է վարում բեռնատարները, կահույք տեղափոխում եւ ամբողջ օրը անցկացնում աշխատանքի վայրում։

Նկատելի է, որ նա շատ է անհանգստանում այն փաստից, որ բիզնեսը պատկանում է իր կնոջը (անցել է նրան ժառանգությամբ)։ Hiltz moving ֆիրման ընտանեկան է։ Մարշալի կինը՝ Ջեյնը, երբեմն գալիս է եւ իր ամբողջ տեսքով ցույց է տալիս, որ ինքն է այստեղ գլխավորը։ Բոլորը նրան անվանում են «Queen»։ Նրանց դուստրը նույնպես աշխատում է ընկերությունում՝ որպես մենեջեր։ Նրան ի՞նչ են անվանում։ Ճիշտ է՝ «Princess»-)

Բոլոր ամերիկացիները, որոնք աշխատում էին մեզ հետ, չեն սիրում իրենց ղեկավարությանը եւ մեջքի հետեւում վատ բաներ են խոսում նրանց մասին։ Երեւի նրանք ունեն իրենց պատճառները։ Իսկ մենք կարող ենք նրան միայն շնորհակալություն ասել։ Մենք աշխատանքի համար ստանում էինք անվանապես այնքան, որքան տեղի բնակիչները։ Իսկ իրականում նույնիսկ ավելին, որովհետեւ նրանք շատ ավելի շատ հարկեր էին վճարում։ Երբ հուլիսին մի քանի շաբաթ գրեթե պատվերներ չկային, նա մեզ հրավիրեց աշխատելու որպես լանդշաֆտային դիզայներ (դա փոցխով եւ բահով աշխատելու գեղեցիկ բառ է) իր տանը։ Եվ՝ մի փոքր պարծենամ՝ ամռան վերջին, երբ պատվերները բոլորին չէին հերիքում, հաճախ մեզ էր դնում աշխատանքի՝ ամերիկացիներին թողնելով քթի տակ։ Չէ՞ որ մենք կգնանք, իսկ նրանք կմնան աշխատելու։

Միակ բանը, որ դուր չեկավ, մի դեպք էր, որը շատ ուժեղ փչացրեց տպավորությունը։ Աշխատանքի ժամանակ նրան զանգահարեց պատվիրատուն, որի մոտ աշխատում էին ուրիշ մարդիկ։ Սխալ տեղի ունեցավ՝ նրանք մոռացել էին բերել կոնտեյներները կնքելու համար պիտակներ։ Պատվիրատուն զանգահարեց Մարշալին բողոքներով։ Դրանից հետո նրա հետ ինչ-որ բան պատահեց։ Առանց պատճառի նա հայհոյեց բոլորին, ովքեր աշխատում էին իր հետ, իսկ հետո գնաց այդ վայր եւ ասաց, որ ամեն ինչում մեղավոր են իր ենթակաները։ Շատ տգեղ։ Բայց այդպես նա կոտրվեց միայն մեկ անգամ։

Եվ պատմեմ եւս մեկ դեպքի մասին, որը անվանում տվեց այս բլոգին։ Մի անգամ այնպես ստացվեց, որ բոլորին տեղ չհերիքեց, եւ ստիպված եղա գնալ ֆուրգոնի հետեւում։ Նիկիտան սկսեց ողբալ՝ «կարո՞ղ եմ գնալ խցիկում, այնտեղ կարելի է շնչահեղձ լինել»։ Մարշալը պատասխանեց նրան՝ «SHUT UP. WELCOME TO AMERICA»։

Մենք ապրում էինք մի վայրում, որը կոչվում է Little River Campground։ http://home.comcast.net/~littlerivercampground/site/ Սա լավագույնն է, ինչ կարելի է գտնել Գլոստերում՝ բնակարանը ամենուր բավականին թանկ է։ Այն գտնվում է Արեւմտյան Գլոստերում՝ դաունթաունից 2 մղոն հեռավորության վրա։ Այստեղ գալիս են ճամբարելու ֆուրգոններով եւ վրաններով հիմնականում երեխաներ ունեցող ընտանիքները։ Վարձել էինք Վլադի հետ միասին մի փոքրիկ տնակ՝ 500 դոլարով մեկ անձի համար։ Ընդհանրապես այն արժե 1200 դոլար, եւ դա դեռ առանց հարկերի։ Պիտերը մեզ լավ զեղչ արեց։ Կա նաեւ սենյակների տարբերակ՝ ամսական 400 դոլարով։ Տնակը, ի դեպ, կոչվում է «Tree house», որովհետեւ կառուցված է բառացիորեն ծառի շուրջը։

Little River-ը գետ է, որը սկիզբ է առնում եւ ավարտվում օվկիանոսում եւ դրանով իսկ Գլոստերը դարձնում կղզի։ Հիանալի վայր ձկնորսության համար։ Մենք ձուկ էինք բռնում ուղիղ այն տան պատշգամբից, որտեղ ապրում էինք։ Իսկ Գլոստերը, ի դեպ, պաշտոնապես համարվում է Ամերիկայի ամենահին ձկնորսական նավահանգիստը։

Բայց այս վայրի ամենագլխավոր հմայքը նրա տերերի մեջ է։ Պիտերը եւ Ջուդին շատ սիրալիր մարդիկ են։ Ես նրանց շատ էի սովորել։ Նրանք մեր համար շատ բան են արել։ Մի անգամ, երբ շնորհակալություն էինք հայտնում նրանց ինչ-որ բանի համար, Պիտերը ասաց. «Խնդրեմ, բայց երբ վերադառնաք Ռուսաստան, պատմեք ընկերներին, որ Ամերիկայում հանդիպել եք մի գեր տղայի, որի անունը Պիտեր է, եւ հրավիրեք նրանց գալ Little River Campground»։