Երբեւէ ստիպված եղե՞լ եք գնումների գնալ ձեր ղեկավարի հետ։ Իսկ ես ստիպված եմ եղել... Ուղեբեռս դեռ չկա, իսկ վաղը պետք է աշխատանքի գնալ։ Համազգեստ փնտրելիս մենք գնացինք Ross՝ համեմատաբար էժան հագուստի խանութների ցանց։ Սա սեկոնդ-հենդ չէ, ոչ, թեեւ Ամերիկայում դա էլ է տարածված... սա պարզապես խանութ է, որտեղ կարելի է նույնիսկ բրենդային, ֆիրմային իրեր գտնել շատ էժան կամ լավ զեղչով։ Այն, ինչ ինձ ամենաշատն է դուր գալիս. ԱՄՆ-ում մարդիկ ընտրություն ունեն։ Հագուստ կա ամեն տեսակի, թանկարժեքն էլ է բավական, ԲԱՅՑ եթե ուզում ես էժան հագնվել, դու ՈՒՆԵՍ այդ հնարավորությունը։ Եվ նրանց մոտ տարածված են վաճառքները, եւ դրանք այնպիսի ծիծաղելի զեղչեր չեն, ինչպիսիք մեր մոտ են (5-10%)։ Վաճառքի ժամանակ լավ, որակյալ իր կարելի է գնել 5-10 անգամ ավելի էժան, քան այն արժեր նախկինում։ Ահա թե ինչու նրանց մոտ նույնիսկ պարզ բանվորները կարող են իրենց թույլ տալ գնել իսկական Nike-ի սպորտային կոշիկներ։ Հայրենիքի համար ցավալի է... Ամեն ինչ շատ էժան է։ Հետաքրքրության համար նայում ենք պիտակներին՝ արտադրված է՝ Բանգլադեշում, Վիետնամում, Կամբոջայում... Բոլորն աշխատում են Ամերիկայի համար։ Եվ ինչն էլ հիանալի է՝ չափսերը ՑԱՆԿԱՑԱԾ են։ ջինսերը կարում են ցանկացած, ներողություն, հինգերորդ կետի համար... իսկ բոլոր շապիկները կարված են այնպես, կարծես հղիների համար լինեն՝ ընդարձակ եւ գոտկատեղը կրծքի տակ՝ որպեսզի ամերիկացիները տեղ ունենան իրենց «հարստությունը» դնելու... Բայց, ի դեպ, այն փաստը, որ ԲՈԼՈՐ ամերիկացիները գեր են՝ սուտ է։ Բայց եթե արդեն գեր են, ապա 100%-ով (կամ նույնիսկ 150 կգ =))։ Իսկ ամենասարսափելին այն է, որ նրանց մոտ նույնիսկ երեխաներն են տառապում ճարպակալումից։ Շատ անգամ ականատես ենք եղել, թե ինչպես ինչ-որ 8-ամյա փղիկ-աղջիկ (թիկունքից, ի դեպ, կարելի է մտածել, որ 35 տարեկան կին է) ցողվում է օվկիանոսում, իսկ նրա կողքին նույնպիսի փղիկ-մայրիկ, փղիկ-հայրիկ եւ փղիկ-տատիկ... սարսափելի է...
Բայց վերադառնանք մեր պատմությանը, գները հիանալի են՝ ջինս՝ 15$, զգեստ՝ 7$, սպորտային կոշիկ՝ 13$, 100$-ով կարելի է ամբողջ զգեստապահարանը թարմացնել։ Մի խոսքով, մեր դեպքում գործը այսպես էր՝ համազգեստի համար պետք էին ջինս եւ կեդեր։ Եվ մենք, նշանակում է, վազվզում էինք հարմարը փնտրելով, իսկ հետո ցույց էինք տալիս Ռեյնային (մեր ղեկավարին)... հավանություն ստանալու համար... ահա... հաճելի բան, պետք է ասել, քիչ է... եւ վերջում պատմեմ նաեւ այնպիսի կարեւոր բանի մասին, ինչպիսին գոտին է։ Երբ մենք արդեն կանգնած էինք դրամարկղի մոտ, Ռեյնան շատ զարմացավ, որ մենք գոտիներ չենք գնել, մեզ շատ տարօրինակ նայեց... Դե, մտածեցիր, գոտի էլի, (ղեկավարը չէ՞ որ միշտ ճիշտ է =)) - մենք գնացինք եւ գնեցինք... ինչպիսին էր մեր զարմանքը, երբ ավելի ուշ մեզ պատմեցին, որ ԱՄՆ-ում առանց գոտու աղջիկները՝ դե, ընդհանուր առմամբ, ոչ այն կողմնորոշման են... եւ մենք Նադյայի հետ գալիս ենք, ԵՐԿՈՒՍՈՎ եւ ԱՌԱՆՑ ԳՈՏՈՒ։ Ի՞նչ մտածեցին մարդիկ։))))
