Սեղան լեռան գագաթին կան մի քանի դիտահարթակներ, մի ամբողջ ազգային պարկ, ռեստորան, զուգարաններ (!!), հուշանվերների խանութներ։ Մի խոսքով՝ մի ամբողջ քաղաք։

Իհարկե, մենք մի փոքր կերանք)

Ես հայրենակիցների հանդիպեցի։ Չգիտեմ, թե կոնկրետ որ երկրից էին, ռուսերեն էին խոսում։

Իսկ ահա այստեղ սկսվեց զվարճանքը։ Դուք, հավանաբար, հիշում եք, որ Ֆրոդոյին եւ Սեմին լեռից արծիվները տարան եւ հանգիստ հասցրին տաքուկ անկողիններ։ Ահա, մենք արծիվներ չունեինք։ Ավելին, «մատանին», որը ֆոտոխցիկն էր, դեռ ինձ հետ էր եւ ինձ դեպի գետին էր քաշում։

Բացի այդ, գերմանուհին շատ էր հոգնել եւ որոշեց հետ վերադառնալ ճոպանուղով։ Երեկոյան էր մոտենում, եւ ես պետք է մենակ իջնեի զառիթափ ժայռերով։

Արեւի հետ մրցավազք սկսեցինք՝ ով ավելի արագ՝ այն կմտնի օվկիանոս, թե՞ ես կիջնեմ լեռից։

Դե, եթե մենակ եմ, ուրեմն մենակ։ Ուղեկցորդները մեզ հետ չգնացին, գերմանուհին հեռացավ... ես ռուս եմ, ես ամեն ինչ կկարողանամ։ Հիշո՞ւմ եք՝ ձի, խրճիթ, հիմա էլ լեռից իջնելը))

Մյուս կողմից, սա նույնիսկ ավելի լավ է։ Ես ոչ մեկին չպետք է սպասեի, պատասխանատու էի միայն ինձ համար եւ այլն։

Եվ ես ձեզ կասեմ. լեռից իջնելն ավելի սարսափելի է, քան բարձրանալը։ Նայում ես ներքեւ՝ անդունդ է։ Իջնելու վերջում ես այլեւս չէի զգում ոտքերս։ Փոխարենը սկսվեց մայրամուտը, եւ երկինքը վերածվեց վարդագույն պուդինգի։

Ես լեռան ստորոտում էի երեկոյան ժամը յոթին։ Երթուղայինները չէին աշխատում, տաքսի չկար)

Ճիշտն ասած, ես առաջ անցա արեւից, դեռ մութ չէր։ Այդպես, մթնշաղ էր)

Ինչպե՞ս հասա տուն։

Բախտս բերեց։

Գրեթե ստորոտում հանդիպեցի մի հաճելի կնոջ։ Ընկերացա նրա հետ։ Պարզվեց՝ նա ամեն շաբաթ անպայման բարձրանում է լեռը։ Նա մեքենա ունի։ Եվ նա ինձ անվճար հասցրեց մինչեւ հոսթել)) Աշխարհը առանց բարի մարդկանց չէ, ընկերնե՛ր։

Հիմա նստած եմ բազմոցին եւ չեմ կարողանում շարժել ոտքերս։ Գիշերը ցավում էին։ Բայց այդ ամենն արժեր Սեղան լեռ բարձրանալուն։ Հավատացեք։

Սա հրաշք է։ Սա կյանք է։

Սիրում եմ կյանքը։)