Ես Քեյփթաունում եմ։

Ես մինչեւ հիմա մինչեւ վերջ չեմ գիտակցել դա։

Պատկերացնո՞ւմ եք, ինձ մոտ «գարուն» է, բայց դա այնպիսի գարուն է... երկու օրվա մեջ այտերս ու ուսերս այրվել են։

Քեյփթաուն մենք ժամանեցինք առավոտյան ժամը 8-ին, եւ ես դեռ պատրաստ չեմ ինքնաթիռում եւս 19 ժամ անցկացնել։

Սա, հավանաբար, անկապ գրառում կլինի, քանի որ հույզերս հեղեղում են ինձ։

Քեյփթաունը հնարավոր չէ նկարագրել, այն պետք է տեսնել, այստեղ համադրվում է անհամադրելին։

Երեկ երեկոյան ես պարզապես ցատկոտում էի Waterfront-ում եւ չէի կարողանում հավատալ, որ այս ամենը իրական է։ Երեկ նավահանգստում կանգնած էր միակ հարավաֆրիկյան սառցահատը, ես սկզբում մտածեցի, որ դա տուն է։

Երբ մենք ժամանեցինք, օդանավակայանում ամեն ինչ շատ արագ անցավ, ուղեբեռը նույնիսկ գրեթե չսպասեցինք։ Մեզ դիմավորեց շատ սիրալիր մի սեւամորթ տղամարդ՝ Լեոնարդոն (կարծեմ), մինչ նա մեզ տանում էր հոսթել, ինձ թվում է՝ մենք նրա ականջները լցրեցինք. What is it? Is Table Mountain? Սեղան լեռը (Table Mountain) մենք սկսել էինք փնտրել դեռ ինքնաթիռից։ Ես չէի սպասում, որ այն այդքան հսկայական է, իսկ գիշերը այն նաեւ լուսավորվում է։ Անցանք մարզադաշտի կողքով, այն նույնպես հսկայական է։

Հաջորդ հույզը, իհարկե, հոսթելն էր... Ես նույնիսկ մի փոքր հիստերիկայի մեջ ընկա, բայց ես առանց դրա չեմ կարող։ Բայց ամենայն հավանականությամբ դա պարզապես հոգնածությունից էր։

Հոսթելում մենք լոգանք ընդունեցինք, պայուսակները նետեցինք եւ գնացինք օվկիանոս։ Ես նույնիսկ ոտքերով շոշափեցի ջուրը՝ սառն էր, բայց օվկիանոսը... այնպիսի հսկայական ալիքներ էին, որ կաթիլները մեզ էին հասնում։ Ցավոք, չեմ կարող լուսանկարներ տեղադրել, քանի որ հոսթելի ինտերնետը սարսափելի է, բայց կարծում եմ՝ շուտով կկարողանամ շտկել դա։

Մենք զբոսնեցինք առափնյա գծով մինչեւ Waterfront, այնտեղ մտանք հսկայական առեւտրի կենտրոն, խանութներում գները սկզբունքորեն նույնն են, ինչ Մոսկվայում, գուցե մի փոքր ավելի էժան։ Իսկ սրճարաններում շատ էժան է Մոսկվայի համեմատ, այստեղ կարելի է կուշտ ուտել 300 ռուբլով։

Երեկոյան, չնայած նախորդող անքնությանը, 19 ժամվա թռիչքին, ես գնացի զբոսնելու։ Եղել եմ երեք սրճարանում եւ երկու ակումբում... ընդհանուր առմամբ լավ հանգստացանք, իսկ երկու ժամվա քնից հետո գնացի CIEE-ի կողմնորոշիչ սեմինարին։ Մեզ ման էին ածում քաղաքով եւ ամեն ինչ պատմում։ Կենտրոնը շատ գեղեցիկ է, բայց այնտեղ շատ տարօրինակ սեւամորթներ կան... Նրանց կարելի է երեւի ֆրիկներ անվանել։ Նկատեցի, որ նրանք շատ են սիրում երգել... քայլում են ու երգում, երգում են ու երգում) ընդհանուր առմամբ ուրախ տղաներ են։

Այստեղ այնքան գեղեցիկ է... ես այսօր ՍՊԻՏԱԿ սկյուռ տեսա։ Զբոսայգում շատ սկյուռներ կան եւ նրանք ընտելացած են... սկզբունքորեն, ինչպես եւ բադերը։ Նրանք մոտենում են քեզ, ուտում են ձեռքիցդ... այնքան հիանալի է։

Չգիտեմ՝ էլ ինչ պատմեմ... պարզապես ես այստեղ երկու օր եմ, բայց այնքան բան եմ տեսել, որ թվում է, թե ես այստեղ արդեն վաղուց եմ... Սա շատ վառ եւ անսովոր երկիր է եւ ես սիրում եմ այն=)

Վաղը մեկնում եմ եռօրյա էքսկուրսիայի եւ վերջապես կտեսնեմ պինգվիններին։

Եվ այո... թեեւ տարածքային առումով սա Աֆրիկա է, բայց ես վստահ եմ, որ սա կարող է լինել ամեն ինչ, բայց ոչ Աֆրիկա...