Ինչպես հավանաբար արդեն կռահեցիք (եթե դա ընդհանրապես որեւէ մեկին հետաքրքրում է), այս բաժնում ես կպատմեմ, թե ինչ դժվարությամբ ստացա իմ աշխատանքը։ Եվ այսպես...

Երբ ես գրանցվեցի ծրագրում, ինձ ասացին, որ պետք է էլեկտրոնային փոստ բացեմ Yahoo-ի նման պորտալում, ինչը ես, ըստ էության, արեցի նույն երեկոյան։ Դեկտեմբերի կեսերին արդեն ստացել էի առաջին տեղեկագիրը, բայց ես դրան ոչ մի նշանակություն չտվեցի, քանի որ այնտեղ չկար ամենակարեւորը՝ աշխատանք Նյու Յորքում։ «Դե, ինչպե՞ս կարող է այդպես լինել», - մտածում էի ես։ «Եթե գնալ ծրագրով, ապա միայն հակադրությունների քաղաք»։ Իսկ հետո այնքան բան տեղի ունեցավ, որ պարզապես բառեր չկան...

Կարճ ասած, չեմ երկարացնի... ասեմ միայն, որ ուշքի եկա մարտի սկզբին եւ հասկացա, որ կամ հիմա ցլին բռնում եմ եղջյուրներից, կամ ամբողջ ամառ աշխատելու եմ Ռուսաստանում կոպեկների համար։ Երկու շաբաթ անընդմեջ գնում էի գրասենյակ, բայց տեղեկագիրը այդպես էլ չկար։ Ամեն օր հույսն ավելի էր մարում, իսկ առավոտյան պարզապես չէի ուզում արթնանալ։ Ֆիրմայի աշխատակիցներն էլ ավելի էին լարում մթնոլորտը՝ ասելով, որ մոտ 150 մարդ առանց աշխատանքի է, եւ հավանական է, որ բոլորին աշխատանք չհասնի։ Միայն ընկերներս շարունակում էին հավատալ ինձ։

Մի օր առավոտյան, ինչպես միշտ, եկա գրասենյակ, ինձ ասացին, որ այսօր թափուր աշխատատեղերի ցանկ չի լինելու, եւ ես, ոչինչ չստացած, գնացի աշխատանքի։ Ի դեպ, ես աշխատում եմ այդ գրասենյակից 25 րոպե քայլելու հեռավորության վրա։ Կեսօրին նստած եմ աշխատավայրում, սուրճ եմ խմում, եւ հանկարծ տեսնում եմ, որ հաղորդագրություն է եկել իմ նոր փոստին։ Բացեցի փոստը, իսկ այնտեղ թափուր աշխատատեղեր են։ Զանգահարում եմ գրասենյակ՝ զայրացած եւ վրդովված։ Թե ինչպե՞ս, չէ՞ որ ասել էիք, որ տեղեկագիր չի լինելու։ Պարզվեց, որ ինչ-որ մեկը պարզապես հրաժարվել է աշխատանքից, քանի որ չի կարող մեկնել այդ օրերին։ Երջանկությունս սահման չուներ։ Րոպեների ընթացքում ես արդեն գրասենյակում էի, ծանոթանում էի աշխատանքային պայմաններին եւ ստորագրում պայմանագիրը։ Բայց իմ էյֆորիան երկար չտեւեց, քանի որ 5 րոպե անց իմացա, որ այդ աշխատանքը վերջնականապես ստանալու համար պետք է անցնել հարցազրույց գործատուի հետ...

Բայց այդ մասին՝ հաջորդ բլոգում...