Եվ ահա եկավ ճակատագրական օրը։ Սեպտեմբերի 10-ը։ Արթնանալուց հետո առաջին միտքը՝ վերջին օրը Նահանգներում։
Ինձ սպասվում էր ավելի երկար ճանապարհ, քան սովորաբար դեպի Մանհեթեն։ Ես գնում էի Բրուքլին՝ Լենայի մոտ, ում մոտ էին մնացել իմ ճամպրուկները։ Հիշում եմ, թե ինչպես էր նա ինձ բացատրում. «Միշտ նստիր Downtown ուղղությամբ գնացող գնացքները, դու չես ուզում հայտնվել Բրոնքսում, ընկեր, դու դա չես ուզում»։
Երկար, շատ երկար ճանապարհ դեպի Լենան, իսկ հետո սպասելը, մինչեւ կարողանամ նրան հասկացնել, որ եկել եմ։ Բանն այն է, որ այն ժամանակ ես ամերիկյան հեռախոս չունեի, իսկ նրա տան դոմոֆոնը լավ չէր աշխատում։ Վերջապես հասա, գոռում էի նրա անունը, քարեր էի նետում պատուհանին, եւ բարեբախտաբար, կես ժամ անց նա վերջապես բացեց դուռը։
«-Ոչինչ չե՞ս մոռացել։ -Կարծես թե ոչ»։ Արդյունքում միեւնույն է՝ մոռացել էի iPod-ի տուփը՝ հին նվագարկչով եւ ֆոտոխցիկով։ Մանրուքներ էին, Լենան հետո այդ ամենը բերեց ինձ։
Ավտոբուս դեպի Newark։ Տարօրինակ է, բայց ես հենց այնտեղից էի թռչում։ Վերջին անգամ նայում եմ Մանհեթենի հորիզոնին։ Խառը զգացմունքներ են, այնուամենայնիվ։
Երբ մտանք Ջերսի, անմիջապես հիշեցի «Ինչպես հանդիպեցի ձեր մայրիկին» սերիալի խոսքերը. «Թեդ, դու չես կարող տեղափոխվել Նյու Ջերսի։ Թեեեդ։ Դա չէ՞ որ Նյու Ջերսին է»։
Գրանցում, ուղեբեռ։ Այսքանը։ Ժամանակն է ճանապարհել Լենային։ Հա, հրաժեշտ էինք տալիս այնպես, կարծես այլեւս չէինք տեսնվելու, թեեւ մեկ շաբաթ անց մենք արդեն միասին նստած համալսարանում՝ բողոքում էինք իրար, թե ինչքան ենք ուզում հետ վերադառնալ։ Նրան նստեցրի Նյու Յորք վերադարձող ավտոբուսը, նա թռչում էր ընդամենը մեկ օր ուշ։
Հիշում եմ, թե ինչպես էի թափառում օդանավակայանում, կերա McDonald's-ում, մտա Duty Free՝ հորս համար ամերիկյան Marlboro-ի բլոկ գնելու։ Դե, ընդհանուր առմամբ այսքանը։ Ամեն ինչ մշուշոտ է հիշվում, գլուխս լցված էր միաժամանակ երկու հակադիր ցանկություններով՝ վերադառնալ տուն եւ մնալ այստեղ։ Դե ինչ, որոշեցի լավը լինել եւ հիմարություններ չանել, ու նստեցի ինքնաթիռ։ Հետո, կարծում եմ, պատմելու իմաստ չկա։
Այսպես ավարտվեց իմ լավագույն ամառը՝ ամենահիշարժանը, լի հիմար, բայց զվարճալի պատմություններով, նոր ընկերներով եւ անմոռանալի տպավորություններով։ Սա հսկայական փորձ է, ոչ միայն լեզվի։ Սա գոյատեւման փորձ է, իրական գոյատեւման, այստեղ պետք է գլխով մտածել, պտտվել եւ անել ամեն ինչ՝ կյանքդ հեշտացնելու համար։ Առանց դրա, ցավոք, շատ հեշտ է փչացնել ամառդ։ Չնայած բոլոր խնդիրներին ու դժվարություններին՝ մինչեւ ուղեւորությունը եւ դրա ընթացքում, իսկ դրանք, ինչպես միշտ, բավական շատ էին, ես անչափ ուրախ եմ, որ անցա դժոխքի 7 շրջաններով եւ հայտնվեցի Նահանգներում։ Շնորհակալություն բոլոր հարազատներին, ընկերներին, դասախոսներին, որոնք հեշտ քննություններ էին դնում, շնորհակալություն այն տղաներին, որոնց հետ պատահաբար ծանոթացա ԱՄՆ-ում, շնորհակալություն Janus Inc.-ին՝ աշխատանքի այսպիսի հիանալի վայրի եւ Pontiac-ի համար, շնորհակալություն, շնորհակալություն, շնորհակալություն։
