Այսպիսով, արդեն գրեթե երկու շաբաթ է, ինչ ես Մեն նահանգում եմ՝ Միացյալ Նահանգների «ձեղնահարկում», ամենահյուսիսարեւելյան կետում, Կանադայի սահմանին եւ օվկիանոսի ափին։ Ես երազում էի այստեղ հայտնվել դեռ անցյալ տարվանից, երբ ճակատագիրը՝ ի դեմս International Exchange Center-ի եւ պատրաստի առաջարկի, ինձ նետեց Տեխաս, ինչի համար չեմ զղջում։ Թեկուզ այն պատճառով, որ այդ ամռանը իմ մեջ հասցրեց արմատներ գցել Մեծ Ամերիկյան Երազանքը, որի արդյունքը դարձավ մեկ ամիս տեւած ջանասեր եւ այս անգամ ինքնուրույն աշխատանքի որոնումները, համացանցի հարցաթերթիկների լաբիրինթոսներում «կույր» թափառումները եւ, վերջապես, ամենավերջին օրը՝ ապագա գործատուից ստացված նամակը։
Ահա թե ինչպես են ամերիկյան երազանքները իրականանում։
Ինչո՞ւ հենց Մենը։ Անկեղծ ասած՝ չգիտեմ։ Ես պարզապես նայում էի երկրի քարտեզին՝ դեռ ոչինչ չիմանալով նահանգներից ոչ մեկի մասին, երբ հանկարծ վերին աջ անկյունում գտնվողներից մեկը նայեց ինձ։ Ճակատագիր, ինչպես հառաչում էր Եվդոկիմովը։ Այժմ, իհարկե, արդեն կարելի է գտնել ռացիոնալ բացատրություններ. օրինակ՝ այն, որ հյուսիսային սահմանամերձ շրջաններում, ըստ հաշվարկների, պետք է խոսեն ֆրանսերեն, որը ինձ ժամանակին դուր էր գալիս, եւ որ կողքին Ատլանտիկան է։ Եվ հիմա ես արդեն զգում եւ հասկանում եմ, որ դրա մեջ իսկապես ինչ-որ բան կա՝ լինել ծայրամասում՝ հյուսիսում եւ արեւելքում. եւ նահանգի կարգախոսը՝ Dirigo՝ «Ես առաջնորդում եմ»՝ հնչում է, գրողը տանի, այնքան ռոմանտիկ. ստացվում է, որ մեր մոլորակի յուրաքանչյուր պտույտի հետ հենց Մենն է Ամերիկան առաջնորդում դեպի նոր օր եւ առաջինը տեսնում արեւը։
Քարտեզի մասշտաբը մեծացնելիս գտնվեց եւս մեկ հատկություն, եւ ես՝ որպես բանասեր, սիրահարվեցի քաղաքների եւ վայրերի անուններին։ «Հավանաբար, դա ազդում է աշխարհայացքի վրա,- գրում էի ես գործատուին գարնանը,- երբ ապրում ես քո փոքրիկ Լեհաստանի, Փարիզի, Չինաստանի եւ Օքսֆորդի կողքին»։ Այստեղ կան նաեւ հրաշալի Բալի դաշտեր եւ Կանաչ պատառաքաղներ։ Ճիշտ է, հետագայում պարզվեց, որ իրենց Փարիզներն ու Լեհաստանները (ինչպես նաեւ Օդեսաներն ու Սանկտ Պետերբուրգները) ցրված են ամբողջ Ամերիկայով մեկ, բայց դա արդեն կարեւոր չէր։
Այսպիսով, ես երկրորդ անգամ եմ ԱՄՆ տարածքում։ Բոստոն թռանք անձրեւի եւ ցրտի մեջ, եւ Մասաչուսեթսի մայրաքաղաքում անցկացրած երեք ժամը ոչնչով չհիշվեց։ Թերեւս միայն նրանով, որ աղջիկները ռետինե երկարաճիտ կոշիկներ են հագնում, եւ սա հենց հիմա՝ Պուշկինի ծննդյան օրվա նախօրեին։ Այս ամենից Պորտլենդ է տանում հինգ կամ վեց ժամ տեւողությամբ Amtrack, Downeaster գնացքը, որը միացնում է երկու նահանգները։ Ես հինգ դոլար եմ խնայում եւ գնում 5:40-ի գնացքով։
Մաքուր եւ շատ հարմարավետ, ընդարձակ Amtrack-ը ինչ-որ պատճառով մեջքով առաջ է տանում, դե լավ, ոչինչ։ Պատուհանից տեսարանը առայժմ ըստ Վիքիպեդիայի. «Տարածքի կեսից ավելին զբաղեցնում են անտառները»։ Այո՝ փշատերեւ, լայնատերեւ, որոնց մեջ թարթում են նույնիսկ նոստալգիկ կեչիները, ինչպես նաեւ գետեր եւ լճեր, լճեր... Գեղեցկություն, կարող եմ պատկերացնել, թե ինչպես պարզ եղանակին արեւը ամպերի հետ այստեղ արտացոլվում են ջրի մակերեսին՝ ինչպես հայելու մեջ, ընդ որում՝ հայելու, որքան աչքը կտրում է։ Իսկ հիմա եղանակը այնպիսին է, ինչպիսին լինում է ինչ-որ պատճառով ամեն անգամ, երբ Հարրի Փոթերը գնում է դպրոց՝ մռայլ եւ ամպամած (ի դեպ, որքան բարձր է դասարանը, այնքան ամպերն ավելի սեւ են). այնպես որ գնացքը իմ երկու օր քուն չտեսած գիտակցության մեջ վերածվում է Հոգվարթս-էքսպրեսի, եւ թվում է, թե հենց հիմա լճի վրայով կբարձրանան ամրոցի աշտարակները։ Բայց ճարտարապետությունը այլ հրաշքներ է մատուցում։ Մի քանի կայարան անընդմեջ հայտնվում են հին գործարանի լքված արտադրամասերի նման շենքեր՝ կարմիր աղյուսից երկար կորպուսներ՝ կիսաջարդված ապակիներով։ Չվերանորոգված, չքանդված... կիսավեր, կարծես թե այդպես էլ պետք է լինի։ Դե ինչ, համենայն դեպս, կապտավուն ամպերի տակ դրանք իսկապես տպավորիչ են երեւում։
Փոքր, կոկիկ եւ շատ գեղեցիկ կայարաններում վագոնից իջնում են մեկ-երկու հոգի, հանում են հովանոցները եւ հեռանում մառախուղի ու մանր անձրեւի մեջ, որոնց հետեւում գտնվում է նրանց քաղաքը։ Ճանապարհին անձրեւի միջով երեւում են փողոցների կտորներ՝ ոլորուն, կանաչի մեջ խորտակվող եւ ինչ-որ պատճառով Եվրոպան հիշեցնող։ Տեխասում նման բաներ չկային՝ չոր եւ քանոնով գծված, ինչպես չկար նաեւ նման եղանակ եւ, ըստ երեւույթին, ընդհանրապես նման ոչինչ։ Սա ընդհանրապես, դատելով ամեն ինչից, բոլորովին այլ Ամերիկա է, որի հետ ստիպված կլինեմ ծանոթանալ նորից։
