Առավոտյան արվարձանից ուղեւորվում ենք Մայամիի կենտրոն, գեղեցիկ է, բայց բուն Մայամիում լողալն այնքան էլ հարմար չէ, հիմնականում լողում են Մայամի Բիչում: Փոխարենը այստեղ կան 4-մակարդականի տրանսպորտային հանգույցներ, շքեղ հյուրանոցներ եւ համեղ ուտելիք!!) Հասնում ենք տեղի կենտրոնական այգի (ի դեպ, ճանապարհին անցնում էինք շատ հավես, շքեղ թաղամասերի կողքով՝ ջրանցքներով, ամեն ինչով, եթե ժամանակ ունենաք՝ անպայման այցելեք):
Զբոսնում ենք: Կանաչ է, հարթ, բայց ինչ-որ բան ճնշում է: Եվ այդ «ինչ-որ բանը» լողալու ցանկությունն է, որը բախվում է տեղի կոշտ ու անշուք քարերին եւ ուզում է հրատապ կերպով հագենալ: Հանկարծ աչքս ընկնում է մի շքեղ հյուրանոցի՝ մոտակայքում գտնվող բազմաթիվ զբոսանավերով: Գնում ենք այնտեղ, պարզվում է՝ դա հյուրանոց չէ, այլ բնակելի շենք, եւ այնտեղ թույլ են տալիս մտնել միայն տերերին զանգահարելուց հետո: Շրջվում ենք հեռանալու համար, բայց հանկարծ, կատակի համար, ձեւացնում ենք, թե զանգում ենք, պահակախմբին ասում ենք, որ մեզ թույլ են տվել՝ արգելափակոցը բացվում է, եւ մեր հին Ford-ով մտնում ենք ներս):
Այստեղ իսկապես հիանալի է, մատուցողներ ամենուր, ամեն ինչ շատ լավ է, անվճար ըմպելիքներ, շքեղ նավեր, բայց ցավալին այն է, որ լողափ չկա: Հիասթափված՝ շտապում ենք դեպի մարջանային խութերը, որոնց մասին կարդացել էինք, որ կարելի է սուզվել խողովակով, դիմակով եւ ինքնուրույն:) Մտածում ենք՝ «մարջանները, հավանաբար, հիմարություն են, բայց գոնե կլողանք»: Գնում ենք մոտ 3 ժամ, ժամանակը սուղ է, գումարած՝ Մայամիի անսպասելի խցանումներն ու ճանապարհաշինական աշխատանքները:
Ի վերջո, ոչ այնքան գոհ, վերջապես հասնում ենք John Pennenkamp State Park: Եվ ի՞նչ եք կարծում: Պարզվում է՝ այսօրվա վերջին նավը մեկնել է 10 րոպե առաջ!! Գրողը տանի: Օրը փչացավ: Մինչեւ Մայամի հետ վերադառնալը մոտ 3 ժամ է, այնպես որ կես օրը պարզապես ջուրը լցվեց (նավի կիլի տակ եւ այլն)՝ արդեն երեկոյան 5-ն է!! Հանկարծ հիշում ենք, որ այստեղ մի խրճիթ էինք տեսել, որի վրա գրված էր փափագելի snorkelling (սուզվել խողովակով): Գնում ենք այնտեղ, եւ, հրաշք!! 2 ալկոհոլիկ համաձայնում են մեզ վերցնել իրենց հարմարավետ նավակ եւ զբոսանքի տանել ընդամենը $30-ով: Ինչպես հետո պարզվեց, դրա համար մի քանի հարյուրն էլ ափսոս չէր:))
Հավաքվեցինք այնտեղ մոտ 15 հոգով: Վերցրեցինք սարքավորումները եւ գնացինք:
ՕՕՕ, մարջանները ԱՍՏՎԱԾԱՅԻՆ ՀԻԱՆԱԼԻ ԵՆ!!!!! Ընկղմվում ես տաք ջրի մեջ, իսկ դրանք քո տակ այնքան մոտ են, որ երբեմն փորով դիպչում ես!!! կանաչ, կապույտ եւ ամեն տեսակի: Որոշ տեղերում խորությունը 10 մետր է, հատակը կամ կիրճերով է պատված, կամ հարթ է, ինչպես ափսեն, ավազի վրա հարթ ալիքներով: Այնտեղ նաեւ հատուկ խորտակված են հին նավեր, որոնք ընկած են հատակին, ինչպես ծովահենների մասին որեւէ պատմության մեջ: Հատակին կա Քրիստոսի արձան՝ մոտ 6 մետր բարձրությամբ, որը նայում է ուղիղ դեպի արեւելք, որտեղից եկել են առաջին եվրոպացիները: Շատ «պոնտով» է համարվում դիպչել նրա՝ լենինյան ոճով պարզած ձեռքին:
Բայց գլխավորը՝ այնտեղ ձկներ կան!!! Դեղին-սեւ, ինչպես Beeline-ը, կանաչ, կապույտ, փոքր, մեծ, փոքրեր, որոնք դառնում են մեծ (ինչպես 2 մետրանոց մուրենան, որը հայտնվեց անհայտությունից) եւ մեծեր, որոնք դառնում են փոքր, ինչպես ինչ-որ փքվող բան: Ամենափոքրերը կպչում են լողավարտիդ եւ ինչ-որ բան են ուզում, մինչդեռ մեծերը քեզ պարգեւում են միայն պոչի հարվածով՝ 3 մետր հեռավորության վրա: Պարզապես մեկ ժամ լողա, որտեղ ուզում ես եւ նայիր ջրին: Արեւի ճառագայթները ծակում են ջուրը, անհնար է կտրվել, էլ ի՞նչ լողալ!! «ՆԱՅԻ՛Ր»՝ լսվում է այստեղից ու այնտեղից: ԱԱԱԱ!! Եվ երբեմն ջուրը ցնցվում է պղպջակներից՝ ինչ-որ մեկը ջրի մեջ գոռում է հիացմունքից)))
Մեկ ժամ անց զանգը հնչում է: Ոչ ոքի համար, պարզապես ժամանակն է նավ բարձրանալու: Դուրս ենք գալիս: Լողաթաթերը սարսափելի քերել են, բերանը այրվում է աղից եւ արեւից: Կատերը արագանում է, եւ քամին հարվածում է դեմքին՝ ցողելով աղի օվկիանոսի կաթիլներով: Ինչ-որ բան պակասո՞ւմ է: Ահա, ճիշտ է, կապիտանը բաժանում է թարմ տեղական նարնջի շերտեր: Փռվելով ձյունաճերմակ, ալիքների վրա ճոճվող նավի քթին՝ ժամանակ առ ժամանակ իրար ենք նայում:
Երկինքը կապտում է գլխավերեւում, արեւից աչքերը կկոցում ենք, ամպերը դանդաղ շրջվում են կողքից կողք: Քամին ցրում է մազերը եւ աղակալում մաշկը: Շրջվում ես եւ նայում հորիզոնի գծին՝ հարբելով օվկիանոսով: Ծանոթ հոտ: Կամ անծանոթ: Ոչ, ծանոթ է: Այդպես է հոտում ազատությունը...
