Պատմություն. «Ինչպես ես ստացա վիզա, կամ հասցնել Միտինոյի ռադիոշուկա մինչեւ մեծածախ պահեստի փակվելը՝ ճանապարհին վիզա վերցնելով»։
Ժամանակին անվերջ մտածում էի. «Արդյո՞ք կիրականանա ԱՄՆ-ում լավագույն ամառվա մասին երազանքս»։ Եվ միայն IEC-ն իսկապես օգնեց ինձ դրանում։ Չար հորեղբայր Սեմը՝ դեսպանի դեմքով, հանկարծ պատուհանի մոտ հստակ ասաց. «I want you, baby, ապրես, երազանքդ իրականացավ»։ Կարող էի գնալ գյուղ, բայց այս տարի բախտս բերեց, շնորհակալություն կհայտնեմ IEC-ին։
Այսպիսով, մի գեղեցիկ օր ես մտնում եմ IEC.Exchange եւ տեսնում, որ իմ պրոֆիլում հարցազրույցի ամսաթիվ կա։ Ես շատ զարմացա, քանի որ վիզայի հարցաթերթիկը հանձնել էի մոտ երկու շաբաթ առաջ։ Անմիջապես գրեցի vkontakte-ում, պարզվեց, որ միայն ես չէի, որ այդ օրը հարցազրույց ունեի, բայց սկզբում մարդիկ շատ քիչ էին, ես սարսափեցի՝ մտածելով, որ մենք առավելագույնը 10 հոգի կլինենք, իսկ դա նշանակում էր մանրամասն հարցաքննություն, քանի որ հյուպատոսը ժամանակ ուներ յուրաքանչյուրի հետ զբաղվելու։ Չէ՞ որ ես 2010 թվականի «J-1»-ների առաջին խմբում էի։
Առաջին օրվանից սկսեցի համառորեն անգիր անել ամեն ինչ եւ բարելավել իմ poor english-ը, որը ժամանակին ինքս էի սովորել գրքով։ Ինձ շատ վախեցնում էր այն, որ սեսիան փակված չէր, բայց ինչպես հետո պարզվեց՝ դա կարեւոր չէր։
Անցավ մոտ մեկ շաբաթ, եւ ինձ էլեկտրոնային փոստով ծանուցում եկավ, որ հարցազրույցը լինելու է այսինչ օրը, եւ մասնակիցների «ոչ մանկական» ցուցակը, դա ինձ համար բալզամ էր հոգու համար, այլապես արդեն պատրաստվում էի վատթարագույնին՝ իմ վատ անգլերենով եւ զրոյական խոսակցական պրակտիկայով։
Սպասման այս 2 շաբաթը շատ արագ անցավ, մինչ ես գիշերները խոսում էի դեսպանների հետ :)
Դեսպանատուն գնալու նախորդ երեկոյան պատրաստեցի փաստաթղթերի թղթապանակը եւ սովորականից շուտ քնեցի։ Արթնացա առավոտյան 5-ին, չհաշվարկելով խցանումների մեջ կանգնելու ժամանակը (հե հե, ի՞նչ խցանումներ առավոտյան 5-ին, չէի մտածել), ժամը 7:00-ին արդեն մասնակիցների պայմանավորված հանդիպման վայրում էի։ Մեզ նշանակել էին ժամը 8-ին, ուստի ստիպված էինք մրսել՝ սպասելով բոլորին։ IEC-ի աշխատակիցները եկան, եւ մոտ մեկ ժամ մեզ պիտակներ էին կախում, մոտ 200 մարդ կար, եւ բոլորը սարսափելի մրսում էին, ոմանք նույնիսկ պարում էին!!! Աֆրիկայից մեր մուգամաշկ ընկերները ընդհանրապես գլխարկներ չունեին եւ ամենաշատն էին մրսում։
Ես գրեթե վախ եւ հուզմունք չէի զգում, ավելի շատ մտածում էի այն մասին, թե ինչպես չուշանալ Միտինոյի ռադիոշուկայից։
Հրաժեշտ տալով պայուսակներիս՝ պետք է խմբիս հետ գնայի դեսպանատուն, բայց որոշեցի սպասել ընկերոջս եւ արդյունքում չգնացի իմ խմբի հետ (հետո պարզվեց, որ դա ինձ ձեռնտու էր)։ Երբ մոտեցա դեսպանատանը եւ չհասկանալով, թե որտեղ է խումբս, սկսեցի փնտրել նրանց, բայց պարզվեց, որ բոլորն արդեն ներս են մտել, լավ է, որ պահակը ինձ առանց հերթի թողեց նրանց մոտ։
Անցնելով ինչ-որ պահեստ-կցակառույցի եւ մի շարք մետաղորսիչների միջով՝ ես հայտնվեցի մի փոքր դահլիճում, որտեղ բոլորին բաժանեցին DS ձեւաթղթեր ստորագրելու համար, բայց ես այն ստորագրել էի դեռ այն ժամանակ, երբ վիզայի հարցաթերթիկը հանձնեցի IEC, ավելին՝ հյուպատոսի տեղում էլ էի իմ ստորագրությունը դրել (սարսափ)։ Հետո գնացի այն պատուհանների մոտ, որտեղ մատնահետքեր էին վերցնում, անցնելով այս պարզ ընթացակարգը եւ շրջանցելով հսկայական հերթը (առանց հերթի), որը ձգվում էր աստված գիտի որտեղից (որպես լիակատար լկտի), մտա հարցազրույցների դահլիճ (չեմ հիշում, բայց կարծես թե ուզում էի ինչ-որ բան հարցնել այնտեղ գտնվող համակարգողից, եւ միաժամանակ անցա հյուպատոսի մոտով)։
Տեսա, որ հերթը «կենդանի» էր, այսինքն՝ ոչ ոքի չէին կանչում, պարզապես ամեն ինչ «ով համարձակ է, նա էլ առաջ է գնում» սկզբունքով էր։
Մուտքի մոտ գրպանների մանրադրամը վերցնում են որպես «նվիրատվություն» դեսպանատանը :)
Այո, ի դեպ, դեսպանատուն կարելի է տանել միայն փաստաթղթեր, ուրիշ ոչինչ չի կարելի։ Ձեր ամբողջ ունեցվածքը թողնում եք IEC-ի հրաշք-մոբիլում։ Ահա այսպես։
Փոքր-ինչ անհարմար էր այն առումով, որ դեսպանատանը հանդերձարան չկա, եւ այդ պատճառով ստիպված էի բաճկոնը ամենուր ինձ հետ կրել։
Մարդիկ չափազանց շատ էին եւ շատ խեղդող օդ էր։
Դահլիճում մի փոքր պտտվելուց եւ փաստաթղթերը ստուգելուց հետո սկսեցի ճանապարհ հարթել դեպի պատուհանները, ընդ որում՝ դա զվարճալի էր, հետաքրքիր եւ ոչ մի վախ չկար։
Երբ պատուհաններից մեկը (համար 12) ազատվեց, անմիջապես գնացի այնտեղ, ընդ որում՝ այդ պահին ես կարծես կորցրեցի բոլոր զգացմունքներս եւ զոմբիի ոճով շարժվեցի դեպի հյուպատոսը եւ բարձր, գրեթե ամբողջ դահլիճին լսելի ձայնով գոռացի HELLO։ Հյուպատոսը ինչ-որ բանով զբաղված էր, բայց ազատվելով՝ 2-3 վայրկյանում ժպիտով պատասխանեց ինձ, եւ սկսվեց կարճատեւ զրույցը։
Իմ հարցազրույցի օրինակը չեմ բերի, քանի որ այն ոչնչով չէր տարբերվում այլ օրինակներից, որոնք ես տեղադրել եմ իմ բլոգի վերջին էջում։
Երբ նա տեսավ, որ ես նրա տեղում ստորագրել եմ DS-ի վրա, շատ բարձր ծիծաղեց եւ համեղորեն «նկարեց» իմ արվեստի գործերի վրա իր ստորագրություններով եւ կնիքներով։
Իմ «չար հորեղբայրը» DS-ից եւ անձնագրից բացի ուրիշ ոչինչ չնայեց, այսինքն՝ ստուգողական գրքույկը եւ ուսանողական տոմսը ընդհանրապես պետք չեկան։
Երբ նա հարցրեց՝ «ունե՞ս գործատու ԱՄՆ-ում», ես առաջարկեցի ծանոթանալ offer-ին, բայց հյուպատոսն ասաց, որ պետք չէ։
Եվս մի քանի վայրկյան նա համակարգչում ինչ-որ բան ստուգեց եւ վերջում ասաց՝ «ամեն ինչ ok է, հաճելի ամառ ԱՄՆ-ում»։
Իսկ չէ՞ որ 5 տարի առաջ, երբ երազում էի ԱՄՆ-ի մասին, նույնիսկ չէի կարող մտածել, որ այդքան արագ երազանքս կիրականանա։
Երջանիկ դուրս եկա դահլիճից դեպի տղաները, նրանք սկսեցին հարցուփորձ անել, ես պատասխանեցի այն ամենին, ինչ գիտեի, այնուհետեւ իջա ներքեւ, իսկ այնտեղ հանդիպեցի համակարգողներին եւ տվեցի ինձ հետաքրքրող հարցերը, իսկ հետո վերջապես գնացի իմ ճանապարհով :)
Խորհուրդ՝ մի անհանգստացիր քո մասնագիտության համար, որով սովորում ես, եւ մի ամաչիր, ընկերս գյուղատնտեսականի տրակտորային ֆակուլտետներից մեկում է սովորում եւ նույնպես այդ օրը առանց խնդիրների վիզա ստացավ :)
Ուզում եմ նշել, որ դեսպանատանը բավականին հետաքրքիր է, գեղեցիկ, գրեթե ամեն քայլափոխի տարբեր ամերիկյան խորհրդանիշներ կան, բայց ցավոք, այդ գեղեցկությունը դիտել չթողեցին։
Արդեն մոտավորապես ժամը 12-ին, հաջողությամբ ոգեշնչված՝ ես Միտինոյի ռադիոշուկայում էի։
Հետաքրքիր պահ, երբ մետրոյով տուն էի գնում, նայում էի անցորդներին եւ ուրախանում՝ ինքս ինձ ասելով. «ես գնում եմ Ամերիկա, իսկ դու՝ ոչ», կարծում եմ՝ այս զգացումը բոլորին է ծանոթ։ :)
